2.May isang batang babae na edad na katorse kasamang tumatakbo sa gilid ng stretcher.... Iyon pala ang anak ng lalaking kasalukuyang dinadala sa ICU. Ang bata hindi mapigil sa kanyang pag hagulgul ng makita niya ang kanyang tatay napapalayo sa kanyang tabi. Mahigpit niyang niyakap ang kanyang kaibigang kuneho na ipinakilala sakanya ng tatay niya noong sila ay pumunta sa isang perya.

3. Habang ang bata ay mistula nang lantang gulay na hindi parin tumitigil sa kaiiyak, ang nanay naman na nasa kanyang tabi at hindi mapakali habang iniisip niya kung gaano kalaki ang maaring bayarin pagkatapos nito. Siya ay hindi makaiyak at nakatitig lamang sa isang dinging, nanginginig.

4. Nagintay sila ng mga ilang oras sa loob ng pagamutan. Sila'y nananalig sa Diyos na wag siyang pababayaan. Mga ilang oras na pagiintay ay lumapit ang punong doktor na namuno sa paunang pag gamot sa lalaki sa bata at sa ina. Sabi niya "Madam, anak...... makakahinga na kayo ng maluwag dahil kahit papaano ay na agapan namin siya. Kung kami'y nahuli pa ng ilang mga minuto ay siguradong hindi na natin siya makikita dito sa lupa".

5. Pinauwi na muna ng mga doctor ang mag ina dahil sila'y inabot na ng madaling araw sa pag iintay sa loob ng pagamutan. Nang makauwi, sila'y agad agad nag dasal ng taimtim at tagos sa puso. Pinapanalangin nila na sana mabilis na malunasan ang nangyari at sana protektahan siya. Matapos nilang magdasal, inaya na ng ina ang anak na matulog. Ang sabi ng ina ay "'Nak , tulog ka na, kalimutan mo na yung mga iyak mo kanina kasi sigurado akong po-protektahan ng Diyos ang iyong ama". Matapos marining yun ay agad na natulog ang bata.

6. Kinabukasan, pagkagising ng bata ay wala na sa tabi niya ang kanyang nanay. Hinanap niya ito sa kusina, sa banyo, sa mga kapitbahay, sa court na malapit. Ngunit samantalang sa paghahanap niya wala itong naidulot. Lahat na ng puwedeng puntahan ng kanyang nanay ay kanyang na dayo at na halunkat. Umuwi siyang bigo, ngunit may nakita siyang kakaiba sa kapit bahay. Kadalasan itong kapitbahay na ito ay palaging nagpapanood sa mga bata ng telebisyon subalit hindi normal at kakaiba ang dami ng mga taong nanonood. "Para tilang may artistang bumisita" sabi ng batang babae. Nang lumapit siya para tignan ang mga kaganapan, bumuhos ang luha sa kanyang mga mata. Napa upo siya sa kanyang nakita sabay napatakip ng bibig para hindi siya maging maingay. Ibinalita sa telebisyon na nabaril ang kanyang nanay. Siya rin ay ninakawanan at ginahasa ng walang patawad. Hindi niya mapigilan na umiyak ng sobrang lakas sa harap ng maraming tao. Nagsilingunan ang mga tao at tinignan lang siya. Nitulong para makatayo o patahanin, wala. Kahit isang katiting. Wala.

7. Umuwi siyang sira. Hindi niya maisip na mangyayari ito. Nakita niya ang krus na dinasalan nila ng kanyang nanay kahapon. Sinusumpa siya ang Diyos. Kinamumuhiaan niya ito. "Lahat nalang kinuha mo sakin!! Kung gusto mo patayin mo narin ako! Para mawala na itong mga sakit na aking nararamdaman!!" sabi niya nang kinakausap niya ang Diyos. Matapos ang ilang araw ay kaunting naka bangon na siya sa pagkamatay ng kanyang ina. Muli niyang binisita ang pagamutan para sa kanyang tatay. Pumunta siya magisa at hinarang siya sa pintuan ng pagamutan at tinanong kung ilang taon na siya at kung nasaan ang kanyang mga magulang. Ang sagot niya ay "Namatay na ang aking nanay mga 2 araw pa lamang ang nakakalipas. Ang tatay ko ay naka higa dito sa pagamutan.". Pinapasok siya at pinagintay siya sa tanggapan habang hinahalungkat nila kung sino ang kanyang tatay. Nakita ng babae ang naka kunot na mukha ng nars. Nagkaroon siya ng masamang pangitain. Nilapitan siya ng nars at sinabi na "Ikinalulungkot ko po ngunit pumanaw na ang iyong ama kahapon. Ang dahilan ng pagkamatay at heat stroke". Ang trabaho ng kanyang tatay ay isang kargador at construction worker sa tabi tabi jan. Nang marinig niya ang mga salitang ibinigkas ng nars, ipinatigil niya ito sa pagsasalita at siya'y lumisan na laman sa pagamutan. Sa sobrang sakit ng nangyari, hindi na niya magawang umiyak. Napagtanto niya rin na hindi man lang alam ng kanyang tatay na naunang namatay ang asawa niya sa kanya.

8. Ulila na siya ngayon at wala ng matirahan. Isang araw ay dumating ang kapatid ng kanyang nanay sa bahay nila at sinabi na mag impake. Ginawa naman niya ang mga sinabi ng kanyang tita.

~Dalawang taon ang makalipas~

Ang batang babae ay ngayo'y dalaga na. Ngunit sa edad na ito ay nag lalaro parin siya ng mga manika at pinaglalaruan niya padin ang kanyang matalik na kaibigang kuneho. Dahil dito, parati siyang na tutukso sa iskwelahan. Palagi siyang nasasabihan ng mga masasamang salita at inaapi ng kanyang mga kaklase. Kapag tuwing umuuwi sa kanilang bahay, siya rin ay na bubugbog ng magasawa niyang tita at tito. Ganun din ang anak nila. Lahat sila inaapi ang babae. Walang araw na hindi siya nasisigawan, nababato ng mga gamit, na mumura, at natutukso. Lahat ng ito ay sobrang sakit para sakanya, ngunit lahat ito ay kanya lamang tinitiis.

9. Sa dinami dami ng kanyang mga masasamang naranasan, hindi na niya alam kung ano ang dahilan para mabuhay pa. Tinanong niya ang sarili "Bakit? Bakit pa ba ako patuloy na umuusad sa buhay kahit sobrang sakit na, ano pa ba ang layunin dito sa mundo?". Araw araw, ito lamang ang mga nasa isip niya, nasa kailaliman na siya ng kalungkutan at pighati. Ano pa ba ang mas bababa dito? Matapos ang puspusang pagiisip, napag desisyunan niya na lumayas ng bahay at mamuhay nalang sa kanyang sarili.

10. Umalis siya sa bahay ng kanilang tita at tito para makawala sa mga kadenang nakakabit sakanya at patuloy na magpapabigat sakanya kapag hindi niya tinanggal. Umalis siya at dinala niya ang kanyang mga manika at ang pinaka mamahal niyang kuneho. Si Kuneho na lamang ang nagiisa niyang kaibigan. Siya nalamang ang nagbibigay ng lakas ng loob sa babae para mabuhay. Nang umalis siya sa bahay ng kanyang tito at tita, wala siyang matitirahan. Nag paligoy ligoy siya sa mga kalsada at namamalimos para lamang may makain. Sa layo ng tinahak niya, nakarating siya sa malaking siyudad. Maraming ilaw, maraming tao, at higit sa lahat, marami ding mga pulubing katulad niya. Nag si talon siya sa tuwa marahil napagtanto niya na hindi na siya magiging magisa at mayroon narin siyang magiging kasama na hindi siya aapihin at iinsultuhin.

11. Lumapit siya sa mga pulubi at nanghingi ng tulong na gusto niya sumama sa grupo nila. Lumuhod siya sa sahig at ibinaba ang kanyang ulo simbolo ng kababawan.

"Nag mamakaawa po ako sainyo, papasukin niyo po ako sa inyong grupo. Gagawin ko po lahat ng gusto niyong gawin basta may matirahan lang ako dito sa ilalim ng tulay" sabi niya.

Nagsitinginan ang mga pulubi sa kung anong puwedeng gawin sa isang batang babaeng ito.

"Sige. Pero ipangako mo na wag kang magiging pabigat sa grupo at wag ka mag papakita sa pulis" sabi ng pulubi na namumuno.

"Salamat po ng sobra! Babayaran ko po lahat ng aking mga utang sainyo sa hinaharap! Hindi ko po kayo kakalimutan!" sabi ng babae.

Siya ay nagalak ng sobra at hindi niya maitago ang kanyang saya. Mayroon ring mga bata na kasama. Naisip ng babae na kaibiganin din sila.

"Kamusta. Ano yang nilalaro niyo? Puwede ba akong sumali?"

"Nag lalaro kami ng sungka. Kaso yung mga bato namin ay mga ngipin ng mga taong namatay samin dahil sa gutom" sabi ng batang pulubi na naglalaro

Nang marinig ito ng babae agad siyang napa galaw ng kamay. Nandiri ang kanyang buong katawan at lumayo siya sa mga bata.

"Siguro....Kuneho, ikaw na lamang talaga ang magiging kaibigan ko"

~Nakalipas ang apat na taon~

12. Sa loob ng apat na taon, natutunan niyang tumahi ng mga manika at siya ay gumawa ng marami pang mga kaibigan. Ngayon hindi nalang si Kuneho ang kanyang kaibigan ngunit meron na din siyang mga iba na puwede niyang gawin. Sa loob din ng apat na taon, naging kaibigan niya ang mga bata na mga pulubi at sila ang mga isa sa unang taong kaibigan niya. Masaya siya sa loob ng apat na taon na ito ngunit mayroon nanamang nagbabantang kasamaan sa paligid.

13. Ito'y isang normal na araw para sa kanila, nasa ilalim man ng tulay, or namamalimos sa mga sasakyan na dumadaan. Ngunit nang sumapit ang gabi, nagsisigawan ang mga wang wang ng mga kotseng itim at puti. Paparating na ang mga pulis. Nagtago sila ng mabuti sa ilalim ng tulay samantalang nagsitakbuhan ang mga matatanda. Nakatago sila ng maayos at nagawang paalisin ng mga matatanda ang mga pulis papalayo sa mga bata. Ngunit, may isang matalinong pulis na hinalughog ang bawat awang at gilid ng ilalim ng tulay,

Nahanap sila

Nag sitakbuhan ang mga bata papalayo. May isang batang naka layo ng sobra kaya nabaril ito ng pulis. Lahat ng mga bata ay nahuli ng pulis samantalang ang babae ay hindi na huli. Ang mga batang pulubi ay naging pangharang sa mga pulis para hindi makaabot sa batang babae. Nagsakripisyo sila para sa batang babae. At sa huli, hindi niya nabayaran ang utang niya sakanila.

14. Naka alis ang babae malayong malayo sa mga pulis. Siya ay na ligtas ng mga batang pulubi at ng mga matatandang pulubi. Sa sobrang pagod niya, nakatulog siya sa gitna ng kalsada pero wala naman masyadong mga sasakyan. Hanggang sa may isang magarang sasakyan ang dumaan at nakita ang natutulog na katawan ng babae. Bumaba siya sa kotse niya at tinignan niya kung buhay pa ba ang babae.

~Makalipas ang ilang oras~

Gumising ang babae sa isang malambot na higaan at malamig na klima. Maganda ang mga nasa paligid at may isang flatscreen tv. Nagtataka siya kung bakit siya nandoon. Napansin rin niya na siya ay bagong ligo at may mga bagong mga damit. Lumabas ang isang lalaki na galing sa cubeta ang siya'y nakahubad.

"Anong ginawa mo sakin!!! Bakit ako nandito!! Layuan mo ako!!" sabi ng babae.

Ngunit tapos na, nangari na, hindi na niya ito maibabalik. Sobrang galit siya sa sarili niya kung bakit ganito ang nangyari. Pinaalis na siya ng lalaki sa hotel at siya'y binatohan ng pera ng lalaki. Ngunit hindi ito tinanggap ng babae.

"Hinding hindi ko tatanggapin yan!!!" sabi niya.

Matulin siyang bumaba ng hagdanan dahil hindi siya marunong gumamit ng elevator.
Umalis siya ng hindi tinitignan ang kanyang likod. Sa lahat ng ito ay bitbit niya parin si Kuneho.
Bumalik sakanya lahat ng mga alaalang naghihirap siya.

15. Tumakbo ng tumakbo ng tumakbo ang babae hangang sa nakarating siya sa isang gubat. Namangha siya dahil ito ay kanyang unang karanasan. Nag desisyon siya na dito na laman tumira at walang makakahanap sakanya. Siya lamang at ang kanyang kaibigan na si Kuneho.

~Ilang taon ang lumipas~

Tumira siyang tahimik sa gubat ng maraming taon. Doon rin niya na ipag patuloy ang paggawa ng mga manika niya na kung saan ibinubuhos niya lahat ng kanyang paghihrap, pawis, dugo, at luha para lamang magawa ng isang napakagandang piece of art. May roon siyang bahay na gawa sa kahoy na siya lamang ang gumawa sa gubat. Namuhay siya ng payapa sa gubat kasama ang kanyang mga kaibigan.

