protagonist : ดร.กฤษณา

super-objective : ต้องการช่วยทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ

objective : ต้องการอยู่ช่วยที่ประเทศนี้ (คองโก)

Antagonist : ไม่มี

Scene21 : จะช่วยคนที่นี้

Scene22 : อยู่ช่วยที่นี้ต่อไม่ยอมกลับ

ทุนนิยม vs มนุษยธรรม

อ่านแล้วนึกถึงอะไรในปัจจุบัน : 

scene21 : 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้

scene22 : determination เดียวกันกับที่อาจารย์ปิยบุตรอภิปรายในสภาเมื่อวาน เรื่องพรก.โอนย้ายกำลังพล

Symbols : ภาพเงาคุณยาย = เป้าหมายในชีวิตที่ทำเป็นแรงผลักดันมาตลอด วันนี้ยังคงพยายามไปให้ถึงเป้าหมายน้น

main action : การรายงานข่าวของสำนักข่าว bbc เกี่ยวกับการ ประท้วงของผู้ป่วยhiv ที่มาประท้วงเรื่อง ค่ายาที่แพงเกิน 

main conflict : เป็นความขัดแย้งระหว่างผู้ติดเชื้อ hiv ชาวไทย และ รัฐบาล  ซึ่งผู้ติดเชื้อhivชาวไทยต้องการให้รัฐบาล ยกเลิกการผูกขาดจากบริษัทที่จัดทำยา ไบรตัน ไมลส์ ฟาร์มา ซุติคัล เพื่อที่จะให้ราคานั้นถูกลงกว่าเดิม 

นึกถึงเหตุการณ์ :เหตุการณ์ประท้วงที่ฮ่องกงที่ต่อต้านร่างกฏหมายส่งผู้ร้ายข้ามแดน เป็นการประท้วงระหว่างประชาชนและรัฐบาล

ปานเรขา สุดตะไล                6140127422

ธัญญธร ชุณหสวัสดิกุล          6140087022

นันท์นภัส ชวาลากุล             6140104022

ณัฐพร เกิดศิริ                       6140065122

เจอกับเดิร์ก

คุยกับเดิร์กที่ไร่ซินโคนา

เจอกับเกบเบอร์ส

คุยกับเดิร์กและเกบเบอร์สเรื่องการผลิตยาต้านเอดส์

ตกลงว่าจะผลิตให้คนทั่วไป

สาธิตการทำยา

เดิร์กแจ้งให้ดร.ทราบว่ามีสงครามที่อาจส่งผลกระทบ

แนะนำให้รู้จักกับผู้ช่วยดูแล

กลับเรือนรับรอง

-  ดร.กฤษณาไปปรึกษาผอ.ลิขิตเกี่ยวกับการทำยาต้านโรคเอดส์แบบที่มีราคาถูกและประชาชนชาวไทยสามารถเข้าถึงได้ง่ายแลทั่วถึง แต่ผอ.ลิขิตไม่เห็นด้วยโดยให้เหตุผลว่าคงไม่ได้กำไร อีกทั้งเป็นเพราะมีบริษัทอเมริกันที่ผูกขาดการจำหน่ายยาต้านโรคเอดส์อยู่แล้ว และการทำยานั้นต่ออาจเป็นการละเมิดสิทธิบัตรและข้อตกลงทางการค้า ซึ่งอาจส่งผลให้อาจโดนฟ้องได้และถูกกีดกันทางการค้าได้ในอนาคต

-   ดร.กฤษณาต้องการทำยาต้านโรคเอดส์จึงได้ปรึกษาและขออนุญาตจากผอ.ลิขิต

-  ดร.กฤษณา

-  ผอ.ลิขิต

-  ดร.กฤษณาต้องการทำและจำหน่ายยาต้านโรคเอดส์แต่ผอ.ลิขิตไม่เห็นด้วยและพยายามคัดค้านการทำยาต้านโรคเอดส์ของดร.กฤษณา

