Nieśmiały Todd stroni od występów publicznych, co szybko zauważa profesor Keating. Postanawia przełamać w chłopcu wewnętrzny opór i prowokuje go do improwizacji na lekcji. Dzięki temu Todd przełamuje swe bariery i obawy. Todd jest też wrażliwy, dlatego śmierć Neila tak bardzo nim wstrząsnęła.
 Jako pierwszy staje na ławce na znak protestu przeciwko wydaleniu anglisty.

Metody wychowawcze profesora Keatinga są dość nietypowe. Często przemawia on do uczniów stojąc na biurku. Niekiedy każe im wyrywać kartki z podręcznika. Uczniowie go kochają, zaś pozostali członkowie grona pedagogicznego podchodzą do niego z pewnym sceptycyzmem i rezerwą. Również rodzice uczniów nie potrafią przekonać się do jego sposobu nauczania.

Historia pana Keatinga kończy się smutnie. W zakończeniu powieści musi on odejść z pracy po samobójstwie jednego z uczniów, za spowodowanie którego zostaje oskarżony.

Powieść porusza wiele ponadczasowych problemów. Ważnym motywem jest prawdziwa przyjaźń, która łączy młodych ludzi. Chłopcy często spotykają się w skalnej grocie, by tu dzielić się smutkami, rozmawiać i dyskutować o poezji.

Miejscem akcji jest przede wszystkim amerykańska elitarna Akademia Weltona, położona wśród wzgórz Vermontu, część wydarzeń rozgrywa się w skalistej grocie niedaleko szkoły, gdzie chłopcy zbierają się po zmroku, by odczytywać wiersze i prowadzić filozoficzne dyskusje.