Door middel van bloed- of urineonderzoek wordt bij de vrouw gemeten wanneer de LH-piek (verhoogde waarde van het Luteïniserend Hormoon dat de aanzet geeft tot een eisprong) optreedt. Op het vruchtbaarste moment van de cyclus wordt het zaad geïnsemineerd in de holte van de baarmoeder (uterus) en moet daarna zelf de eileiders zien te bereiken, alwaar de bevruchting plaatsvindt.

Het sperma moet eerder die dag door de man zijn ingeleverd bij het laboratorium, waar het wordt ‘opgewerkt’. Hierbij worden de (goede) zaadcellen uit het sperma gefilterd; alleen deze zaadcellen worden ingebracht.

IUI kan plaatsvinden in een natuurlijke cyclus. Het kan ook zijn dat de cyclus wordt gestimuleerd met hormonen. Hiermee kan de ovulatie beter worden getimed. De rijping van de eicellen wordt bij een gestimuleerde cyclus gecontroleerd door middel van echoscopisch onderzoek. Met een echo wordt ook gekeken of er niet te veel eiblaasjes in de eierstokken aanwezig zijn (als gevolg van hormoonstimulatie). Een nadeel van de rijping van meerdere eicellen is het risico op (grote) meerlingen. Daarom gaat zo nu en dan een inseminatie niet door, als blijkt er door de hormoonstimulatie te veel eiblaasjes groeien. Je wordt dan ook geadviseerd om een condoom te gebruiken bij het vrijen. In Nederland vindt de behandeling alleen plaats als er drie of minder eiblaasjes rijpen.

Zodra de eiblaasjes groot genoeg zijn (circa 20 mm), wordt de eisprong opgewekt met behulp van een ander hormoon, hCG (humaan Chorion Gonadotrofine). Na zes behandelingen is iets meer dan de helft van de paren die hiermee bezig zijn, zwanger.

IUI wordt toegepast bij de volgende diagnoses:

·        onbegrepen verminderde vruchtbaarheid

·        licht verminderde zaadkwaliteit (minimaal 1 miljoen bewegende zaadcellen in het onderzoek)

Als IUI niet succesvol blijkt, kan IVF mogelijk een volgende stap zijn in het behandeltraject.

Net als bij IVF worden er via hormoonstimulatie bij de vrouw meerdere eitjes tot rijping gebracht. De zaadcel wordt vervolgens rechtstreeks geïnjecteerd in het plasma van de eicel(len). Als er een bevruchting plaatsvindt, worden er net als bij IVF na een paar dagen één of twee embryo’s teruggeplaatst.

ICSI wordt vooral gebruikt als de man (sterk) verminderd vruchtbaar is, bijvoorbeeld door een slechte zaadkwaliteit of beweeglijkheid (minder dan 1 miljoen zaadcellen, te weinig beweeglijk of afwijkend van vorm).

De kans op een doorgaande zwangerschap is bij ICSI iets groter dan bij een gewone IVF-behandeling. De reden hiervoor is dat bij paren die ICSI ondergaan er bij de vrouw vaker geen beletsel is om zwanger te worden. De persoonlijke slagingskans hangt af van een aantal factoren, zoals de kwaliteit van de na bevruchting ontstane embryo’s, de leeftijd van de vrouw en het voorkomen van eventuele vruchtbaarheidsproblemen bij de vrouw.