~Wakas~

 “Jayme, ano ang gusto mong maging paglaki?” tanong ng nanay ni Jayme.

“Gusto ko po maging doktor upang makatulong sa mga taong nahihirapan sa kanilang sakit, mama” sagot ni Jayme. 

Ikinatuwa ng nanay ni Jayme ang dahilan kung bakit gusto maging doktor ng kaniyang nag-iisang anak. 

Si Jayme ay nakapag-tapos ng kursong Medisina sa Pamantasan ng Santo Tomas.
 

3. Minonitor ni Dok Jayme ang mga vital signs ng pasyenteng isinugod. Matapos ay pinayuhan niya na manatili muna sa hospital ang pasyente upang mas ma-monitor ang kalagayan nito 

 

4. Sa tuwing bibisita si Dok Jayme sa kaniyang pasyente ay lagi siyang tinatanong nito kung kamusta na ba ang doktor dahil mukhang pagod lagi ito sa dami ng pasyente. Sinasabihan niya rin ito na magpahinga at huwag pabayaan ang sarili kahit madaming ginagawa sa trabaho.
 

5. Isang gabi, noong binisita ng doctor ang pasyente ay nagtanong ang pasyente kung may pamilya na ba ang doktor.

“Iho, may pamilya ka na ba?” nanghihinang tanong ng pasyente 

“Opo, may asawa at anak po ako.” Naka-ngiting sagot ni Dok Jayme. 

 

 At dahil hindi makatulog ang pasyente, ay humingi siya ng pabor sa doktor na ikuwento sakanya ang tungkol sa kaniyang asawa at anak. Nagkwento ang doktor at noong napansin niya na nakatulog na ang pasyente, ay umalis itong naka-ngiti.
 

6.  Sa susunod na araw ay umorder ng mga pagkain ang mga kapwa-doktor ni Dok Jayme sa Grab upang ipagdiwang ang kaarawan ni Dok Ester. Si Dok Jayme ang nagbayad dahil matalik niyang kaibigan si Dok 

Ester. Nang binuksan ni Dok Jayme ang kanyang pitaka ay napansin ng isang kapwa niyang doktor ang litrato ng nasa pitaka nito. Sa litratong ito ay may lalaking karga-karga si Jayme noong bata pa lamang siya. 
 

7. Bandang ika-apat ng hapon ay tinawag si Dok Jayme ng isang nars upang sabihan ito na hindi gumigising ang kaniyang pasyente. Sinubukan ni Dok Jayme isalba ang buhay ng kaniyang pasyente  sa pag-resuscitate ngunit siya ay nabigo. Tinawagan ni Dok Jayme ang pamilya ng pasyente upang ibalita sa kanila na pumanaw na ito. 

 

8. Kinabukasan ay may nagpuntang babae sa ospital at hinanap si Dok Jayme. Nagpakilala ang babae bilang anak ng namatay na pasyente kahapon. 

 “Hello po, Dok Jayme. Ako po si Casie. May nais po sana akong itanong sainyo.... Ano po ang pangalan ng ama niyo?” tanong ni Casie. 

 

“Sabi ng aking ina ay Ernil Arturo ang pangalan ng aking ama. Bakit po naitanong?” sagot ni Dok Jayme 

 

Hindi sumagot si Casie at iniabot niya kay Dok Jayme ang litrato na kinuha niya sa kaniyang bag. Ang litratong ito ay parehas sa litratong nasa pitaka ni Dok Jayme. 
 

9. Nagulat si Dok Jayme noong iniabot sakanya ni Casie ang larawan nila ng kaniyang ama noong siya ay bata pa lamang. 

“Saan mo nakuha itong litratong ito?” tanong ni Dok Jayme kay Casie. 

“Nakuha ko po yan sa loob ng locket ni tatay. Ang locket lang kasi na iyon ang meron ang tatay noong natagpuan namin siya” Mahinang sagot ni Casie 

 

Nalaman ni Dok Jayme na ang inalagaan niya pala sa ICU ay ang tatay niya. Hindi man lang niya ito na-mukhaan dahil sa katandaan. 

 

10. Nalaman ni Dok Jayme na si Casie ang kapatid niya sa ibang ina. Kinuwento ni Casie ang nangyari sa kanilang ama matapos ito mahulog sa barko. Nahulog sa barko ito noong bata pa lamang si Dok Jayme at hindi natagpuan ang katawan kaya inakala nila Dok Jayme at ang kaniyang ina na lumubog na ang katawan ng tatay. 
 

11. “Nawalan siya ng malay at nadala siya ng alon ng tubig sa isla. Nagkataon na nagbabakasyon kami ng pamilya ko sa isla noon. Dahil walang gamit ang tatay, hindi namin nalaman ang pagkakakilanlan niya. Ang locket lang ang nag-iisang gamit na mayroon siya noong natagpuan namin siya. Tinanong namin siya kung sino siya at kung saan siya galing ngunit hindi niya ito matandaan. Nawalan rin siya ng memory noong tumama ang ulo niya sa barko” paliwanag ni Casie.

 

Naintindihan ni Dok Jayme ang nangyari at nagpasalamat siya kay Casie dahil tinulungan nila at inalagaan ang kaniyang ama. 

 

12. Pinuntahan ni Dok Jayme ang pamilya ni Casie upang mas makilala ito at mas malaman ang nangyari sa kaniyang tatay. Kinuwento nila na dati ay may binabanggit na pangalan ang kaniyang tatay ngunit hindi matandaan nito kung sino ang binabanggit niya at kung saan niya nalaman ang pangalan na iyon. 

 

“Ano pong pangalan ang binabanggit ni tatay noon?” tanong ni Jayme. 

“Pangalan mo ang binabanggit niya, Jayme.” Nakangiting sagot ng ina ni Casie. 

 

13. Naging kapos ang pamilya nila Casie matapos bayaran ang mga biling sa ospital kaya tinulungan ito ng doktor sa pamamagitan ng pagbili ng mga groceries at pagbayad sa biling nila.  
 

14. Pagka-uwi ni Dok Jayme ay kinuwento niya sa kanyang asawa ang nangyari at nagpapasalamat siya na nakasama niya ang kaniyang tatay kahit sa saglit ng buhay nito. Naisipan ng kaniyang asawa ng i-kuwento ang nangyari sa nanay ni Jayme.

15. Pumunta si Dok Jayme kasama ang kaniyang asawa at anak sa sementeryo upang bisitahin ang kaniyang ina. Kinuwento ng doktor na nakasama at naalagaan niya ang kaniyang tatay sa ospital at kung ano ang nangyari sa tatay niya after ito mahulog sa barko. 

 

“Ma, nagkita na po ba kayo ni tatay? Kasama mo na po si Tatay ulit.” Sabi ng doktor.

 

Naging masaya si Dok Jayme na naalagaan at nakasama niya ang kaniyang tatay sa saglit ng buhay ng ama. Ito ay ang memoryang hinding hindi niya makaka-limutan dahil sa pagiging doktor niya ay natulungan niya ang ama niya kahit papaano. 

“Namatay si tatay nang payapa. Kahit papaano ay narinig niya ang kuwento ko sakanya ang tungkol sa aking pamilya bago siya pumanaw sa kaniyang pagtulog.” 
 
 Wakas

 

Napahinga ako ng malalim. Kahit alam ko na pandemya at maraming mga buhay ang nabawi dahil sa COVID-19, hindi pa rin ako sanay at nagugulat pa rin ako sa kung gaano lang kadali nito kunin ang buhay ng isang minamahal.

3. “Sana walang ganitong mangyari sa akin,” bulong ko sa sarili ko nang kumatok ako sa pinakamalapit na kahoy. Hindi kasi pwedeng may mangyari sa akin. Ako lang ang nagtatrabaho sa aming magkakapatid kaya malaking problema sa aming pamilya kung may mangyari man sa akin.

“‘Wag ko na masyadong isipin, baka magkatotoo nga,” sabi ko sa sarili ko.

4. Matapos noon ay binili ko na ang mga kailangang kong gamot para sa asthma sa parmasiya at umalis na ng ospital. Hindi ko na kinailangan pang magtagal doon at baka mahuli pa ako sa aking trabaho.

Pagdating ko sa labas ng opisina, inayos ko ang aking sarili at huminga ng malalim. Pagpasok ko, ngumiti ako agad at maligayang binati ang aking mga kasamahan. Hindi nila ako pinansin at patuloy sila sa pagtrabaho.

“Ok lang yan,” bulong ko sa sarili ko at dumiretso na ako sa aking puwesto sa opisina.

5. Kakaupo ko pa lang ay may lumapit sa aking lugar para maglapag ng mga papeles na kailangang ayusin. “O kay gandang umaga talaga noh?” sarkastikong tanong ko sa sarili ko. Napatingin ako bigla sa larawan ng pamilya ko na nakasabit sa pader. Huminga ako ulit ng malalim. ‘Di bale, hanggat may rason pa ako para magpatuloy pa rin sa pagtrabaho kahit gaano kapagod at kasakit, hindi pa rin ako titigil. Para sa pamilya ko ito eh. Ano na lang gagawin nila kapag wala ako?

6. Napatigil ako bigla nang maisip ko ang tanong na iyon. “Hindi, hindi. Dapat hindi ko ‘yun iniisip,” sabi ko sa sarili ko. Nilunod ko na lang ang aking sarili sa trabaho para makalimutan ko iyon. ‘Di ko namalayan na lumipas na pala ang oras at palubog na ang araw sa sobrang daming trabahong ibinigay sa akin ngayon ngunit nagawa ko naman nang tapusin lahat nito. Magsisimula na sana ako sa pagligpit nang biglang lumapit sa akin ang manedyer namin.

“Mel, kaya mo bang gawin na lang ang natitira kong trabaho? Kailangan ko nang umalis eh dahil may pupuntahan pa ako. Huwag kang mag-alala at dadagdagan ko suweldo mo ngayon pag ginawa mo ito,” sabi niya.

Nako, parang uusok na tainga ko nito sa inis. Kung kailan talaga uuwi tsaka magbibigay pa ng trabaho. Kaso wala akong magawa kundi ngumiti na lamang at magsabing, “Sige po, ako na po bahala.” Ngumiti rin siya at umalis na. 

7. Laking galit ko man sa sarili ko para tanggapin kaso nasilaw ako sa pera eh. Mas kailangan ko ngayon magpadala ng pera doon sa probinsya namin para makapagpatuloy sa pag-aaral mga kapatid ko. Hindi na ako nagsayang ng oras at sinimulan ko na agad ang trabaho. Hindi ako pwedeng masyadong magtagal. Maya-maya ay natapos na ako. Dali-dali na akong nagligpit at umalis na sa opisina.

8. Naglakad lang ako pauwi. Medyo kinulang ako sa pera ngayon dahil kailangan kong magtipid. Habang naglalakad ako ay nararamdaman kong parang umiinit katawan ko at nasusuka ako. “Baka sa pagod lang ‘to,” sabi ko sa sarili ko. Maya-maya ay nakarating na ako sa bahay. Nagdisinfect agad ako pagpasok at uminom ng gamot ko at natulog agad. Baka sakaling mabawasan ‘pag ginawa ko ito. Kaso hindi ko inakala na pagkagising ko bukas ay parang lumala pa pakiramdam ko.

9. Tinawagan ko agad ang kaibigan kong doktor para magpakonsulta ng birtwal. “Hindi talaga tayo makakasigurado hanggat hindi ka dadaan sa swab test,” sabi niya. “Eh, hindi nga pwede. Mahal ang swab test. Ipapanggastos ko na lang yung pera na ‘yun sa mga kapatid ko,” sabi ko. “Naisip mo ba ano mangyayari sa kanila kapag may nangyari sayo? ‘Pag lumala ‘yan imbis na konti ipapadala mo kung magpapatest ka ay wala na talaga,” sabi niya sa akin. Mahirap man tanggapin pero tama siya kaya pumunta ako sa pinakamalapit na ospital para magpa swab test at hindi ako makapaniwala sa resulta.

10. Simula nang makuha ko ang resulta ko, nandito lang ako sa kuwarto. Nakaupo sa gilid at kanina pa iyak ng iyak at ubo ng ubo. Litong lito na ako at hindi na alam ang gagawin. Paano na pamilya ko? Anong mangyayari niyan sa kanila? Makapamumuhay pa kaya sila ng maayos? Makakapagtrabaho pa ba ako? Anong ipapadala ko doon? Ito ang mga tanong na tumatakbo sa utak ko. 

11. Nadagdagan pa ang aking problema nang malaman na mahal ang mga gamot kapag mayroon kang COVID. Hindi rin ako makakapagpabakuna dahil hindi pa alam ng lungsod namin kung kailan pa daw ako mabibigyan dahil ang pokus muna nila ang mga matatanda. Itinigil muna kasi ang pagbabakuna ng Astrazeneca kaya kinulang sila sa suplay. Kahit ang kaibigan ko na doktor ay hindi na rin alam paano ako tutulungan. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Gusto ko na lang sumuko sa paglaban sa COVID. Napatingin ako sa larawan ng aking pamilya na nakasabit sa pader sa kuwarto ko. Oo nga pala, hindi ko sila pwedeng biguin. “Hindi ako pwedeng sumuko. Ako ang bumubuhay sa kanila,” bulong ko sa sarili ko.

