Ζει διαρκώς κάτω από τη γη και είναι κατασκευασμένος έτσι ώστε να ανοίγει σήραγγες. Το παχύ και ισχυρό σώμα του, το λεπτό τρίχωμα, η κοντή ουρά, το κωνικό ρύγχος, του οποίου οι πάρα πολύ ευαίσθητοι μυκτήρες που υποστηρίζονται εσωτερικά με ένα οστό απολήγουν σε χονδρό δίσκο, τα πλατιά και σε σχήμα φτυαριού πόδια του, τα πολύ μικρά μάτια του που περιβάλλονται και προστατεύονται από τρίχες και η έλλειψη κογχών στ’ αυτιά, όλα αυτά τον βοηθούν στη διαβίωσή του. Έχει 24 δόντια αιχμηρά, κυνόδοντες που μοιάζουν με μαχαίρι, σαγόνια όμοια με πριόνι, δηλαδή χαρακτηριστικά ολότελα διαφορετικά από φυτοφάγο ζώο.

Συνήθως βρίσκεται σε πέτρινους μαντρότοιχους, φράχτες και μισογκρεμισμένα σπίτια, γενικά εκεί όπου υπάρχει υγρασία. 

Είναι αδρανής από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο σε βαθιές σχισμές και κοιλότητες του εδάφους, ενώ σε 24ωρη βάση είναι δραστήρια από την δύση του ηλίου ως την ανατολή. 

Όταν  βρέχει είναι ενεργής όλο το 24ωρο. 
Κατά τα τελευταία χρόνια παρατηρείται τάση μείωσης στον συνολικό πληθυσμό αλλά και σ' αυτόν του Καστελόριζου. 

Ξεχωρίζει από την γερακίνα, καθώς το μέγεθός της είναι πιο μεγάλο και η ουρά της είναι πιο κανελί και ανοιχτόχρωμη χωρίς ραβδώσεις, ενώ το πέταγμά της μοιάζει με αυτό των αετών. 

Η αετογερακίνα απειλείται από τα δηλητήρια (ποντικοφάρμακα), τις συγκρούσεις με ηλεκτροφώρα καλώδια και το παράνομο κυνήγι. 

αυτά είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά της Καλημάνας, αυτού του όμορφου παρυδάτιου πουλιού που συχνάζει σε υγρολίβαδα, λασποτόπια και πλημμυρισμένα χωράφια για να βρει σκουλήκια, έντομα και άλλα ασπόνδυλα.

Φωλιάζει στη Βόρεια και Δυτική Ελλάδα, ενώ στην υπόλοιπη χώρα παρατηρείται μόνο τον χειμώνα σε, δυστυχώς, ολοένα και μικρότερους αριθμούς εξαιτίας της εντατικοποίησης της γεωργίας και της υποβάθμισης πολλών υγροτόπων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (Κατηγορία κινδύνου: Σχεδόν Απειλούμενο είδος).

Το αρσενικό έχει σκούρο πράσινο κεφάλι ενώ το θηλυκό έχει καφετί. Και τα δύο όμως μοιάζουν σαν να έχουν μόλις ξυπνήσει μετά από μάχη με το μαξιλάρι, έτσι όπως πετάγονται ανάκατα τα φτερά στο κεφάλι τους!

Άλλα χαρακτηριστικά είναι ο ψηλός λαιμός και το λεπτό ράμφος (που έχει μικρές οδοντώσεις για να πιάνει τα ψάρια και να μη ξεφεύγουν).

Τον παρατηρούμε τον χειμώνα σε όλη τη χώρα αλλά είναι πολύ πιο κοινός στη Βόρεια Ελλάδα. Το καλοκαίρι, αναπαράγεται στη Βόρεια Ευρώπη, κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες, φτιάχνοντας τη φωλιά του στο έδαφος κοντά σε λίμνες και ποτάμια.

Μετά το ζευγάρωμα τα θηλυκά απομακρύνονται από τα αρσενικά και ψάχνουν το κατάλληλο μέρος για να φτιάξουν τις φωλιές τους, σε μέρη που ξέρουν ότι δεν πλησιάζουν άνθρωποι. Ανοίγουν με τα πόδια τους ένα ρηχό βαθούλωμα και κάθονται μέσα κουνώντας το σώμα τους, μέχρι να του δώσουν το σωστό σχήμα. Εκεί θα γεννήσουν σε λίγες μέρες ένα έως τρία αυγά, με χρώμα φαιό-πράσινο και ακανόνιστες ή καφετιές κηλίδες.

Στο μεταξύ, τα αρσενικά περιπλανών ται και βόσκουν μέσα στον κάμπο, ενώ τα θηλυκά μένουν στις φωλιές και σε περίπτωση κινδύνου τρέχουν γρήγορα με τις φτερούγες πεσμένες, για να τραβήξουν την προσοχή του εχθρού από τα αυγά ή τα μικρά.

Η επώαση διαρκεί τέσσερις εβδομάδες και οι νεοσσοί, όταν πρωτοβγούν, δεν είναι πολύ ευκίνητοι. Αν αντιληφθούν κίνδυνο, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να κολλήσουν στο έδαφος και να μείνουν τελείως ακίνητοι. Τα μικρά τρέφονται με μυρμήγκια από τις γύρω φωλιές, που μαθαίνουν να τις σκαλίζουν με τα πόδια τους και έτσι μεγαλώνουν γρήγορα. Τα ενήλικα τρώνε σχεδόν τα πάντα, από χόρτα και σπόρους, μέχρι ακρίδες, σκαθάρια, βατράχια, σαύρες, ποντίκια, μικρά πουλιά, ακόμη και μικρές πέτρες. Συχνάζουν όμως πάντα σε περιοχές που υπάρχει νερό, κάποιο ρυάκι ή λιμνούλα.

