Μελοποίηση: Νικόλαος Χαλικιόπουλος - Μάντζαρος

Μουσική : Χρήστος Λεοντής

Μουσική: Νίκος Χιώτογλου

Ακούστε την ιστορία του Kεμάλ
Ενός νεαρού πρίγκιπα της Ανατολής
Απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού
Που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο
Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
Και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων

Στης Ανατολής τα μέρη

μια φορά και ένα καιρό
Ήταν άδειο το κεμέρι

μουχλιασμένο το νερό
Στη Μουσούλη τη Βασόρα

στην παλιά τη χουρμαδιά
Πικραμένα κλαίνε τώρα

της ερήμου τα παιδιά

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
Αγροικάει το μοιρολόι

και τραβάει κατά εκεί
Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
Κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει

πως θ' αλλάξουν οι καιροί

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι

του παιδιού την αφοβιά
Ξεκινάν με λύκου δόντι

και με λιονταριού προβιά
Απ' τον τίγρη στον Ευφράτη

απ' τη γη στον ουρανό
Κυνηγάν τον αποστάτη

να τον πιάσουν ζωντανό

Πέφτουν πάνω του τα στίφη

σαν ακράτητα σκυλιά
Και τον πάνε στο χαλίφη

να του βάλει την θηλιά
Μαύρο μέλι μαύρο γάλα

ήπιε εκείνο το πρωί
Πριν αφήσει στην κρεμάλα

τη στερνή του την πνοή

Με δύο γέρικες καμήλες

μ' ένα κόκκινο φαρί
Στου παράδεισου τις πύλες

ο προφήτης καρτερεί
Πάνε τώρα χέρι χέρι

κι είναι γύρω συννεφιά
Μα της Δαμασκού τ' αστέρι

τους κρατούσε συντροφιά

Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο

βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
Που από τον ψηλό του θρόνο

λέει στον άμυαλο Αεβάχ
Νικημένο μου ξεφτέρι

δεν αλλάζουν οι καιροί
Με φωτιά και με μαχαίρι

πάντα ο κόσμος προχωρεί

Καληνύχτα Κεμάλ αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα

«Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς»

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

«Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.»

Κι εσύ χαμένη μου πατρίδα μακρινή
Θα γίνεις χάδι και πληγή
Σαν ξημερώσει σ' άλλη γη

Τώρα πετώ για της ζωής το πανηγύρι
Τώρα πετώ για της χαράς μου τη γιορτή

Φεγγάρια μου παλιά
Καινούρια μου πουλιά
Διώξτε τον ήλιο και τη μέρα απ' το βουνό
Για να με δείτε να περνώ
Σαν αστραπή στον ουρανό

που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα

δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί. Θα βρούμε αυτά τα λόγια

που παίρνουνε το ίδιο βάρος

σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη,

έτσι να λέμε πια τα σύκα σύκα

και τη σκάφη σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι

και να λένε

“Τέτοια ποιήματα σου φτιάχνω εκατό την ώρα”. Αυτό θέλουμε κι εμείς.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε

για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο.

Εμείς τραγουδάμε

για να σμίξουμε τον κόσμο.

Ήρθες Εσύ μιαν άγιαν ώρα, όραμα θείο και ξαφνικό

και γέμισεν ανθόν, οπώρα, κελαηδισμόν παθητικό

όλ’ η καρδιά μας, όλη η χώρα.

Αχ! τόσο λίγο να βαστάξει τούτ’ η γιορτή κι η Πασχαλιά. Έφυγες κι έχουμε ρημάξει ξανά και πάλι η Πασχαλιά

γιατί έτσι λίγο να βαστάξει!