12. Nawala agad luha ko at napatayo ako. Binuksan ko laptop ko para makahanap pa ng ibang paraan na magamot ako sa COVID ng hindi mauubos pera ko. Kakarampot lamang kasi ito. Maya-maya nakakita ako ng ospital na malapit rin dito na nagsasabing may posibleng alternatib sila para sa panggamot ng COVID. Hinanap ko kung nasaan sila at pinuntahan ko agad. Nagpakonsulta ako agad doon at binigay ko ang mga papeles ng aking resulta. Binigyan ako ng doktor ng preskripsyon at binigyan na nila ako ng gamot. Ang pangalan nito ay Ivermectin. Mula sa araw na ito na binigyan ako ng ganitong gamot akala ko gagaling na ako. 

Akala lang pala.

13. Sa unang linggong iniinom ko siya, pakiramdam ko gumagaling ako. Ngunit noong ikasunod na linggo, tinamaan ako ng malaking trak. Hirap na hirap akong makahinga. Tinawagan ko ang kaibigan kong doktor para humiling ng tulong. 

“Ana, kailangan ko ng tulong mo. Akala ko gumagaling na ako pero hirap na hirap naman ako huminga,” sabi ko. “Ano? Ano ba ang ginawa mo? Ano iniinom mo?” galit na tanong niya sa akin. “Pwede ba na tulungan mo na lang ako kaysa sa magalit ka pa sa akin? Nahihirapan na akong humi—”

“Mel? Mel!”

14. Unti-unti kong nabubuksan mata ko. Huh? Saan ako dinadala? Bakit parang ang daming sumisigaw?

“Mel, huwag kang mag-aalala ha? Dadalhin ka na namin sa ICU. Gagaling ka ha. Papunta na rin pamilya mo,” sabi niya sa akin na parang maiiyak na siya.

Ngumiti na lang ako sa kanya. Hindi ko na alam ang nangyayari. Mas lalong lumalala lang pakiramdam ko. Hindi na ako makahinga. Unti-unti nang lumalabo ang mga tunog pero may huli pa akong napakinggan sa radyo habang dinadala nila ako doon. “Ang ospital na **** ay ipinasara na dahil sa pagbibigay ng Ivermectin ng hindi awtorisado ng FDA, hindi human grade, at sa matataas na dose,” sabi ng tagapagbalita.

Laking pagkakamali ko talaga. Kayo na po bahala.

15. “Mel, nandito na tayo ha? Pilitin mong maggising ha, ‘wag kang bibitaw. Ayaw mo naman na ‘di makita pamilya mo diba? Ngayon mo lang sila ulit makikita,” sabi ng kaibigan ko.

“Oo,” sabi ko at ngumiti na lang ulit ako sa kanya. Kahit hindi ko siya nakikita ng maigi, nararamdaman kong iiyak na siya. Ayoko rin namang mangyari sa akin iyon kaso nanghihina na katawan ko. Nararamdaman ko na na hindi ko na kaya ito.

Pagdilat ko ng aking mga mata, nalaman kong ilang araw na pala ang lumipas. Nasa ospital pa rin ako. Niyakap ako ng nanay ko sa sobrang tuwa dahil nakaligtas ako sa kamatayan.

Maya-maya dumating ang doktor. Sa harap ko idinitalye ng doktor ang balitang hindi kaaya-ayang pakinggan. “Dahil sa ininom mong gamot na hindi pa apruba, nagkaroon ka ng organ damage. Maswerte ka pa rin dahil nalampasan mo pa rin ang lahat. Simula ngayon mas iingatan mo na ang katawan mo dahil hindi ka na kasing lakas tulad ng dati,” sabi ng doktor.

Bumalik lahat sa alaala ko ang mga nangyari. Kung mas naging maingat sana ako at hindi ko tinipid ang sarili hindi sana naging ganito ang nangyari sa akin. Napahagulgol na lamang ako habang binabalikan ang mga nangyari.

Kahit gaano ko isipin, mali pa rin ang naging desisyon ko. Hindi ko dapat isinaalang-alang ang kalusugan dahil lamang sa pera.

Sa pagkakataong ito, alam kong hindi ko na maibabalik ang dating lakas ng katawan pero sisikapin ko na mas aalagaan ko ang sarili ko. Tama nga si Ana, sino ang mag-aalaga sa pamilya ko kung wala na ako?

Pagpasok ko ng opisina sumalubong sa akin ang mga ka-opisina ko. Binati nila akong lahat dahil magaling na ako. Pati ang manedyer namin lumabas din sa kuwarto niya para batiin ako. Masarap pala sa pakiramdam na maraming nag-aalala para sa akin. Sarili ko muna ang tulungan ko na palagi para mas makatulong ako ng maigi sa pamilya ko at sa ibang tao.

Ang lungkot diba? Pero teka lang muna, paano ba tayo napunta dito?

Ako si Adrian, isa akong college graduate sa aeronautics na ngayon ay  student pilot. Kailangan ko muna magparami ng oras na nagpapalipad ng eroplano, bago ako maging isang kapitan. 

Dati ko pang pangarap ang maging piloto. Simula nung bata pa lamang ako'y manghang mangha na ako sa mga maliliit at malalayong sasakyang panghimpapawid, na yun pala ay malaki kapag malapit sa akin. Pangarap ko ang maka lipad sa ere, ang maranasan ang malamig na hangin, at makita ang mga ulap mula sa ibabaw, kaya naman pinangarap ko na mag tapos bilang piloto. 

Hindi nawala sa buhay ko ang mga pagsubok, lagi ako sinasabihan na huwag na daw ako mag piloto sapagkat malabo ang aking mata, mahina ako sa sipnayan, at may takot ako sa mga matataas na lugar. Pero kailanman ay hindi naging hadlang ang mga ito sa aking pag abot ng mga pangarap, ang pangarap makalipad. 

Ngunit, sa kabila ng aking pagtatamo ng pangarap, at pagharap ng mga pagsubok, ay isang problema pa ang aking hinarap pagdating ng kolehiyo, para maging isang piloto, ay kinakailangan ng tiyaga, sipag, talino, at pera. Napakamahal para maging piloto. Bukod sa tuition, ay kailangan ko din magbayad para sa mga flight simulator, at trainings sa labas ng pag-aaral ko. 

Buti nalang ay nakahanap agad ako ng scholarship program, at makakapag aral ako abroad sa Korea, agad agad ko itong kinuha, at salamat sa Diyos ay pumayag ang aking mga magulang na sa abroad ako mag aaral. Malaking tulong na din ang libre ang aking edukasyon.

Hindi din naging madali ang pag aaral ko sa Korea, dahil talaga namang nanibago ako sa kultura doon, at syempre kinailangan ko din matuto kung paano magsalita ng Korean. Pero nakuha ko din naman agad iyon dahil sa aking mga kaklase na tinulungan ako. 

At ayun na nga, pagkatapos ng apat na taong pagsusunog ng kilay sa pag aaral ay nakagraduate na ako. Summa cum laude! Sobrang tuwa ako sa mga panahon na iyon, dahil ito na, simula na ng aking pangarap, ang maging piloto.

Agad agad akong sumanib sa mga flight simulator trainings, dito ko natutunan ang mga basics sa pagpapalipad ng eroplano. Tinuruan ako kung ano ba ang mga tamang proseso, mga dapat inaalam, at iba’t-iba pang salik na dapat ko isipin tuwing nagpapalipad ng eroplano. 

Lumipas ang isang taon na mabilisan at nabigyan ako ng clearance na magpalipad na ng mga tunay na eroplano. Kahit ito ay maliit lamang ay masaya na ako sapagkat isang hakbang na naman ang nilapit ko sa aking pangarap. 

At ayun na nga, dumating ang araw ng aking unang test flight, naghanda ako nang lubusan dahil ako ay kinakabahan. Iniisip ko lahat, mga dapat gawin, mga dapat alalahanin, napansin ito ng aking guro, at kinausap ako. 

“Don’t worry, I will be there flying with you, you won’t be alone”. Wika niya,

Sinagot ko lamang ito ng ngiti at tungo dahil ako ay kinakabahan.

Dumating din ang panahon na kailangan na namin lumipad, sumakay na kami sa eroplano, at ginawa ko ang lahat ng mga preparasyon na dapat kong gawin. Konti konti kong pinalipad ang maliit na Cessna 172 training plane. At bago ko ito mapansin, ay lumilipad na ako sa taas ng Korea, kita ko ang payapang lungsod, ang matataas na bundok, ang magagandang tanawin. 

Ako ay sobrang tuwa dahil isa na akong piloto, nakapag palipad na ako ng eroplano. Maya maya ay napansin ko na nagkaroon ng warning ang aking dashboard, malalaking pulang letra, na umiilaw. “ENGINE FAILURE”. 

Hindi ko inaasahan ito, sa lahat ng preparasyon ko ay hindi ko inaasahan na magkakaroon ng mga problema tulad nito, sinabihan ako ng instructor ko na kumalma at isipin mabuti ang mga susunod kong gagawin. 

“Mayday mayday, this is Alpha 172, requesting immediate landing procedure, we have an engine failure” 

“Roger that Alpha 172, you are clear to land at Incheon International Airport runway 6”.

Ito ang naging palitan ko sa isang tao sa Control Tower.

Ako ay nanatiling kalmado, habang dahan dahan kong inaalalayan ang sirang eroplano papuntang airport. Nakita ko na sa malayo ang airport kung saan ako titigil, ngunit nararamdaman ko na hindi ako aabot. Kahit anong ginawa ko, lahat nang makakaya ko ay alam ko na hindi ako aabot, at sa isang segundo lamang, dumilim ang paligid ko, at wala na akong marinig. 

Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

Kami ay nag crash malapit sa airport. Ako yan, ang lalaki sa stretcher na may oxygen mask. Hindi naman kritikal ang kondisyon ko, ngunit kailangan din ako agad agapan. 

Wala akong maalala sa mga nangyari habang ako ay walang malay, para sa akin wala akong makita at marinig. Hanggang sa isang beses ay may naririnig akong tumatawag sa pangalan ko. Tinatawag nila ako para gumising. Hindi ko alam kung bakit, hindi ba nila alam na ako ay naaksidente at walang malay?

Patuloy nila akong ginigising, lumalakas ang kanilang mga boses, at nararamdaman ko na din na ginagalaw nila ako. 

Nagpatuloy ito, at hindi ko na kinaya, sinubukan ko ng lahat nang makakaya ko na gumising at ayun na nga nagising ako. 

Pag gising ko, naririnig ko ang makina ng eroplano, nakikita ko ang mga ulap mula sa itaas, ako ay nakahawak sa manobela ng eroplano. Pagtingin ko sa kanan ko ay ang aking instructor. 

“Are you awake? You’re a nightmare, how could you sleep while flying a plane? I am giving you deductions”.

Nagulat ako, panaginip lang pala, hindi pala ako naaksidente. Walang nasa stretcher? Hay. laking pasasalamat ko. 

Natapos ang aking test flight, at sa masamang balita, ako ay napagalitan. Ngunit okay lang, dahil sa panaginip ko, natutunan ko na hindi ko lang kailangan maghanda sa mga dapat kong gawin, ngunit sa mga problema din na maaari kong harapin, at ang hindi matulog habang nagpapalipad ng eroplano. 

#2. Ang lalaking ito na dinadala sa ICU ay dating doktor. Ang kanyang asawa at anak ay kinalibutan. Hindi niya maaaring puntahan ang kanyang ama dahil sa pandemya. Patuloy siyang tumatawag para malaman ang pangyayari ngunit walang sumasagot.

#3 Ang huling mga saloobin ng lalaki ay pumunta sa simula pa lamang ng kung kailan naging mali ang lahat. Alam niya sa pangkalahatan kung paano alagaan ang kanyang sarili. Kaya bakit, bakit siya umabot dito? 

#4 Naalala niya pa ang unang linggo ng lockdown. Tahimik siyang naupo sa hapunan. Nagpasya siyang iligtas ang mundo at dalhin ang bigat ng buong pandemya sa kanyang balikat. Siya ay may pagkukusa kaya’t pinapanatili niya ang kanyang pamilya sa bahay habang siya ay nasa ospital.

#5 Sa pangalawang linggo ng Marso nang nagkaroon siya ng isang pasyente na may lagnat, ubo, at myalgia. Hindi siya naglalakbay kahit saan sa nakaraang buwan. Napansin niya naman na normal ang lahat ng kanyang pagsusuri sa dugo at mga resulta sa X-ray sa dibdib kaya't tinatrato niya ito na parang trangkaso.

