“ผมไม่ได้อยากจับปืน ผมอยากกลับบ้านไปกอดแม่เหมือนทุกคน ผมเฝ้าชายแดนด้วยใจ ไม่ใช่ความเกลียด ผมอยากเห็นคนไทยกับกัมพูชาเป็นเพื่อนบ้านที่ไม่ต้องมีรั้วลวดหนาม”

👧 2. นักเรียนหญิงในหมู่บ้านชายแดน

“บางวันฉันได้ยินเสียงปืนไกล ๆ แม่ก็บอกให้รีบหลบ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ใหญ่ต้องทะเลาะกัน ฉันอยากมีเพื่อนที่อยู่ฝั่งกัมพูชา อยากเรียนรู้กัน ไม่ใช่กลัวกัน”

🧓 3. ชาวบ้านชายแดน

“ตอนเด็ก ๆ พ่อแม่เล่าว่า คนไทยกับเขมรเคยแลกของกันตรงลานเขาพระวิหาร ทุกวันนี้พอได้ยินเสียงดัง ๆ ก็ต้องหลบ ไม่อยากให้หลานโตมาแบบกลัวสงครามอีกแล้ว”

📚 4. นักประวัติศาสตร์

“ประวัติศาสตร์คือกระจกสะท้อนอดีต แต่เราต้องใช้ใจมองกระจกบานนี้ด้วย ไม่ใช่เลือกจำแต่ความเจ็บปวด แต่ควรจำเพื่อไม่ทำซ้ำ ผมอยากเห็นหอประวัติศาสตร์ชายแดน ที่เราเรียนรู้ร่วมกันได้ทั้งสองประเทศ”

📸 5. นักข่าวภาคสนาม

“ผมรายงานข่าวจากแนวชายแดนมา 2 ปี ผมเห็นทั้งน้ำตา ความกลัว และความหวังในดวงตาของเด็ก ๆ พรมแดนไม่ควรเป็นรอยแผลของประเทศ แต่ควรเป็นสะพานของความเข้าใจ”

🧑‍🎓 6. ผู้แทนนักเรียนเยาวชนไทย

“พวกเรารุ่นใหม่ไม่อยากได้คำว่า 'ศัตรู' เราอยากได้คำว่า 'เพื่อนบ้าน' เราอยากให้มีโครงการแลกเปลี่ยนนักเรียนไทย-กัมพูชา เพื่อเข้าใจกันและกันมากขึ้น”

🧑‍🏫 7. ครูโรงเรียนชายแดน

“บางวันฉันสอนนักเรียนท่ามกลางเสียงหวอเตือนภัย ความรู้ช่วยให้นักเรียนมีอนาคต แต่สันติภาพเท่านั้นที่ทำให้อนาคตเป็นจริงได้”

🕊️ 8. ตัวแทนยูเนสโก (UNESCO)

“เขาพระวิหารไม่ควรเป็นจุดปะทะ แต่ควรเป็นจุดร่วมของวัฒนธรรมและสันติภาพ เราอยากเห็นนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกมายืนตรงนั้นโดยไม่ต้องหวาดกลัว”

🧳 9. นักท่องเที่ยว

“ฉันอยากไปเขาพระวิหารเพื่อชมศิลปะและธรรมชาติ ไม่ใช่เพื่อเห็นทหารเฝ้าชายแดน ขอให้ที่นี่กลายเป็นมรดกทางใจร่วมกัน ไม่ใช่แค่ของใครคนใดคนหนึ่ง”

🧑‍💼 10. รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ

“เราไม่มีใครชนะในสงครามมีแต่เจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย การเจรจาและความร่วมมือทางวัฒนธรรม คือหนทางเดียวที่นำพาสันติภาพที่แท้จริง”

เพื่อความปลอดภัยของตัวเราและครอบครัว

ด.ญ.พัชรพร ม่วงศรี

ในทุกๆวันผมได้ยินเสียงปืนดังตลอดทั้งวัน

ผมไม่อยากให้เกิดการรบกับกันเพราะมันมีแต่การสูญเสียหลายๆครอบครัวที่อยู่ใกล้ชายแดนก็โดนระเบิดลงจนเกิดความเสียหายอย่างหนัก

ผมอยากมีทั้งสองประเทศจับมือกันและอยู่กันอย่างสงบสุข

~~~ด.ช.พงศกร ฝูงใหญ่~~~

ด.ญ.ขวัญจิรา มณีศรี

(ณัฐพร ศรีเวศ ม.3/1 เลขที่16)

ต้องเตรียมตัวตลอดเวลามีความระมัดระวังต้องมีสติเตรียมอบพบเมื่อได้ยินเสียงคือเราต้องพร้อมอบพบทันที

เพื่อความปลอดภัยของตัวเราและครอบครัว

วันหนึ่งของวันที่สดใสฉันได้ยินเสียงปืนใหญ่มันดังมากซึ่งไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลยทั้งน่ากลัวทั้งอพยพออกจากบ้าน

ด.ญ.กัญญาณัฐ สงด้วง เลขที่11

(สิรภพ)

เช้าวันสดใสไปเรียนปกติแต่กลับได้ยิน

เสียงปืนเสียงระเบิดดังมาก

ทำให้พวกเราต้องกลับบ้านมาหาผู้ปกครองแต่เสียงปืนก็ดังขึ้นเรื่อยๆพวกเราก็ต้องอพยพหนี

คนที่เติบโตในบ้านติดชายแดนมักมีความรู้สึกผูกพันกับถิ่นฐาน

แม้จะลำบาก แต่ก็ รักบ้านเพราะมีครอบครัว ชุมชน และวัฒนธรรมที่เป็นของตนเอง

ที่นี่อาจมีเพียงเสียงลมกับแสงดาว แต่หัวใจผมมีเธอเสมอ

ขอให้เธอดูแลตัวเองให้ดี รอวันที่ผมได้กลับไปกอด"

*หน้าที่ของพลทหารชายแดน*

1. *รักษาความปลอดภัยชายแดน*: รักษาความปลอดภัยและป้องกันชายแดนของประเทศจากภัยคุกคามต่างๆ

2. *ป้องกันการบุกรุก*: ป้องกันการบุกรุกของกลุ่มกบฏหรือกลุ่มโจรกำลัง

3. *ช่วยเหลือประชาชน*: ช่วยเหลือประชาชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชายแดน

4. *รวบรวมข้อมูล*: รวบรวมข้อมูลและรายงานเกี่ยวกับสถานการณ์ในพื้นที่ชายแดน

*ความสำคัญของพลทหารชายแดน*

1. *ปกป้องประเทศ*: ปกป้องประเทศจากภัยคุกคามต่างๆ

2. *รักษาความปลอดภัย*: รักษาความปลอดภัยและป้องกันการบุกรุก

3. *ช่วยเหลือประชาชน*: ช่วยเหลือประชาชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชายแดน

4. *สร้างความมั่นคง*: สร้างความมั่นคงและความปลอดภัยในพื้นที่ชายแดน

มีชาวบ้านหลายคนถูกคร่าชีวิตทั้งที่เป็นบุคคลบริสุทธิ์

ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดด้วยความหวาดกลัวโดยที่ไม่รู้เลยว่าระเบิดจะมาลงถูกบ้านตนเองเมื่อไหร่ สงครามมีแต่ความสูญเสีย

ณัฐธิดา(โนห์)

//อัญชิสา ม่วงศรี