Czy szlachetniejszym jest znosić świadomie

Losu wściekłego pociski i strzały,

Czy za broń porwać przeciw morzu zgryzot,

Aby odparte znikły? - Umrzeć, - usnąć,-

Nic więcej; snem tym wyrazić, że minął

Ból serca, a z nim niezliczone wstrząsy,

Które są ciała dziedzictwem: kres taki

Błogosławieństwem byłby. Umrzeć, - usnąć,-

Usnąć! Śnić może? Tak, oto przeszkoda;

Bowiem sny owe, które mogą nadejść

Pośród snu śmierci, gdy już odrzucimy

Wrzawę śmiertelnych, budzą w nas wahanie,

Zmieniając życie nazbyt długie w klęskę.

Któż by zniósł bicze i szyderstwa czasu,

Krzywdy ciemiężców i zniewagi pysznych,

Boleść okrutną wzgardzonej miłości,

Prawa leniwe, zuchwalstwo urzędów

I poniżenie, które znosić musi

Zasługa cicha od niegodnych łotrów,

Gdyby uwolnić się mógł sam od tego

Nagim sztyletem? Któż by niósł ów ciężar

I dźwigał życie swoje udręczone,

Sapiąc i pocąc się, gdyby mu trwoga

Przed czymś po śmierci, przed tą nie odkrytą

Krainą, z której nie powraca żaden

Wędrowiec, woli nie pętała, każąc

Znieść ów ból znany raczej, niż ulecieć

Ku innym, których nie znamy? Tak nasza

Świadomość wszystkich nas przemienia w tchórzy,

Rumiany odcień naszej stanowczości

Blaknie, pokryty bladą barwą myśli,

A przedsięwzięcia rozległe i ważkie

Z przyczyny owej w nurt wpadają kręty

I gubią imię czynów. Lecz milcz teraz!

Piękna Ofelia! Nimfo, wspomnij w modłach

Na wszystkie grzechy me.