#6 Noong siya ay bumalik ng ospital, nagpatuloy ang kanyang pag-ubo at lagnat kaya't humiling ang doktor ng paulit-ulit na X-ray sa dibdib at kumpletong bilang ng dugo, na ang mga resulta ay katugma sa viral pneumonia at posibleng COVID-19. Inilipat niya ito sa isang silid ng paghihiwalay, humiling ng pagsubok sa COVID-19, at taimtim na nagdasal. 

#7 Dalawang araw pagkatapos, nagsimula ang doctor na magkaroon ng sakit sa katawan at naisip na nagkakaroon ng arthritis dahil hindi niya kinuha ang aking methotrexate noong nakaraang dalawang linggo, na iniisip na ang aking immune system ay bumaba. 

#8 Napansin niyang wala naman siyang lagnat, nagkaroon ng kaunting ubo na hindi niya pinansin, ngunit ang kanyang gana sa mga sumunod na araw ay nabawasan nang malaki habang nagpatuloy ang sakit ng aking katawan.

#9 At nagtatrabaho pa rin siya halos ng 24 na oras sa isang araw, na lumiligtas ng maraming buhay habang nagbibigay ng mga pangangailangan ng kanyang pamilya nang hindi nakikipag-ugnay sa kanila.

#10 Isang araw, nagising siya ng alas-5 ng umaga na may sakit ng ulo at nagsuka ng maraming beses. Inisip niyang ito ay mula sa sobrang pagtatrabaho. Hiniling niya ang kanyang kaibigan na doctor rin na isuri ang kanyang dugo.

#11 Habang kumukuha ng test, nakaatanggap siya ng balita na ang kanyang pasyente ay nagpositibo para sa COVID-19. Parehas silang tinanggap bilang isang kaso ng PUI. Siya ay inilagay sa antibiotics at iba pang suportang pamamahala.

#12 Ang kanyang asawa at anak na umiiyak ay gusto niyang yakapin. Ngunit hindi niya ito magawa dahil ilalayo niya ang distansya sa lahat.

#13 Ginamit niya ang kanyang oras sa pagdarasal. Nakahiga siya at patuloy sumusunod sa hiling ng kaibigan niyang doktor at iba pang mga manggagawa sa pangangalaga ng kalusugan. Umaasa pa rin siya na gagaling siya.

#14 Hindi kinaya ng kanyang katawan at dinala na siya sa ICU. Ang kanyang isip ay ang kanyang pamilya at ang ilan sa aking mga kasama ay nahulog sa labanan ng pandemya. Tinatawag niya ang aking sarili na isang sugatang sundalo, ngunit ang kanyang mga sugat ay hindi gumaling. 

#15 Umaasa siyang mananalo tayo sa laban na ito sa Panginoon at sa suporta ng lahat dahil alam niyang mahirap magpighati kapag ang isang mahal sa buhay ay namatay sa COVID-19 sapagkat paano ka? Mag-isa ang namatay ang lalaki. Kasunod sa protocol, kinailangan siyang i-cremate sa loob ng 24 na oras. 

 

Habang ako’y naghihintay para sa aking resulta ng medikal, naisipan kong maglibot-libot. “Popoy! Bakit ka nagkaganito? Bakit sa lahat ng tao, ikaw pa ang nakaranas ng ganito!”, galit na pagsabi ng ina sa kanyang anak na nasa ICU. Sa aking pagdungaw sa kanilang silid, bigla akong napaluha ngunit hindi ko alam ang dahilan. 

“Oras at buhay ay dapat pahalagan, ito’y sayangin ay yan ang iyong masasaksihan”, bulong ng lalaki at ngumiti sa akin. Sa kanyang pag-alis, aking ‘di mapagtanto kung bakit niya ito nasabi.

Sumunod ang ilang oras, napag-isipan ko namang lumabas muna upang makapag pahangin. Nanlaki ang aking mga mata sa aking nakita. Maraming mga bumbero ang dali-daling nagtutulungan upang mapatay ang malawak na pagsiklab ng apoy sa barangay na iyon. 

Ang mga naiwan lamang para sa mga nanirahan doon ay ang kanilang suot na damit at sarili. “Muntik na tayo doon, mabuti nalang ay naagapan ng maaga!”, iyan ang sigaw ng isang babae nadamay sa trahedya. 

Rumispunde ang mga pulis matapos humina ang siklab ng apoy. Sinubukan nilang suriin kung ano ang dahilan ng pagsiklab ng apoy dito sa barangay. Sinubukan ko munang kumain sa tabi-tabi upang makagambala sa aking isip ang pagkain. 

Inihanay ko ang mga pangyayareng aking nasaksihan sa naganap na trahedya. Hindi ko lubos na maintindihan kung ano ang batid ng babaeng sumigaw kanina. “Ngunit marami ang nasalba, isa’y nakaranas ng malubhang kondisyon”, ang sabi ng tindero sa aking kinakainan. 

Lumuha nanaman ang aking mga mata ngunit damdamin ko’y puno ng kalituhan. Pagkatapos ko kumain, napagpasiyahan ko ng bumalik sa ospital. “Kumusta? Damdamin mo ba’y puno ng lugod sa iyong nakita?”, ang sabi ng lalaki. Bigla akong nagalit sa kanyang sinabi dahil sa anong paraan na narapat ako’y matuwa sa aking mga nasaksihan. 

Initaboy ko ang lalaking kausap ko at umalis nalang. Nakita ko muli ang ina ni Popoy, humahagulgol ngunit sa huli’y biglang ngumiti ng makita niya ang litrato na nasa kanyang selpon. 

Mayroon sana akong gustong tanungin subalit naisipan kong huwag nalang at baka’y sabihan akong pakilamero sa kanyang problema. Sumubok akong dumalaw sa lalaking nakaranas ng trahedya. 

Operasyon na pala niya ngayon, doctor at mga nurse ang mga nakapalibot sakanya. Katawan ni Popoy ay puno ng sugat at marka ng mga siklab na apoy na galing sa trahedya. “Grabe, sukdulan ng sakit at hinagpis ang natamo niya.”, ang sabi ko sa aking sarili. 

Isa’t kalahating araw ang lumipas, dumating ang mga imbestigador sa ospital. Hinanap nila ang ina ni Popoy at may mga iprinesenta sa kanyang mga litrato at dokumento. Biglang umiyak ang kanyang ina ngunit hindi dahil sa lungkot.

Yinakap niya ang kanyang anak na nakabalot sa isang kumot. “Anak, nung una’y ‘di ko naintindihan, ngayon alam ko na kung bakit mo iyon ginawa. Sana’y nakikita mo ang mga sumunod na nangyare at kaluluwa mo’y maging mapayapa. 

Ang himig ng katotohanan ay dumaan sa aking mga tenga. Lalaki’y niligtas ang buong barangay sa delikadong pasabog na maaaring magdulot ng kamatayan sa nakakarami. Sinubukan niyang pigilan at bawasan ang magiging trahedya ngunit sa kapalit nito’y buhay niya ang kapalit.

”Ngayon, muli kong itatanong sayo, mukha mo ba’y nabigyan ngiti at tuwa sa iyong mga nasaksi?”, ang sabi ng lalaki sakin. Sinubukan kong lapitan ang katawan ni Popoy at biglang lumuha ang aking mga mata. “Sino ba ang taong ito at bakit ako’y nagkakaganito?”, tanong ko sa lalaki… Binulong niya sa akin ang dahilan at ako’y tuluyang lumuha sabay ngiti sa kanya. – Wakas – 

~ Kung iyong gustong malaman ang sinabi ng lalaki sa huli, pagbuuhin ang mga letra na naka bold at iyong basahin. ~

2.)Siya ay duguan nang pumasok na sa ospital at maraming saksak, at may bagok ang kaniyang ulo. Biglang dumating ang kanyang asawa at nagmadali nung pumunta sa ospital at sabi niya sa receptionist “Nasaan ang aking asawa na si Paolo Morant, ako ang kanyag asawa” habang siya ay lumuluha “Ahh..kayo po pala ang kanyang asawa, pwede ko po bang makuha na din ang inyong pangalan?” sabi ng nurse. “Oo…A- Annie, Anie Morant  ang aking pangalan” sagot niya. “Nasa Room 306 po siya, ang banggit po sa amin ng doctor ay siya’y mayroong amnesia. Pwede po hingin ko ang ID niyo ma’am?” sabi ng nurse. Ngunit dahil sa sobrang pagmamadali at pag-aalala ni Annie, hindi niya na ata narinig at binalewala ng nurse. 

3.)Diretso siyang pumunta sa kwart, at nang makarating siya ditto ay nagulat si Paolo dahil hindi niya siya kilala. “Sino ka? Bakit ka nandito” sabi ni Paolo. “Ako ang iyong asawa, si Annie” sagot ni Annie habang siya ay napapaluha. Biglang dumating ang kanyang doktor at sinaabi na “konti lamang ang kanyang natatandaan tulad ng kanyang pangalan, kaarawan, at kaniyang mga magulang”.

4.)Ilang linggo ang lumipas ng pagpapagaling ni Paolo sa ospital. Sila ni Annie ay masayang magkasama sa ospital habang siya’y binabantayan at inaalagaan. 

5.)Ngunit bago dumating ang araw na pwede nang lumabas si Paolo sa ospital ay may mga pulis na nagtanong kay Annie. “Hindi ko alam kung ano ang nangyari kay Paolo, nalaman ko lang na nandito na siya sa ospital, ayaw na naming ituloy ang caso na ito” sabi ni Annie.

6.)Isang linggo muli ang lumipas muli nang sila’y makauwi. Nagtaka si Paolo, “Nasaan ang mga kaibigan ko? Meron ba akong mga kaibigan? Bakit walang nagpupunta dito? Bakit walang kumakamusta sa akin?” Sumagot naman si Annie na “Baka kasi sila ay busy”. 

7.)Ilang araw na muli ang  lumipas at tatawag dapat si Paolo sa kaniyang kaibigan at nalaman niya na wala palang signal ang kaniyang selpon sa gubat kung nasaan ang kanilang bahay. Kinabukasan tinanong niya si Annie tungkol sa kanilang mga lumang litrato, at bago pumunta si Annie sa kaniyang trabaho ay binigay niya ang photo album. 

8.)Habang tumitingin si Paolo ng mga litrato niya, mayroong isa na nakita niyang iba ang kulay ng buhok ni Annie sa replekyon ng salamin, ngunit pareho naman ang mukha. Marami pa siyang nakitang mga kataka-takang litrato. 

9.)Sa pagtataka niya ay pumunta siya sa home office ni Annie at tinignan niya ang kanyang laptop. Dito niya nakita niya na hindi si Annie ang mga nasa litrato, sapagkat ito’y pinalitan lamang ito gamit ang photo manipulation. 

10.)Nais komprontahin ni Paolo si Annie at pupuntahin na niya ito sa kanyang opisina. Pero bago siya pumasok sa kotse ay may naamoy siyang mabahong amoy mula sa kaniyang kotse. Bigla niyang binuksan ang compartment sapagkat dito nanggagaling ang amoy. 

11.)Kaso laking gulat niya nang may nakita siyang patay na babae. Di siya makapaniwala sa kanyang nakita at tinignan niya din ang ID ng patay na babae nang biglang nanlaki  ang kanyang mga mata.

12.) “Ito pala si Annie... Sino ung babae na kasama ko?” 

13.)Nang bigla niya ring natandaan na ung babaeng nagsasabi na siya si Annie, ay siya ring umatake sa kanilang dalawa noon,

14.)at siya ay nahimatay.

 

=========THE END=========

 

2. Nakita siyang duguan ng isang trespasser sa isang inabandonang warehouse.

 

3. Habang inaalam pa ng mga doktor ang nangyari sa lalaki, nagsidating ang mga pulis para imbistigahan ang nangyari.

 

4. Nahanap ng mga pulis ang cellphone ng lalaki at nang mabuksan ito, nakita ang mga huling mensahe na ipinadala. 

 

"Anak, baka ito na muna ang huling pag-uusap natin. Sa ngayon, hindi pa tayo pwedeng magkita." mensahe ng lalaki sa kanyang anak.

 

5. Nagising ang lalaki na nagrereklamo ng sakit sa ulo. Habang hirap ang mga doktor sa pagtukoy sa problema ng lalaki, biglang may natanggap na mensahe ang cellphone.

 

"Kapag nagising ka pa, ituring mo pang swerte ang sarili mo. Nasa amin ang gamot sa lason na nilagay namin sa katawan mo. Meron ka pang 48 na oras bago tuluyang umepekto ito. At ngayon pa lang sinasabi ko na sayo, hindi mo magugustuhan ang epekto nito." mensahe ng di pa nakikilalang tauhan.

 

6. Agad na pinuntahan ang lalaki ng mga pulis na nakakita sa mensahe at pinabasa ito. Tinanong siya ng mga pulis tungkol sa mensaheng natanggap pero inamin niya na ang huli niyang naaalala ay ang pagdukot sa kanya ng mga lalaking di niya kilala. 

 

7. Naalala ng isang kasamang pulis ang mensahe niya sa kanyang anak. Pinaliwanag ng lalaki na nadiskubre niya na dating parti ang kanyang asawa ng isang sindikato na nagpapatakbo ng human trafficking at kilala ring may mga koneksyon sa ibang pulis. Ikinuwneto niya rin ang pagpapakamatay ng asawa niya sa pag-aakalang titigilan na sila ng sindikato.

