Το Παιδι Με Τη Φυσαρμονικα.

Θα βω στον καμπο να μαζεψω
τὰ πεσμένα φύλλα του ηλιου,
να πλάσω τις ακτιδες του -τουτο το καλοκαίρι-
να πλασω τις ακτιδες του σε φύλλα για να γράψω
τον ουρανο και το τραγουδι σου Ελληνοπουλο
Γιατι το χωμα δε με φτανει. Δε με φτανει το αιμα μου
Γιατι τα δακρια μου δε φτανουνε να πλασω τον πηλο μου
Τι να το κανω το σπιτι μου Εξω σε τραγουδανε
Εξω μιλουν για σενανε Δε μου φτανει η φωνη μου
Θα τρεξω εκει που σε ακουσα να λες [Οχι] στο θανατο.
Θα τρεξω εκει που πηγαινες σφυριζοντας αντιθετα
στο αστροπελεκι αντίθετα στη διαταγη
και στο γλυκο ψωμι της γης Αντίθετα
στα γαλανά σου ματια που ηταν για τον ερωτα

Εἰρήνη, λοιπόν,
εἶναι ὅ,τι συνέλαβα μὲς ἀπ᾿ τὴν ἔκφραση
καὶ μὲς ἀπ᾿ τὴν κίνηση τῆς ζωῆς. Καὶ Εἰρήνη
εἶναι κάτι βαθύτερο ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦμε
ὅταν δὲν γίνεται κάποτε πόλεμος.
Εἰρήνη εἶναι ὅταν τ᾿ ἀνθρώπου ἡ ψυχὴ
γίνεται ἔξω στὸ σύμπαν ἥλιος. Κι ὁ ἥλιος
ψυχὴ μὲς στὸν ἄνθρωπο.

Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της, 
ἐσύ. Μὰ πότε ἀνθίσατε; 
Στέκομαι στὸ παράθυρο 
καὶ σᾶς κοιτῶ καὶ κλαίω.

Τόση χαρὰ δὲν τὴν μποροῦν 
τὰ μάτια.
Δός μου, Θεέ μου, 
ὅλες τὶς στέρνες τ᾿ οὐρανοῦ 
νὰ στὶς γιομίσω.

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.