Μεγαλώνοντας τα μικρά, οι οικογένειες ενώνονται με τα άλλα πουλιά και σχηματίζουν κοπάδια. Στις νοτιότερες χώρες οι αγριόγαλοι παραμένουν όλο το χρόνο (ενδημικοί) ενώ στις πιο ψυχρές, το χειμώνα μεταναστεύουν νοτιότερα. Πάντως, το μικρό κοπάδι που εμφανίσθηκε στη Θεσσαλία είναι μεταναστευτικό και έρχεται στη χώρα μας μόνο το χειμώνα, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάϊο, σύμφωνα με τον Κυνηγετικό Σύλλογο Λάρισας.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν γύρω στα 13.500 έως 14.000 ζευγάρια αγριόγαλων που κατανέμονται στην Ισπανία, Αυστρία, Γερμανία, Σλοβακία και Ουγγαρία. Ας ελπίσουμε πως και οι δικοί μας θα πολλαπλασιασθούν γρήγορα.

Ο Αγριόγαλος ήταν αρκετά κοινός και στη χώρα μας, ιδιαίτερα στις πεδιάδες της Μακεδονίας, της Θεσσαλίας και της Βοιωτίας, όπου φώλιαζε και έβοσκε μέσα στα σταροχώραφα ή στα χόρτα των χέρσων εκτάσεων. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι γνώριζαν πολύ καλά αυτό το πουλί και του είχαν δώσει το όνομα Ωτίς ή Ουτίς η μεγάλη. Οι νεώτεροι Έλληνες το έλεγαν, Αγριόγαλο, Μισίρκα, Αγριόχηνα, Τόγια, Τόϊ, Αγριόκουρκο, Δρόμπλι, κλπ.

Τις τελευταίες δεκαετίες πιστευόταν ότι έχει χαθεί εντελώς από τη χώρα μας, παρά την απαγόρευση του κυνηγιού του, λόγω της λαθροθηρίας, της μηχανοποίησης της γεωργίας και της δραματικής αλλαγής των καλλιεργειών, από ξερικές με σιτηρά, σε ποτιστικές με μπαμπάκια και καλαμπόκια.

Η έκπληξή μας ήταν μεγάλη όταν πληροφορηθήκαμε από το περιοδικό «Οιωνός» της Ε.Ο.Ε., σε άρθρο του Δασολόγου κου Κυριάκου Τσίπη, ότι ένα μικρό κοπάδι των 6 έως 10 ατόμων περιφέρεται στον Θεσσαλικό κάμπο, στα νότια της Λάρισας και ότι αυτό είναι γνωστό στους κατοίκους των γύρω χωριών αλλά και στους κυνηγετικούς συλλόγους της περιοχής, οι οποίοι μάλιστα έβγαλαν και ανακοίνωση για την προστασία του. Από άλλα έντυπα μάθαμε ότι οι αγριόγαλοι της Θεσσαλίας δεν είναι ενδημικοί, αλλά έρχονται τον Ιανουάριο και αφού αναπαραχθούν, φεύγουν μετά τον Μάϊο για βορειότερες περιοχές. Πάντως ο Αγριόγαλος εξακολουθεί να αποτελεί ακόμη μέλος της Ελληνικής Ορνιθοπανίδας και ένα από τα σπανιότερα πουλιά της χώρας μας, που επιπλέον προστατεύεται από την Εθνική και Κοινοτική νομοθεσία και ο φόνος του απαγορεύεται αυστηρά.

Η επιστημονική ονομασία του Αγριόγαλου είναι Otis tarda (Ωτίς η βραδύα). Το μήκος του αρσενικού, από το ράμφος ως την άκρη της ουράς, φθάνει τα 103 εκ. ενώ το θηλυκό είναι αρκετά μικρότερο, με μήκος 75 εκ. Από πάνω το χρώμα του μοιάζει με τα ώριμα στάχυα ενώ από κάτω είναι λευκό. Το αρσενικό έχει ένα πυρρόξανθο κολλάρο στο στήθος και ένα είδος «μουστάκιού» στην άκρη του ράμφους. Οι άκρες των φτερούγων είναι μαυριδερές, αλλά οι φτερούγες από κάτω φαίνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου λευκές, όταν πετάει. Το πέταγμα γίνεται με αργές και δυνατές κινήσεις. Το βάδισμα στο έδαφος είναι αργό, με το κεφάλι ανασηκωμένο, για να βλέπει τριγύρω.

Οι Αγριόγαλοι ζουν σε μικρά κοπάδια, όπου υπερτερούν τα θηλυκά και βόσκουν ανάμεσα στα χορτάρια και στα στάχυα. Όταν αντιληφθούν κίνδυνο προτιμούν να απομακρύνονται τρέχοντας. Σε περίπτωση μεγάλου κινδύνου πετούν στον αέρα, αφού πρώτα τρέξουν μερικά μέτρα προς την κατεύθυνση που φυσά ο άνεμος. Το πέταγμά τους είναι χαμηλό, ξυστά σχεδόν πάνω από τα δέντρα, με ταχύτητα που πλησιάζει τα 50 χλμ την ώρα