 

8. Pinakiusapan niya ang mga pulis na puntahan ang kanyang anak at bantayan ito nang mabuti. Nagpadala ng ibang pulis sa tinurong address para sa anak ng lalaki, pero pagdating ng mga ito may nangyaring pamamaril. Marami ang mga dumating pero nagawa pa ring mapatay lahat ng mga sindikato.

 

9. Pagkatapos matanggap ay ibinalita ito ng isang pulis na nagbabantay sa lalaki at napaghinalaan nila na nakuha na ang kanyang anak. Naiyak ang lalaki sa balita ng pulis at nagpumilit na tumakas pero pinigilan siya ng mga ito.

 

10. Kinabukasan ng araw na iyon, may natanggap na impormasyon ang mga bantay na pulis. Nalaman na daw ang posibleng lokasyon ng sindikato sa pagtrace sa pinagmulan ng mensaheng natanggap ng cellphone ng lalaki. Pinagpasyahan ng nakatataas na pulis na iantala ang pagpunta sa bagong lokasyon para sa paghahanda nila at dahil sa pag-iingat ng mga pulis sa nangyari. 

 

11. Nabawasan nang marami ang mga nagbabantay sa lalaki dahil sa kakulangan nito dahil sa nangyaring pamamaril. Nararamdaman na ng lalaki na lumalala ang sakit ng kanyang ulo dahil sa lason. 

 

12. Pagkalipas ng ilang oras, napansin ng lalaki na wala ng nagbabantay na pulis sa kanya at ginawa itong pagkakataon para tumakas. Paglabas din ng lalaki ay may nakakita sa kanyang isang lalaki na nagpapanggap na nurse at tinulungan siyang makalabas ng ospital. Binigay niya rin ang gamot sa lason ng lalaki.

 

13. Ilang minuto pagkatapos niyang makalabas ng ospital, nakatanggap ng utos ang isang pulis na bantayan nang mabuti ang lalaki dahil paghihinala ng ibang pulis dito, dahil sa address nitong binigay at dahil sa pagtuklas nila na burner phone ang cellphone ng lalaki. Wala ng nadatnan ang pulis sa kwarto ng lalaki. Nakatanggap din sila ng balita na walang nadatnan ang mga pinadalang pulis sa lokasyon kung saan natrace ang mensahe.

 

14. Natuklasan ng mga pulis na hindi totoo ang mga ikinuwento niya sa pulis at lider din siya ng isang sindikato. Pero sa likod ng pagpapanggap, totoo na dinakip siya ng kalabang sindikato, nilagyan ng lason at iniwan sa isang warehouse. Nakuha ng mga kasama niya ang gamot sa lason sa pagsalakay nila sa lokasyon ng kalabang sindikato

#3 Matapos ng labing-dalawang oras ay lumabas ang nars at mayroong ibinulong sa magulang ng lalaki.

#4 Nanlaki ang mata ng dalawang magulang at tumakbo sa loob ng ICU.

#5 Sa loob ng ICU ay heart monitor na nag flatline na.

#6 Napaluhod ang dalawang magulang at humagulhol muli, wala na ang kanilang anak.

2.Habang pinapasok sa ICU si Tatay pedro, kanyang napagtanto ang mga maling Gawain niya sa buhay. Kanyang naalala kung paano nya hindi pinahalagahan ang buhay na binigay sakanya. Nararamdaman niya ang bawat sakit at siya ay walang magawa upang maibsan ito. Siya ay pumikit nalamang.

3.Sa pagmulat ng kanyang mga mata ang unang bumungad sakanya ay ang mga puting kisame at kanyang naalala muli ang lahat. Kanyang naisip ang mga katagang “Mamamatay na ako”. Hindi nya alam kung ano ang kanyang gagawin dahil sa takot.

4. Pumasok si Nanay Ayda sa kwarto kung saan nakaadmit ang kanyang asawa na si tatay Pedro. Nadatnan nya itong nakatulala at nakatitig sa puting kisame. Kanyang linapitan ng mabagal ang asawa upang hindi ito magulat sakanya. 

5. Si Nanay Ayda ay umupo malapit sa kama ng kanyang asawa at tinanong ito, “Kamusta nararamdaman mo?”.

Sumagot si Tatay Pedro “Wala akong maramdaman.”at nagbuntong hininga. Tumungo nalamang si Nanay Ayda dahil hindi nya din alam ang dapat na sabihin sa ganoong sitwasyon.

6. Dumaan ang ilang minuto at tumayo si Nanay Ayda para pagbalatan ng dalandan ang asawa, biglang nagsalita si Tatay Pedro, “Mamamatay na ba ako?” tanong ni Tatay Pedro. Nagulat si Nanay Ayda at sumagot matapos ang ilang minuto, “Hindi pa” sagot niya. Umupo siya sa paahan ng kanyang asawa at hinimas ang binti nito. Siya ay nagpipigil ng iyak dahil hindi niya tanggap ang nangyayari sa asawa.

7.Binukas ni Nanay Ayda ang kanyang bibig para magsalita ngunit walang boses na lumabas mula sakanya. Nagbugtong Hininga siya at nagsalita, “Sabi ng Doctor mo may Lung Cancer ka dahil sa paninigarilyo mo” matapos niya bitawan ang mga salita na ito siya ay humagulgol ng malakas.

8. Nagdaan ang mga minuto na tanging pagiyak lamang ang naririnig sa kwarto. Pinikit ni Tatay Pedro ang kanyang mga mata at nagsalita, “Pasensya na. Pasensya na hindi ako naging mabuting asawa sayo” habang binbigkas niya ang mga salitang ito siya ay umiiyak at nagsisisi . 

9. Lumipas ang ilang araw na nakaadmit si Tatay Pedro sa ospital at dinadalaw dalaw na lamang siya ni Nanay Ayda doon. Siya ay nagpapagamot ngunit walang pagiimprove ang kanyang kalagayan at, nagumpisa na siyang mawalan ng lakas at motibo na siya ay mabubuhay pa. SIya ay nagpapachemo therapy at dahil dito siya ay lalong humihina sa araw araw.

10. Isang araw tumawag ang Doctor niya kay Nanay Ayda at pinapunta ito sa ospital. Lubos na kaba ang nararamdaman ni Nanay Ayda habang siya ay papunta sa ospital. Marami siyang iniisip na maaring mangyari sa kanyang asawa at isa na don ang pinakamalala; Mamamatay na si Pedro. 

11. Pagdating niya sa ospital nadatnan nya ang doctor ng kanyang asawa na naghihintay sakanya sa lobby. “Huwag kang magugulat sa sasabihin ko at Please lang po kumalma muna kayo”. Hindi ito pinakinggan ni nanay Ayda at agad niyang tinanong ito “Ano nangyari!? Asan ang asawa ko!?” hindi niya alam kung ano ang kanyang gagawin dahil sa takot na baka patay na ang kanyang asawa. “Nay ang last chemo ng inyong asawa ay matindi kaya’t humina sobra ang kanyang katawan at hindi na nito makakaya pa ang susunod na chemo. “. Labis na naiyak si Nanay ayda at napaupo siya sa sahig.

12. Halos isang oras si Nanay Ayda naghihinagpis at nang kumalma ito tinanong niya ang doctor. “Asan ang asawa ko? Mabubuhay ba sya? May pagasa pa ba?” tanong niya. Agad na sumagot ang doctor at sinabing “Nay hindi na po kakayanin ng katawan ni tatay kaya kung maari habang maaga pa ihanda nyo na ang sarili ninyo sa susunod na mangyayari.”. Umiyak lamang si Nanay Ayda dahil hindi niya matanggap ang mga salitang sinasabi ng doctor, tinanong nya ito “Asan ang aking asawa?”. Sumagot ang doctor “Nasa kwarto nya ngunit nasa Kritikal na Kondisyon sya”. 

13. Hinatid ng Doctor si Nanay Ayda sa Kwarto ng kanyang asawa at iniwan niya ito upang makapagusap silang magasawa. Pagpasok ni Nanay Ayda sa kwarto, siya ay napaiyak agad sakanyang nasasaksihan. Halos hindi na niya makilala ang asawa sa daming tubo na naka pasak sa katawan nito. 

14. Lumapit si Nanay Ayda at hinawakan ang kamay ng asawa. “Pedro naririnig mo ba ako?” tanong niya. Hindi sumagot si Tatay Pedro at tumango na lamang. Sa sobrang hina na ng kanyang katawan hindi nya na kayang magsalita pa. Napaluhod si Nanay Ayda sa sobrang iyak, wala na siyang lakas pang tumayo. Sobrang ang sakit na kanyang nararamdaman sa loob na para bang wala nang bukas at gumuho na ang kanyang mundo. Naglakas loob siyang magsalita “Sabi ng doctor mo hindi ka na niya masasalba pa. Ano dapat kong gawin Pedro? Hindi pa ako handa. Hindi ko kaya. Pano ako gigising sa umaga na wala ka sa aking tabi?”. Sobra sobra ang paghihinagpis ni Nanay Ayda. Nagsalita siya muli, “Sinabihan kita na tigilan mo na ang paninigarilyo. Mahal na mahal ka namin ng mga anak mo tandaan mo yan”. Tumango lamang si Tatay Pedro at siya ay napaluha.

15. Sa sobrang pagod sa pagiiyak si Nanay Ayda siya ay nakatulog sa upuan habang hawak ang kamay ni Tatay Pedro. Nagising siya sa tunog ng makina na nagpapakita ng bugto ng puso ni Tatay Pedro. Ito ay nag flat line at sa sobrang gulat niya napasigaw siya at tumakbo sa labas at tinawag ang doctor. Agad agad dinala si Tatay Pedro sa ICU. Napaiyak nalamang si Nanay Ayda habang naghihintay sa labas ng ICU. Dumaan ang isang oras at lumabas ang Doctor ng kanyang asawa. “Nay wala na po si Tatay” sabi ng doctor. Napaupo si Nanay Ayda sa sahig dahil hindi niya kinaya ang mga binitawang salita ng doctor. Wala na ang kanyang asawa. Nangyari na ang pinakakakatakutan niya.

-------Wakas---------

 

#2               Siya ay naaksidente habang nagmamaneho at hindi pa nababalitaan ng kaniyang pamilya ang kaniyang sinapit. Tumawag agad ang ospital sa pamilya nung lalaki noong ito ay nakarating na sa ospital upang mapaalam na kung ano ang nangyare. 

 

#3               Nang matanggap ng magulang yung tawag, ito ay nagalala ng sobra kaya mabilis ito nagbihis at pinuntahan sa ospital ang kanilang anak na si Stephen. Umiiyak at nagdadasal ito habang papunta na sana magising agad ito dahil sinabi rin sa kanila na nagaagaw buhay na ang kanilang anak.

 

#4               Nakakalungkot na makita na nasa loob ng ICU ang kanilang anak sa araw ng kaniyang kaarawan.  Naaksidente ito habang papunta sa bahay ng kaniyang magulang sa Batangas dahil matagal na ito hindi umuuwi galing Maynila kaya balak niya sana supresahin ang magulang na uuwi ito. 

 

#5               Hindi nila inaasahan na madadatnan nilang ganito ang kanilang anak at lumipas ang ilang araw na hindi pa rin ito nagigising. Minsan kinakausap nila ang kanilang anak kahit wala itong malay para ito ay magising na dahil sabi nila naririnig ka pa din nung pasyente kahit sila ay tulog. Hindi na nila alam ang gagawin sa sobrang pagaalala dahil ito ay nagiisang anak lamang nila. 

 

 

 

#6               Isang araw, himala na nagising na ito kaya natuwa ng labis ang kaniyang mga magulang. Ngunit napawi din agad ang kanilang mga ngiti sa labi nang malaman na hindi sila maalala ng kanilang anak. 

#7               Napagalaman na nagkamanesia pala ito at hindi pa masabi kung ito ba ay permanente na o hindi. Kahit ganoon ang nangyare, hindi nawalan ng pagasa ang magulang nung lalake at patuloy pa rin itong inalagaan. Pinasasalamatan nila ang diyos na kahit hindi ito makaalala, ito ay binigyan pa din ng pangalawang pagkakataon na mabuhay.

 

#8               Nang pinauwi na si Stephen sa bahay. Siya ay walang kaalam alam sa mga gamit niya at kung saan niya ito nakuwha, hindi niya rin alam kung saan ang mga kwarto at kubeta ng bahay, buti na lamang na kasama niya ang magulang niya at handa tulungan si Stephen sa pagaalala ng kaniyang buhay.

 

#9              Dahil galling ospital si Stephen, nabalak niyang maligo ngunit may pulseras siyang suot na hindi niya alam kung kanino galling ang pulseras. Tinanong niya sa kaniyang magulang kung sino nagibgay o saan niya nakuwha ang pulseras ngunit hindi rin nila alam.