4. ตัดสินใจไปคองโกกับเดิร์กอย่างไม่ลังเล

Main actions ของรัฐมนตรีฯ
1. พยายามยื้อให้กฤษณาอยู่ประเทศไทยผ่านการโน้มน้าวว่ามีสิ่งที่สำคัญกว่าการดูแลประเทศที่(ดูเหมือน)ด้อยพัฒนา

Main conflict
รัฐมนตรี vs กฤษณา มองเห็นคุณค่าของการไปช่วยเหลือชาวแอฟริกาต่างกัน / การให้ความสำคัญกับคำสัญญา

Symbols
- เทวดามาโปรด และเพลงคองโก ที่เป็นสัญลักษณ์ของแสงสว่างปลายอุโมงค์ให้เธอมีโอกาสได้ไปแอฟริกาอย่างพอเหมาะพอดี

รู้สึกถึงอะไรในปัจจุบัน
- นักการเมืองที่นำเสนอแต่นโยบายดี ๆ แต่พอถึงเวลาจริงก็ไม่ได้นำไปปฏิบัติ
-สัมผัสได้ถึงความ irony ที่นักการเมือง (หรือแม้แต่ประชาชนคนธรรมดาเอง) ที่ชอบพูดในทำนองว่า "เราจะทำให้ประเทศไทยยิ่งใหญ่/เป็นยักษ์ใหญ่ในเรื่อง..." แต่จนถึงทุกวันนี้เราก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น (เผลอๆ สถานการณ์จะเลวร้ายกว่าเดิม)

-   แผนที่แอฟริกา – สื่อถึงว่าที่แอฟริกาเองก็มีการระบาดของโรคเอดส์เช่นกันในขณะนั้น แต่องค์การเภสัชกรรมก็ยังไม่สามารถผลิตยาเพื่อช่วยเหลือแม้แต่คนในประเทศตัวเองได้

-  เสียงนาฬิกา – สื่อถึงวันเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆและจำนวนคนที่เป็นโรคเอดส์และล้มตายก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามวันเวลาที่ผ่านไป

-  แพนด้ายักษ์ – สื่อถึงบริษัทอายิโนะโตโมะ ที่เป็นบริษัทจำหน่ายผงชูรส แต่ขณะเดียวกันก็เป็นผู้จำหน่ายรายใหญ่ของเคมีภัณฑ์ที่ใช้ผลิตยาต้านเอดส์ด้วย

 (มีตอนที่ดร.กฤษณาและผอ.ลิขิตพูดถึงบริษัทเจ้าอื่นที่ผลิตยาออกมาเพื่อขายส่ง แต่ไม่ได้กล่าวชื่อ มีแพนด้าเดินออกมา)

(ตอนที่ทั้งสองคนพูดชื่ออายิโนะโตโมะขี้นมา แพนด้าก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วจึงเดินจากไป)

ดร.กฤษณาเข้ามากินข้าวในร้านมังสวิรัติของหัวหน้าพรรคและได้ยินบทสนทนา

ดร. กฤษณาพูดคุยกับหัวหน้าพรรคเรื่องโรคเอดส์และนโยบายของพรรคว่าด้วยเรื่อง สิทธิมนุษยชน

ดร.กฤษณาตัดสินใจที่จะลาออกจากพรรคเพราะมีความเห็นไม่ตรงกัน
ฉาก8
นักวิจัยพูดคุยกันถึงผลสรุปการทำยาต่างๆอย่างกระตือรือร้น

