Τρείς και τέταρτο. Χτυπάει το ξυπνητήρι και τα μάτια μου αρχίζουν να ανοίγονται μεσ’το σκοτάδι. Είναι η πρώτη μέρα. Ξανά η πρώτη μέρα. Η πρώτη νύχτα σκέφτηκα μετά όταν ανέβαλε τα ρολά και είδα ότι δεν υπήρχε φως στο δρόμο. Ακούω φωνές και κοιτάω προς το παράθυρο. Εκεί μπροστά, όπως σχεδόν κάθε νύχτα εδώ και δυο μήνες οι γείτονές μου που κατοικούν σε ένα καινούριο διαμέρισμα χωρίς παντζούρια ούτε κουρτίνες γιορτάζουν ένα πάρτι μαζί με τους φίλους τους. «Ευτυχισμένοι, πολύ ευτυχισμένοι». Αυτοί σε ένα νυχτερινό πάρτι και εγώ παλεύοντας με τα μάτια μου για να μην κοιμηθώ. Σ’εκείνη τη στιγμή ζύγισαν σαν μεγάλους βράχους. Ψάχνω τα ρούχα, τα παπούτσια, τα κλειδιά, τις κάρτες που χρειάζομαι στη δουλειά και τα εισητήρια μεσών μεταφορικών τόσο γρήγορος όσο μπορώ για να μην αργήσω. Ναι, η πρώτη μέρα και τρέχω αγχωμένος στις τρεις και μισή ενώ όλοι κοιμούνται. Βγαίνω από το σπίτι και περπατάω σαν μία κουρασμένη γριούλα που κουβαλάει τα βαριά ψώνια. Δεν ξέρω αν είμαι κουρασμένος ή το σώμα μου ακόμα είναι στο κρεβάτι. Μπαίνω στο αυτοκίνητό μου και ανάβω το ράδιο. Η μουσική του με βοηθάει για να μην πέσω κατά του τιμονιού του αυτοκινήτου και φτάνω στη δουλειά λίγο νωρίς από την ώρα. Είναι τέσσερις και τέταρτο και είμαστε όλοι καθυσμένοι, με κλειστό στόμα και μακρόστενο πρώσωπο. Μόνο ακούγεται σε μία γωνία την παλιά τηλεώραση που κάποιος είχε ανάψει σίγουρα πέντε χρόνια πριν και κανένας έχει σβήσει ποτέ. Είναι ένας εφιαλτής; Όχι, είναι η δική μου επιλογή για αυτό το καλοκαίρι.

Σχεδόν πριν από έναν μήνα ταξίδεψα με μία φίλη, η Πακίτα, στην Ιορδανία.

Νομίζω ότι ήταν ένα από τα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει ποτέ.

Την πρώτη μέρα φτάσαμε με το αεροπλάνο στο Αμμάν την πρωτεύουσα της Iορδανίας.

Και την επόμενη μέρα ταξιδέψαμε με ένα λεωφορείο ως Πέτρα.

Πριν φτάσουμε, σταματήσαμε για να δούμε Η Μικρή Πέτρα.

Μας άρεσε πάρα πολύ !!!!!

Μέναμε δύο μέρες στην Πέτρα.

Με έναν οδηγό επισκεφτήκαμε την Αρχαία Πόλη της Πέτρας, η Χαμένη Πόλη των Ναβαταίων. Είναι καταπληκτική και πολύ μεγάλη. Περπατήσαμε πολύ, 23 Χιλιόμετρα !!!!

Ανεβήκαμε στο Μοναστήρι και είδαμε ρωμαϊκά ερείπια.

Μετά στο βράδυ γυρίσαμε για να είδαμε Πέτρα φωτισμένη με κεράκια.

Ήταν εντυπωσιακή .

 

Πήγαμε και στην έρημο του Wadi Rum και κοιμιθήκαμε εκεί. Μια νύχτα κάτω από τα αστέρια!

 

Ξεκουραστήκαμε στην Άκαμπα μία παραθαλάσσια πόλη.

Εκεί κολυμπήσαμε στην Ερυθρά Θάλασσα. Κάνουμε βουτιά και είδαμε τα πολύχρωμα κοράλλια στον βυθό.

Και φυσικά πήγαμε στην Νεκρά θάλασσα και μας έβαλαν την θεραπευτική λάσπη!

Αργότερα πήγαμε μέχρι το Τζέρας, μία αρχαία ελλιηορομαϊκή πόλη  με πολλές κολόνες.

Στο αυτό το ταξίδι έχουμε δει κάστρα,

ερείπια, κοράλλια, αστέρια, έρημοι, βουνά και αμμόλοφοι.

Τώρα βιάζομαι γιατί πρέπει να πάω στο αεροδρόμιο. Πάω στην Ελλάδα!

Τα λέμε! 

 

Χουάνα

Ετοιμαζόμαστε και κάνοντας μία σιωπηλή σειρά, περπατάμε για έναν στενό διαδρόμο προς τα τρένα που σε λίγη ώρα πρέπει να κυκλοφορύν στη γραμμή. Είναι σαν μία κηδεία σε κίνηση, αλλά χωρίς νεκρός. Και με την ίδια χαρά, δηλαδή, καμία. 

Φαντάζομαι ότι είμαστε στο Κάτω Κόσμο και ακολουθούμε την Περσεφώνη όταν ξαναγυρίσει με τον Άδη. Αυτή τη στιγμή όμως, η θέα δεν θα φόρεσε ένα ρόδι στο χέρι της γιατί δεν είναι φθινόπορο. Η φοβερή ζέστη μας το λέει συνέχεια: είναι το καλοκαίρι.

Μέσα στο τένο κοινούμαι σαν ένα ρομπότ. Όπως είχα μάθει, ανάβω την μπαταρία και την μηχανή του τρένου και άλλα πράγματα που αληθηνά δεν ξέρω πως λιτουργούν. Σιγά σιγά νιώθω ότι ο ύπνος, ο δυνατός κύριος της νύχτας, εξαφανίζεται και μ’αφήνει να δουλεύει. Λοιπόν, αυτό νόμιζα τότε.