 

#10            Si Stephen ay hindi makapali kung kanino galling ang pulseras dahil may letrang S at L ang pulseras. Ang sinasabi naman ng nanay niya “Wala yan anak, tatak lang ng bracelet mo yan” tinanong naman ni Stephen “Wala namang tindahan na tatak S&L at nagbebenta ng bracelet.”. Sabi naman ng tatay ay “Pinagawa mo yan dati sa mga gumagawa ng pulseras sa kalsada ng Cabuyao, mabait ka namang bata noong nakaraan kaya pinalagay mo yung tatak ng Negosyo nila na S&L para mas sumikat pangalan nila”

 

#11            Hinayaan muna ni Stephen ang kasaysayan ng pulseras ngunit hindi parin siya naniniwala na pinagawa niya lang ang pulseras para sa wala. Tumagal ng anim na buwan habang naglilinis si Stephen may nakita siyang litrato ng sarili niya at isang babae na hindi kilala. Dito nagtataka si Stephen dahil hindi niya alam kung sino yung babae at hindi naman sinabi ng magulang niya kung ano relasyon niya sa babae na ito.

 

#12            Dumating ang mga magulang niya sa bahay at nakita nila na may hawak na litrato si Stephen, nung tinignan ang litrato lumaki ang mata ng nanay. Tinanong niya “Saan mo nahanap yan?”. Hindi umimik si Stephen at pinatong pa ng panibagong tanong “Meron po ba kayo tinatago sakin? Sino po tong babae na kasama ko?”

 

#13            Sinabi ng nanay na siya ang childhood friend ni Stephen pero hindi naniniwala si Stephen dahil nakita niya sa likod ng litrato ang S & L. Naalala niya na sinabi ng nanay niya ang pagbili ng pulseras ay sa gilid ng kalsada at ang S & L ay tatak lamang ng mga gumagawa ng pulseras. 

 

#14            Umamin ang tatay niya na nanggaling ang pulseras sa jowa niya, dahil nga na may amnesia siya hindi niya alam kung may dala ba siyang cellphone. Pinakita ng tatay ang cellphone na gamit niya nung na aksidente siya at ang nilalaman nito ay ang usap nila ng jowa niya na pangalang Lea at usap ng magulang niya. Makikita sa cellphone niya ang usap nila ni Lea “Steph ang cute mo magpropose haha” nireply naman ni Steph “Luh, anyways kailangan ko na ipilit mga magulang ko haha balitaan kita pag napayagan na tayo hehe labyu”. Nang nakita niya ang teksto, napaluha si Stephen at nalaman niya na nagpropose siya sa jowa niya at hindi sang ayon ang nanay sa pagkasal nilang dalawa ni Lea. Bumalik sa alalala si Stephen kung bakit nga ba siya naaksidente nung panahon na yun. Si Stephen ay sumugod sa bahay nila galling Maynila para makipagusap sa kanyang magulang kung bakit hindi sila sangayon sa pagkasal nila ni Lea. Nagbigay pa ng panakot ang nanay na hindi na siya itturing anak pag si Lea ang pinili niya. Sinabi ni Stephen kay Lea ang mga pananakot ng nanay nya at nagbigay lang ng pagganyak si Lea kay Stephen. Nang hindi na bumalik si Stephen kay Lea dahil sa aksidente inakala ni Lea na pinakain ni Stephen ang pananakot ng kanyang nanay at nagmove on.

 

#15            Dahil sa pangyayare sumugod si Stephen papunta kay Lea at ang nanay sinubukan pigilan si Stephen pero pinigilan ng tatay ang asawa niya. Sinabi ng tatay “Hayaan mo na honey, he’s already old to take responsibilities.”. Hindi umimik ang nanay. Dumating si Stephen sa bahay ni Lea at nakita ang magulang ni Lea na nagsasampay, tinanong ng nanay ni Lea “Bat ka nandito? Papaiyakin mo nanaman anak ko?”. Kinuwento ni Stephen ang totoong nangyare at nang nalaman ng nanay ni Lea sinagot si Stephen, “Tagaytay” nagsulat ang nanay niya at binigay ang address ang pamamahay ni Lea. Habang daling dali siya pumunta ng Tagaytay ay kinakabahan siya na baka may pamilya na si Lea. Dumating siya sa address na ibinigay ng nanay ni Lea at nakita si Lea na nakaupo lamang sa upuan katabi ng pinto ng bahay niya hawak hawak ang parehas na pulseras na mayroon si Stephen. Nang sila ay nagkatinginan ay nagsimula sila umiyak sa harapan at dahan dahan naglakad palapit.

2. Sino ba iyan? Yan si Alex, isang estyudante sa kolehiyo na nagaaral ng medisina.  

3. Tinawagan ang kanyang matalik na kaibigan na si Mikko at hindi sa makapaniwala sa nagyari kay Alex at hindi rin alam ng mga doktor kung maliligtas pa ba nila si Alex at pinayuhan na wag umasa ng himala mula sa doktor. Umupo si Mikko sa silidhintayan at nagdadasal na sana mabuhay pa si Alex. 

4. Sa kakahintay ni Alex tinawagan niya ang mga kaibigan nila na sina Patrick, Lex, Ronald, at Luis. Pinagisipan nila kung paano nila sasabihin sa magulang ni Alex ang nangyari sa kanilang panganay, lumbas ang doktor at nagsabi na maayos na ulit ang kalagayan ni Alex matapos siyang operahan. Nakahinga silang lahat ng maluwag. Binisita nila si Alex matapos ang tatlong araw at nakakakilala na muli si Alex. 

5. Makalipas ang isang buwan kailangan na magbayad ni Alex sa ospital at nang makita na nilang lahat ang babayarin ni Alex hindi sila makapaniwala, umabot ng kalahating milyon ang babayarin niya at wala siyang ganyang pera kahit sa pagtrabho niya sa kanyang part time na trabaho.  

6. “May PhilHealth kaba Alex” tanong ni Luis kay Alex “Ay oo pero bakit parang mataas parin ang babayarin?” napagtanto nilang lahat kung bakit ganun parin kataas ang babayarin, pero dahil mga bata pa sila hindi na nila ito tinanong at nag-ipon silang magkaibigan ng halos 401,431php. Nang nabayaran na ni Alex ang ospital bumalik siya pagaaral ng medisina.  

7. Linghid sa kaalaman ni Alex ang pinangbayad nilang magkaibigan ay inutang nila at hindi pariin nila mabayaran ito kaya pinagaral nila yung panukalang medikal ni Alex at nakita na kulang ang bawas galing sa PhilHealth. Nagaalala na silang magkaibigan nang marining nila na hindi ito nangyari sa ibang tao. 

8. Pumunta sila mismo sa opisina ng PhilHealth at sabi nila na bibigyan sila ng kabayaran at yun lang sapat na para kay Alex dahil matutulungan sila mabayaran ang utang ng kanyan mga kaibigan.  

9. Ilang buwan na nakalipas at wala parin yung kabayaran na sinabi ng PhilHealth at nagaalala na si Alex kung paano na ang kanyang mga kaibigan at ang kanyang sweldo at inipon niya ay 37,000php lamang at may intres parin silang babayaran.  

10. Naging desperado na silang magkakaibigan at nang tinawagan niya yung mga kaibigan niya sila ay maputla sa kakatrabaho para mabayaran ang utang dahil mukang malabo na  makukuha pa nila ang sinasabi ng PhilHealth. Ang kanilang kailangan bayaran  umabot na ng 500,191php kasama na ang interes. 

11. Hinimatay at dinala sa ospital si Alex dahil sa kakatrabaho at kakaral. Gumising si Alex at una niyang nakita ang kanyang ina at isang lalaki di niya kilala. “Ma sino po itong lalaki?” tanong ni Alex sa ina “Ako si Mattheo, isang pilantropista” nagtanong si Alex kung bakit may isang pilantropista na tumulong sa kanya. 

12. “Dahil nagulat ako sa determinasyon mo mag trabaho at mag aral” napa ngiti ang Alex at hindi makapiniwala na lahat ng problema niya ay mistulang nawala, nakalabas siya sa ospital at muli nagpasalamat sa lalaki at umuwi sa kanyan appartment. 

13. Nagaral pa si Alex ng mas mabuti at naka kamit ng matataas na marka sa mga pagsusulit na kanyang kinuha at naging top notcher sa buong klase niya. 

14. Sa saya niya tinawag niya ang mga kaibigan at nagplano na magkita-kita para pumunta sa beach dahil malapit na ang break at graduation nilang magkakaibigan. Habang papunta si Alex sa tagpuan nilang magkakaibigan at na kita niya na sila Patrick at Luis na malungkot. Biglang dumating na silang lahat at pinipilit nilang maging masaya pero lubhang malungkot ang hangin sa kanilang magkakaibigan.  

15. “Hindi parin ako makapaniwala na patay ni si Alex” sabi ni Mikko “Wala na tayong magagawa kundi magpatuloy sa buhay natin”. Sinusubukan kunin ng pansin ni Alex ang mga kaibigan pero mistulang hindi siya na papansin. Naala ni Alex kung ano ang tunay na nagyari. Naaksidente siya at namatay dahil sa komplikasyon sa pagopera sa kanya, Hindi niya matanggap ang totoo kaya para sa kanya buhay pa siya at patuloy ang kanyang buhay. 

2. Bumuka ng konti ang kanyang mata, wala siyang nakita kundi isang nakaka silaw na ilaw “Ha? Nasan ako?” sinubukan niya tumayo, ngunit may isang nars na tumigil sakanya, “Sir nasa ospital ka ho, ngayon higa ka lang kami na bahala sayo” bago pa ako maka sagot bigla tinurukan ng pampatulog…

3. Sa isang iglap nawala ang lahat ng sakit ng katawan ko, parang ba natanggalan ako  ng bigat sa katawan, tila ang aking katawan ay lumilipad sa alapaap, “Diba nasa Ospital lang ako?” tinanong ko sa saril koi, minulat niya ang kaniyang mga mata may nakita lang siyang malaking puno.

4. umupo siya kama na hinihigaan ko,  tinignan ko ang paligid ko at may nakita akong mga istractura na nakikita lamang sa mga futuristic na palikula, wala pang isang menuto merong kotse na lumilipad na palapit sa punong iyon, agad agad akong umilag sa takot na matamaan ako, pagkababa ng kotse may lumabas na isang maganda at matangkad na babae, magaba ang kanyan bohok at  napapaligiran ng amoy ng mga bulaklak “Hello Mr.  Dela Cruz, at Welcome sa purgatoryo” kay ganda ng bosses ngunit may dala ng masamang balita, tama ba ang aking rinig? Purgatoryo… totoo ba ito? “Oo anak, pero tandaan mo hindi ka pa patay, nasa coma ka ngayon, dahil hindi kinaya ng katawan mo ang sakit ng bigay sayo ng COVID” “Eh mawalang galang lang po,  hindi ho ako lumalabas ng bahay, at palagi naman ako  nag bibitimina, paano niyo masisigurado na COVID ito?” ang sagot ko sakanya, “iho, hindi ka nga lumalabas, pero ang kapatid mo naman labas ng labas, siya ang nag dala ng virus sa bahay niyo” “Paano ho ako makakabalik, gusto ko na makita pamilya ko, ayaw ko naman na mawala na agad, kakapanganak palang ng misis ko” malungkot kong sinabi, “Patience lang nak, sabi ko nga hindi ka pa patay pero kailangan mo lang mag antay, kung pinabalik kita agad dun mas lalo mapapabilis ang buhay mo, kaialngan mag pahinga muna ang iyong katawan sa mundo, bago pa ako mag explain kailangan mo pumasok sa sasakyan, turo ko muna kung saan ka titira ng ilang araw” sumunod nalang akoi at pumasok sa kotse.

5. Dinala ako sa isang magandang condo na napaka laki, hindi mo kailangan umakyat ng hagdanan o mag elevator kundi kailangan mo lang isipin kung ano gustong floor pumunta at pag dilat ng mga mata mo nandun ka na, hinila siya ng babae papunta sa isang kwarto na   napakalaki ng space, mayroon malaking binata na kita mo ang lahat, dahil sa laki ng kwarto mayroon second floor kung nasaan ang kwarto kung saan ka matutulog, “Ganda naman ho dito” sabi ng lalaki, “Wag ka masyadong masannay, dahil pag kailangan mo na bumalik aayawin mo nang umalis dito, makakalimutan mo na rin kung ano ang naiwan mo sa mundo” banta ng babae.

6. Hindi ako masyadong tumambay sa aking kwarto, gumala lang ako ng gumala, dahil hindi ko matanggal sa isip ko ang sinabi ng babae, “Wag ka masyadong masannay, dahil pag kailangan mo na bumalik aayawin mo nang umalis dito makakalimutan mo na rin kung ano ang naiwan mo sa mundo” at unting unti nagiging totoo na yun, kasi kahit anong isipin mo lalabas, pag gusto mo pumunta sa isang amusment park agad agad nandun ka na, may mga nakilala rin ako na katulad kong sitwasiyon, dinala niya ako sa mga paborito niyang lugar.