ดร.กฤษณาเสนอว่าอยากทำยาต้านเอดส์และอยากได้อาสาสมัครมาตั้งทีมทดลอง

นักวิจัยมีท่าทีไม่อยากร่วมทำการทดลองสร้างยาต้านเอดส์ และบ่ายเบี่ยง

- ผงชูรสในร้านปลอดผงชูรส บนโต๊ะของครอบครัวอายิโนโตโมะ > เชื้อโรคสามารถเข้ามาในประเทศได้หากมีพาหะนำโรคจากข้างนอกนำเข้ามา โดยเราไม่คาดคิด
-ร้านอาหารมังสวิรัติ แสดงถึงการพยายามสร้างภาพลักษณ์ที่ดูโปร่งใสของพรรคการเมือง แต่ความจริงแล้วมีผงชูรส ซึ่งอาจหมายถึงในการเมืองมีการล็อบบี้กันเต็มไปหมด
-เสียงกริ่งดังขึ้นหลังจากหัวหน้าพรรคพูดว่า “ก็ให้พวกนั้นมันเป็นเอดส์ตายไปซะให้หมด” เสียงดังกล่าวเป็นเสียงที่ enlightenตัวละคร ให้เห็นความคิดของหัวหน้าพรรคเป็นอย่างไร
-สีเสื้อคลุมดร.กฤษณา เป็นสีแห่งความหวัง ปัญญา ช่วยในการคิดวิเคราะห์และการมีเหตุผล
-สีเสื้อที่แตกต่างจากคนอื่นของ ดร.กฤษณาแสดงให้เห็นถึงความคิดริเริ่ม ที่ต่างจากคนอื่น

การที่แนวคิดใหม่ที่แตกต่างไปจากที่เคยไม่ได้รับจะถูกมองในแง่ลบ ไม่ได้รับการยอมรับ

การล้อสส มีชัย ที่กำลังต้องการeducateคนเรื่องการใช้ถุงยางป้องกันเอดส์ ด้วยกล้วย เพราะความไม่รู้และไม่เข้าใจในเรื่องเพศศึกษาของหัวหน้าพรรคและสส มองว่าเรื่องเพศและเอดส์เป็นเรื่องน่ารังเกียจ น่าขบขัน เหมือนกับคนในปัจจุบันที่เมื่อไม่มีความเข้าใจในเรื่องอะไรก็จะล้อเลียน เช่น LGBTQ

สิทธิมนุษยชนเหมาะสำหรับคนดีๆเท่านั้น - เรื่องตลกร้ายในสังคมยุคนี้

นักวิจัยวิ่งวุ่น > เมื่อรู้ว่ากฤษณาต้องการทำยาต้านเอดส์ จึงหวาดกลัว เมื่อมีใครต้องการเปลี่ยนแปลงสิ่งเล็กๆ หลายคนก็ต้องการที่จะช่วยเหลือ แต่เมื่อพยายามจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใหญ่ๆ ที่อาจก่อให้เกิดภัยต่อตนเอง คนก็จะหวาดกลัว

- เสียงเพลงตอนต้นฉาก สื่อถึงความอ่างว้างเพราะดร.กฤษณาต้องพัฒนายาด้วยตัวคนเดียวจึงทำให้บรรยากาศดูอ้างว้าง

-  ดร.กฤษณาพยายามผลิตยาต้านเอดส์ขึ้นมาด้วยตัวคนเดียวเป็นเวลานาน ทั้งลองผิดลองถูกมากมาย จนเมื่อดูเหมือนจะเป็นรูปเป็นร่าง สมาชิกทีมวิจัยที่ชื่อกิตติพันธ์ก็เข้ามาช่วย

-  ดร. กฤษณาพยายามผลิตยาต้านเอดส์ที่รวมยาสามอย่างไว้ในเม็ดเดียว

ฮิโระซังอยากขายยา แต่ว่า Roberto; ไม่อยากให้ดร.กฤษณาทำยาได้ และไม่ต้องการให้ฮิโระขายยาให้บริษัทอื่น 

Main Action :
- Roberto ห้ามไม่ให้ฮิโระขายยาให้ใครนอกจากบริษัทตัวเอง
- ไบรตันสไมล์ลบคำว่า “5 ถึง 100 มิลลิกรัม” ออกจากสิทธิบัตร

Symbol :
“เหมือนที่นี่ ก็มีใครบางคนรู้จักวิธีกดจุดให้คลาย หรือให้เครียดก็ได้” สื่อว่า คนมี Trick สามารถพลิกสถานการณ์ให้เป็นดีหรือร้ายก็ได้

คิดถึงอะไรในปัจจุบัน ?