7. Sino nga ba ako ulit? Taga saan ba ako? Eh pag nandito ka hindi importante iyo, lalabas ako kasama mga kaibigan ko ngayon, nakilala ko sila hangga’t ako’y naglalakad kung saan saan, hangga’t naglalakad at nagtatawanan kami mag narinig akong pamilyar na bosess na umiiyak sa isang madilim na eskenita, nag patuloy parin nag lakad ang aking mga kaibigan ngunit ako’y naintriga kung ano ang aking naririnig, pumasok ako ngayon sa eskenita at wala naman akong nakita kundi isang puddle ng tubig na may repleksyon ko na nakahiga sa isang ospital, may isang babae na blurry lang ang kanyang mukha, umiiyak siya at sinasabi ang pangalan ko, ngunit hindi ko naririnig ang pangalan, ang alam ko lang na ako iyon, hindi ko rin napansin na ako’y lumuluha na, bakit ako lumuluha? Sino ba yun?, hindi ko na pinansin, pinunas ko ang mukha ko at sumunod sa mga kaibigan ko.

8. Bumalik na ako sa Condo ko, hindi ko talaga matanggal sa isip ko kung sino iyon, sa tagal ko na dito ngayon lang ako ulit nagka sakit sa ulo, teka gaano na ba ako katagal dito? Hindi ako makaisip ng maayos, parang ba’y sasabog utak ko , at may naririnig nanaman ako, galing naman sa aking banyo, pumunta ako at nakita ko nanaman ang repleksyon ng babae pero sa bathtub ko nanaman, may niyayakap siyang maliit na bata, na hindi lalagpas sa 3 years old, “Nandito lang si Mama nak, hangga’t hindi pa gumigising si Papa mag aantay lang muna tayo okay? Hindi tayo basta basta iiwan ni Papa” niyakap niya ang bata at patuloy siyang umiyak, biglang sumakit nanaman ang ulo ko at biglang may naalala ako.

9. *flashback to 2018* Nakatayo ako sa nakita ko nanaman ang babae na lumalakad papunta saakin, pero kita ko lang ang maganda niyang mata puno ng saya, kita mong may konting luha pa, suot niya ang pinaka magandang gown na bagay sa katawan niya, ramdam ko ulit ang saya ng araw na iyon, pero bakit hindi ko makita ang mukha niya? Gusto ko siyang makita ulit, nung malapit na siya, unti unti nawawala ang paligid ko hinabol ko ang babae ngunit hindi ko na siya naabot… dilim, dilim lang ang nasa paligid ko wala ako makita ulit.

10. Nakita ko ulit siya, pero puro pagod lang ang nakita ko sa kanyang mukha, agad agad akong lumapit sakanya, “Christine!” sigaw ko Christine, o ang aking Christine, naalala na kita muli mahal, nung malapit na ako sakanya, muli akong hindi maka galaw, “Antonio, bumalik ka na saamin, tatlong buwan ka na nanjan, kailangan ko muli makita ang ngiti mo, kailangan ko muli marinig ang bosses mo” rinig ko lang siya pero hindi ko makita “CHRISTINE NANDITO AKO! HANAPIN MO AKO MAHAL!” sigaw ko sa kadiliman ngunit walang sumagot saakin.

11. Unting unti meron na ako muli makita ngunit wala ako sa tabi ng aking asawa nandito parin ako sa Condo, “KAILANGAN KO NA ULIT BUMALIK” Sigaw ko hanggang nangangarap na bumalik ang babae na nag dala saakin dito, “handa ka na ba talagang bumalik Antonio?” narinig ko sinabi ng babae sa likod ko, “Oo ma’am kailangan ko na bumalik, kailangan ko na makita muli ang aking pamilya” lumuhod ako sa harap niya na namamakaawa, “Ngunit Antonio, kinalimutan mo na sila diba?” dalawang buwan na okay ang iyong katawan sa mundo, ngunit inuna mo ang kasarapan ng buhay sa purgatoryo, karapat dapat ka bang bumalik sa asawa mo?” tanong niya saakin, “Naging makasarili nga ho ako, ngunit ayaw kong lumaki ang aking anak na walang tatay, kakasimula lang ho ng buhay namin mag asawa ng mahal ko ayaw ko ho mawala yun agad agad” “sige kung gusto mo talagang bumalik pagbibigyan kita, tutal ikaw lang naman sa lahat ng tao dito na gusto talagang bumalik sa lupa kahit masakit, ay pag bumalik ka na sa katawan mo at gumising ka na babalik lahat ng sakit mo, mag kaka cardiac arrest ka pero mag sursurvive ka” bago ako makasagot bigla nalang ako nawalan ng malay.

12. “Nurse!” rinig ko ang sigaw ng asawa ko, ramdam ko lahat ng sakit ulit at naririnig ko lang maraming nagkakagulo sa aking paligid at tuluyan akong nawalan muli ng malay.

13. “Mahal” rinig ko ang tawag ng aking asawa, sinubukan kong buksan ang aking mata ngunit nasilawan ako sa ilaw, “Mahal inom ka muna ng tubig” narinig ko siya ulit, uminom ako at umupo sa higaan, “napaano ako?” hindi siya sumagot,  niyakap niya lang ako ng mahigpit, naramdaman ko rin na lumuluha siya, umalis ako sa yakap niya at pinunas ko ang mga luha niya, “Bakit ka naman umiiyak mahal?” kinwento niya na tatlong buwan akong na coma,  hindi rin alam ng doktor kung bakit ganun ang nangyari pero miraglo na nagising pa raw ako.

14. Pagkatapos ng isang linggo ako’y pinauwi na ng doktor. Pagka uwi ko nakita ko nanaman ang akin anak na babae, ngunit hindi ko pa siya basta basta pwedeng lapitan, so naligo muna ako at nag disinfect muna ako, baka siya naman ang magkasakit.

15. Pagka bihis ko agad agad akong lumapit sa anak ko at niyakap ko siya ng mahigpit, “Anak nandito na si Papa, hindi ko na kayo pababayaan ng Mama mo, tandaan mo mahal na mahal kita” niyakap ko paraho ang mag ina ko at lumuha ako, mabuo nanaman ang aking pamilya.

2. Nang idinala ang lalaking nakastretcher na ang pangngalan ay Roy sa ICU, agad lumabas ang doktor upang kausapin ang pamilya ni Roy. “Ang anak niyo ay ligtas, kung hindi siya nakarating sa Ospital ng medyo mabilis kanina, malalagay sana sa panganib ang kanyang buhay ngayon” maginhawang sinabi ng doktor. Nang marinig ito ng Tatay at Ina ni Roy, sila ay nawalan ng lakas sa kanilang mga tuhod at nagpasalamat habang umiiyak sa doktor.

3. Paano nga ba napunta sa ganitong sitwasyon si Roy? Ating ibalik ang oras sa nakaraan ng isang linggo kung saan nagsimula ang lahat. Na kung bakit napunta si Roy sa Ospital at ito ay nagsimula sa kanilang bahay. 

4.  “Ahhh gusto ko ng lumabas at gumala… kailan ba matatapos ang pandemya na ito…” Malungkot na sinabi ni Roy. “Hays pang sampung beses mo na sinabi yan bro Hahahaha.. Matagal pa matatapos to. Tara na laro nalang muna tayo ng games” Masayang sinabi ng energetic ng kapatid ni Roy na si Jack. Sumuko si Roy sa energetic niyang kapatid at sinabi “Games nanaman? O sige na nga tara laro.” 

5. Makalipas ng ilang oras ng paglalaro, bumaba sila Roy at si Jack para kumain ng hapunan. Nang bumaba sila nakita nila na nakahanda na ang kanilang mga pagkain at naghihintay ang kanilang mga magulang. Habang sila ay kumakain binuksan ng Nanay ang kanilang TV upang manood ng balita. Nakita ni Roy na patuloy parin ang pagtaas ng cases sa Pilipinas kaya iniisip niya na matatagalan na naman ang matapos ng pandemya. “Sabi ko sayo bro eh matagal pa matatapos to. Kaya hanap nalang tayo ng mga paglilibangan natin habang nasa pandemya tayo.” ito ang sinabi ni Jack na katabi ni Roy. Nang matapos kumain si Roy bumalik na siya sa kwarto at natulog dahil meron pa siyang online class sa umaga.

6. Umaga na at gumising na si Roy upang kumain ng breakfast. Matapos kumain ni Roy ng breakfast umakyat siya papunta sa kwarto upang simulan ang kanyang online class. Tapos na ang online class ni Roy. Bumaba siya at kumain at nagpahinga nang nakatulog nalang siya na hindi pa kumakain ng hapunan.

7. Nang magising si Roy sinimulan na naman niya ang kanyang pang araw-araw na routine. “Gising, kain, online class, kain, online games, at tulog. Ganito na naman ang aking araw At ako ay nagsasawa na…” Makikita dito ang inis ni Roy. Narinig ito ni Jack at agad niyang sinabi “Wag ka na magalala bro matatapos rin ito at babalik na rin sa normal ang lahat.” sinabi ito ni Jack upang pakalmahin si Roy. Bumaba si Roy at kumain ng hapunan at umakyat sa kwarto upang matulog. Nagsimula mag alala ang mga magulang ni Roy dahil nakikita nila na hindi siya ok.

8. Gising, kain, at online class na naman ang routine ni Roy. Nang matapos na siya sa kanyang online class may narinig siya na salitang “bike” sa isa niyang kaklase. “Bike hmmm” inisip ni Roy kung ano ang pwede niyang gawin pag siya ay nag bike, subalit naalala niya na pandemya pa ngayon at binalewala niya nalang ang iniisip niya.

9. Nakalipas na ang dalawang araw at inip na inip ng lumabas si Roy. Kitang kita na sa mukha ni Roy na gusto na niya talagang lumabas dahil pa minsan minsan siyang tumitingin sa gate palabas. Ang araw ngayon ay Sabado kaya walang klase ngayon si Roy tinignan ni Roy ang kanyang bike. Agad ito nahulaan ni Jack kung ano binabalak ni Roy. “Bro alam ko iniisip mo wag mo nalang gawin yan alam mo naman delikado ngayon diba?” sinabi ito ni Jack kay Roy.

10. Makalipas ng ilang oras, nagpaalam si Roy sa kanyang Tatay at nanay na bibili lang siya ng sprite sa tindahan. “Sige anak basta balik ka kaagad delikado ngayon.. Bili ka na rin pala ng 

toyo kasi naubusan na tayo.” halatang rason lang ito para makalabas si Roy ng bahay subalit pumayag ang nanay ni Roy. “Sige po nay balik lang po ako” sagot ni Roy. Lumabas si Roy ng bahay dala ang kanyang bike habang nakasuot ng facemask at faceshield.

11. Nang nakalabas na si Roy ng bahay, ang sabi ni Roy “Haaaaa Sa wakas naka labas na rin ako.. na miss ko ng lumabas ng bahay” masayahin si Roy dahil nakalabas siya ng bahay. Pumunta si Roy sa tindahan upang makabili ng sprite at toyo subalit hindi muna siya umuwi. “Maaga pa naman may oras pa, gala muna ako” sinabi ni Roy. 

 

12. Gumala si Roy sa kanilang siyudad gamit ang kanyang bike at ang mukha ni Roy ay parang batang naka punta sa disneyland. “Namiss ko na to..” masayahing sinabi ito ni Roy. Kung saan saan napadpad si Roy sa kanilang siyudad dahil pamilyar si Roy sa mga daan kaya nakakapunta siya ng onting layo galing sa kanilang bahay.

13. Dumaan si Roy sa bahay ni Angie. Si Angie ay isa sa mga bestfriend ni Roy at si Franz. “ANGIEEE!!” sigaw ni Roy na tinatawag si Angie sa kanilang bahay. Lumabas si Angie pero hanggang gate lang siya pumunta. “Roy?? Bakit ka nasa labas delikado ngayon ah?” gulat na tinanong ni Angie si Roy. “Walaaa bumili lang ako ng sprite at toyo” sagot ni Roy. “Bumili? Eh may malapit na tindahan sa bahay niyo ah paano ka napunta dito?” kahina-hinalang tinanong ni Angie si Roy. “at onting gala lang hehe..” sagot ni Roy kay Angie. “Umuwi ka na Delikado na sa labas!” Galit na sinabi ito ni Angie kay Roy. “Nangangamusta lang eh.. Eto na uwi na ako” Sagot ni Roy at umalis na. Dumaan muna si Roy sa bahay ni Franz upang mangamusta rin. Halos pareho ang reaksyon ni Angie at Franz kay Roy. Habang nag uusap si Roy at si Franz kumulob ang ulap. “Hala parang uulan ata. Sige na uwi na ako bye pre!” Agad umalis si Roy pa uwi.

14. Habang pauwi si Roy masyado ng lumakas ang ulan at wala siyang makita sa kanyang faceshield. “Malayo pa bahay ko.. Pero ok lang kabisado ko naman ang daan pauwi” sinasabi ito ni Roy habang nag pepedal ng bike. Binilisan ni Roy mag pedal, dahil kinakabahan na siya na magagalit ang kanyang mga magulang sa kanya dahil matagal siyang umuwi. Nang binilisan ni Roy, habang tumatawid siya sa isang intersection, hindi niya namalayan na meron palang sasakyan na kay mabilis ang takbo. Huli na ang lahat ng makita ni Roy ang sasakyan at ito ay bumunggo sa kanya. Nang bumangga ito napalipad siya ng sobrang layo na himala nalang na siya ay buhay pa. Agad tumawag ng ambulansya ang mga nakakita sa kanya at na dala siya sa Ospital.

15. Nang mabalitaan ito ng kanyang mga magulang agad agad umalis sila sa kanilang bahay upang pumunta sa Ospital. At iyon ang dahilan kung bakit nasa Ospital si Roy. Makalipas ang ilang linggo nagising si Roy at agad niyang nakita ang kanyang Nanay. Tinawag niya ang kanyang nanay “nay…” Ito ay narinig ng nanay at agad lumapit kay Roy habang umiiyak. “Nay sorry po nay gumala po ako nung nagpaalam po akong umalis ng bahay.. Inip na inip na kasi ako sa bahay at hindi na matiis na lumabas..” Humihingi ng tawad si Roy sa kanyang nanay. “Ok lang yun anak ang importante ligtas ka.. Sana sabihin mo sa amin ang nararamdaman mo nak para hindi na ito mangyari ulit..” sinasabi ito ng nanay habang iyak ng iyak na nagising ang kanyang anak. Nabalitaan ito ng mga bestfriend ni Roy at sila ay nag alala kay Roy. Lumipas na ang ilang linggo at nakaalis na rin si Roy sa Ospital subalit siya ngayon ay naka wheelchair dahil hindi pa kaya ng katawan buhatin ang kanyang sarili. Natuto na si Roy sa dito at hindi niya na inulit. Kinakausap niya na ngayon ang kanyang mga magulang sa mga nararamdaman niya at sila ay nagkakaunawaan.

_____WAKAS____

#2. Kumonekta and patient monitor ng doktor ang lalaking pasyente.

#3. Tumunog ng patient monitor ng nagpipintig ng malakas. At bumubukas na pa-ikot ng tubo ng oxygen tank.

#4. Pumiglas siya para sa hangin. Habang ng pagbubukas ng oxygen tank ng doktor, kumabit-braso ang doktor ng lalaki para magkasalubong ang kanilang mata.

#5. Habang sila'y magkita, bagal ang pagwawala ng ilaw sa lumalawak ng kanyang mga mata.

#6. "Beep.. Beep.. Dooooooooooo-" ang tunog ay parang ng sumigaw. Kahit gaano man silang pag-cocompress dibdib ng lalaki, sa huli hindi siya mailigats kung paano man.

#7. “Lalabas muna ako, Doc. Sam take over my shift” sinabi niyang na mamadali. “Yes po Doc. James kami na po dito.” sinagot niya at lumabas siya sa kwarto. Kumarimot ng takbo niya sa banyo at tinatanggal niya ang face mask upang nakasusuklam na ang pakiramdam sa tiyan niya. Ang anuman onti na nasa loob ay lumabas ng pinatak sa palikuran. 

#8. Ang pagiging sa ilalim ng mga bituin sa gabing iyon ay yun lang ang nakapagbigay ng onting kalmado ng lahat niyang dinala.

#9. “James hon? Ano ba oras? Nakatulog pa ang mga bata- Tapos na ba shift niyo ?-” sinabi niyang masyadong nasorpresa na tumawag si James sa ganito na oras “Namimiss kita hon.” pinutol ang pagsinasabi niya. “James… ” mahinang niyang pagsinagot “... Namimiss ko na ang mga bata. Namimiss ko na kayong lahat. Si Kelsey… si Liam!-” sinubukan niyang pigilan ang luha paglabas.

#10. “Hon… Mahal na mahal kita. Ibibigay ko ang lahat ng mundo sayo dahil sa iyo talaga ang karapat-dapat sa iyon.” sinabi niyang kabuong kapurihan “- Pero, nalaman namin lahat na nalaman mo na hindi pa ngayon ang oras na tayo ay pwede pang magkikita muli hon.” Hindi na niyang mapigilan at lumalabas na lahat ang luha at sakit na tinatago niya sa simula pa lang. Lahat sa dibdib niya ay nilalabas, at lahat ng pakinggan ay ibinigay sa kanya.

#11. Ilang buwan na ay na pumasa at sa Ospital parin na nagooperate si Doctor James ng bagong pasyente. “The patient has been stabilized..” sinabi ng doktor na pinunasan niya ang pawis na tumulo ng ulo niya. Lumabas ang mga doktor at pumasok ang mga nars at lumipat ang pasyente ng bagong kwarto. 

#12.” Kailan matatapos ang pandemyiang nito?” paghihimutok siyang sinabi bilang siya ay nakatutok sa wallet niya na nakasuksok ang larawan na si Kelsey, Liam, Doctor James at ng “love of my life” niya bilang isang mapagmahal na isang pamilya. “When I go back home, I promise I’ll be a better father and a better husband. Lord, bigyan mo ako isa pang pagkakataon. Maawa ka pamilya ko at sa mga bata ko. Nagmamakaawa ako sayo. Gusto ko nang umuwi - gusto ko na silang makita...” sinabi niya sa dako ng langit, pero nalalaman niya na walang saysay ang ginawa niya noon at bumalik siya ulit sa loob ng office niya. “Sana ligtas sila sa panganib, ang mga bata ko...”

#13. “ News all fact-checked!- News all back-checked! All but the truth we’ll deliver to you mga bayang pilipino. This is RWBY 69.6 True News Patrol! We are Melissa, and Joey here to serve you today! - So Joey, have you heard of the ever most popular, Doctor James? Why of course Melissa! He’s a bit crazy in the head though after what I’VE heard. Because I heard that someone actually broke into their estate and stole all their money and … well you know what happened to the family-” pinutol ang radio channel. 

#14. “Hey! I was listening to that!” sumigaw ang bata. “You don’t have to be listening to that radio news channel, it’s not even true.” sumagot ng inahan niya. “But they’re the RWBY 69.9 TRUE NEWS PATROL MOM!” sinabi ang bata na nagkakabit ng gameboy. “Sit down, Mommy is driving. And no, can you just sit down and play your gameboy so that we don’t crash this car?”. “Hmph” sumandig ang bata ng upuan sa sasakyan at tumawid niya ang mga braso - hanggang may nakita siyang lalaki sa labas ng bintana na naglalakad papunta ng malalaking bahay habang pumasa ng kanilang kotse. 

#15. Tumunog ang pinto na may kumatok pero walang sumagot. Umikot ang doorknob at mabagal pero sigurado, bumukas ang pinto “...Hon? Kids? Daddy’s home.” nangiting sinabi niya.

== WAKAS ==

2.       “Ate, antay nalang po kayo sa labas,” sabi ko kay Ate pagkapasok ni Papa sa loob. Hindi ako makapaniwala na sa lahat ng pasyente na aasikasuhin ko ngayong pandemya, tatay ko ang isa roon. Habang tinitignan ko ang mga vital signs ni Papa, hindi ko mapigilan ang sarili ko na umiyak. Mawawala na ba talaga si Papa?

3.       “Pa! Gusto ko maging doktor para mapagaling ko kayo kapag may sakit kayo,” sabi ko kay Papa habang nakikinig sa palabas sa radyo tungkol sa mga doktor. Tinutulungan ko siya sa pagbebenta niya ng fishball sa kalsada noong 5 taong gulang ako. Narinig kong tumawa ang mga taong nasa paligid. “Doktor? Eh parang kahit hayskul di ka kayang pag-aralin ng tatay mo haha,” rinig ko sa mamang nagtitinda sa tabi namin. 

4.       “Pa! Nanalo ako sa quiz bee!” Hiyaw ko kay Papa pag-uwi ko mula sa naganap ng science quiz bee noong ika-5 baitang ako. “Anong gustong hapunan, anak? Ipaghahanda kita ng kahit anong gusto mo,” tanong sa akin ni Papa. “Pizza, Pa! Sabi ng mga kaibigan ko po masarap daw yun.” 

5.       “pasensya na anak, hindi natin kaya bilhin iyon,” sabi ni Papa na may lungkot sa mukha niya “Eh kung, fishball na may masarap na sauce?” “Ano ba naman ‘yan, Pa! Lagi nalang po fishball! Punta nalang ako sa bahay ni Mama bukas. Mas masarap pa mga pagkain nila doon kaysa dito na lagi nalang fishball,” sabay punta sa kwarto ko.

6.       “Pa, diba sabi ko sayo huwag ka magbenta malapit sa eskwelahan ko?! Mayayaman mga kaklase ko. Anong mangyayari kapag nalaman nila na ang tatay ko ay isang fishball vendor lang? Nakakahiya ka, Pa,” reklamo ko kay Papa nang bigla ko siyang nakita sa labas ng paaralan noong ika-8 baitang ako. 

7.       “Ayaw mo ‘yon, anak? Magkikita tayo palagi pagkata—” “At makikita nila na ang tatay ko nagbebenta ng fishball? Tatay kong mahirap?! ‘Wag mo akong kakausapin sa labas ng bahay,” at lumayo ako sa fishball cart ni Papa.

8.        “Anak, saan mo gusto magkolehiyo? Para makapag-ipon na si Papa pangmatrikula mo,” tanong sa akin ni Papa habang nasa hapag kainan noong ika-10 baitang ako. “Pa, ikaw? Magbabayad? Eh buong hayskul ko nga ni piso wala kang binayad sa matrikula kolehiyo pa kaya?” Sagot ko kay Papa. Binilisan ko ang hapunan naming fishball ang ulam at biglang pumunta sa kwarto ko.

9.       Naalala ko lahat ng kawalang galang at hiya kong ginawa kay Papa noon. Kinukutya ko siya dahil isa siyang tagabenta ng fishball lamang. Lagi ko siyang kinukumpara kay Mama na si Mama maganda buhay, kami hindi. 

10.   “Congrats, anak! So proud of my smart daughter who will be the best pulmonologist in the Philippines,” sabi sa akin ni Mama pagkatapos ng graduation ko sa UST. “Congrats, bunso! May doktor na sa pamilya natin,” hiyaw sa akin ni ate. 

11.   Pauwi sa bahay ni Mama, napansin ko na iba ang daang pinupuntahan naming—papunta kami kay Papa. ”Ate, bakit tayo pupunta sa kanya? Wala naman siyang ambag sa pag-aaral ko!” “Bunso, may sakit si Papa sa –” “Bulsa? Oo Ate alam ko. Sabihin mo nalang sa kanya bibigyan ko siya ng pera para naman hindi na puro fishball pagkain niyo.”

12.   Makalipas ng ilang buwan pagkatapos ng graduation ko, umusbong ang balita tungkol sa isang coronavirus. Kaming mga pulmonologist ang may pinakamaraming pasyente dahil ang baga ang inaatake ng sakit na ito. Habang nagpapahinga ako, tumawag sa akin si Ate. Hindi raw makahinga ng maayos si Papa. “Magnebulize lang siya. Baka umaatake lang ulit asthma niyan,” sagot ko kay Ate at bigla kong binaba ang telepono.

13.   “Dr. Kim in pulmonology department, please proceed to the ER,” tumakbo ako sa emergency room at nakita ko si Ate, humahagulgol. “Si Papa, hindi makahinga,” sabi ni Ate habang nauutal. Binuksan ko ang kurtina at nakita ko si Papa nakasuot ng oxygen mask. Hindi ko alam anong gagawin. “Dr. Kim, kailangan natin ipadala ang tatay mo sa ICU. Sobrang kritikal ng kondisyon niya,” sabi sa akin ng katrabaho kong doktor habang hinahanda ng mga nars ang kama ni Papa na ipunta sa ICU.

14.   Ako ang nanguna sa loob ng kwarto. Humahagulgol ako habang sinasabi sa mga nars anong gagawin. “Hindi ako naging mabuting anak, Papa. Patawad. Bumalik ka.” Paulit-ulit ko iyon sinasabi sa kanya habang ginagamit ko ang defibrillator. 

15.   “Doktora, we are so—” at natumba ako dahil hindi ko naligtas si Papa. Pinapasok ng mga nars si Ate at umiyak ng mas malala kaysa kanina. Wala na si Papa. Hindi ko man lang siya nakita mula noong pumasok ako sa kolehiyo. “Ate, kasalanan ko ito lahat,” iyak ko kay ate habang niyayakap niya ako. “Dr. Kim, ito po yung mga gamit ng tatay niyo po,” sabay abot sa akin ng nars ang mga gamit ni Papa. May nakita akong papel na nakasulat ang pangalan ko. “Anak, kahit hindi kita binigyan ng pizza noong nanalo ka sa quiz bee, kahit nagtratrabaho ako malapit sa eskwelahan mo, at kahit hindi ako makabayad ng pangmatrikula mo, ako ang unang tao na sinabihan mo na gusto mo maging doktor.” Lalong bumigat ang loob ko. Ako ay isa sa mga magaling na bagong doktor ngunit di ko napagaling ang tatay sa sakit sa baga dahil sa COVID-19 at sakit sa damdamin dahil sa masasamang bagay na ginawa ko sa kanya.