- คนปัจจุบันก็คือใช้กลโกงเพื่อให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ของตนเอง ใช้อำนาจทางเศรษฐกิจเพื่อบีบบังคับผู้ที่ด้อยกว่า
- Capitalism Ideology 

ฉาก 14
Protagonist: ดร.กฤษณา
Antagonist: ไบรตันไมล์ส
Main actions

- ดร.กฤษณาหารือกับทิโด้เพื่อหาทางผสมสูตรยารักษาโรคเอดส์ที่ใช้ DDL

- ตอนแรกดร.กฤษณาคิดจะย้ายโรงงานไปผลิตที่เขมรหรือลาว แต่ไม่สามารถทำได้เพราะประเทศเหล่านี้ยังไม่รองรับ จึงต้องตัดทางเลือกนี้ออกไป

- ตัดสินใจจะฟ้องไบรท์ตันไมล์สข้อหาแอบตัดข้อความสำคัญออกจากเอกสารสิทธิบัตร ที่ผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภาไทยแล้ว

- ดร.กฤษณาโทรหาอายิโนโตโมะ เพื่อติดต่อซื้อดีดีแอลที่เป็นวัตถุดิบ
- ทิโด้บอกว่าเขาและแพทย์ไร้พรมแดนจะช่วยดำเนินการเรื่องฟ้องไบรตันไมล์สให้ ส่วนดร.กฤษณาให้รอดูข่าวก็พอ

Main Conflict :
ดร.กฤษณา ต้องการที่ใช้สาร DDL ในการผลิตยา แต่องค์กรไบร์ตันไมล์สไม่ต้องการให้คนอื่นใช้ประโยชน์จากยา DDL ที่ตัวเองเป็นเจ้าของลิขิสิทธิ

ไบร์ตันไมล์สขู่จะฟ้องกฤษณาเพราะไม่อยากให้ทำยา แต่กฤษณาอยากทำยา จึงพยายามจะใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายเพื่อให้ผลิตยา
 
Symbol
ความมืดครึ้มจากฝนในตอนต้น แสดงให้เห็นถึงตัวละครที่กังวลจากอุปสรรคที่ตัวละครต้องเจอ ดังนั้นเมื่อต้นท้ายที่ปัญหาคลี่คลายแล้ว ฝนจึงหยุดตก ดังนั้นจึงเห็นได้ว่า สภาพอากาศในละครเรื่องนี้ถูกนำมาใช้เพื่อ portray ความรู้สึกภายในของตัวละคร

คิดถึงอะไรในปัจจุบัน ?
- ฉากนี้สะท้อนภาพสังคมในปัจจุบัน ที่กฎหมายไม่ได้ถูกใช้เพื่อ “ปกป้องสิทธิเสรีภาพ และความเป็นอยู่ที่ดีของคน” อีกต่อไป แต่กลายเป็นเครื่องมือในการใช้เพื่อ “ปกป้องผลประโยชน์ของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง” เพียงเท่านั้น ดังนั้น กฎหมายที่เคยเป็นสิ่งที่ใช้ควบคุมความสงบจึงกลายมาเป็นอาวุธของคนมีอำนาจที่ใช้เพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
- ความ toxic ของสังคมทุนนิยม สังคมที่เงินเป็นพระเจ้า สังคมที่สิ่งไม่มีชีวิตสำคัญกว่าสิ่งมีชีวิต เราจะเห็นว่าในเรื่องนี้ เงินมาก่อนชีวิตของคน ไบร์ตันไมล์สเลือกที่จะไม่ให้ดร.กฤษณาใช้ DDL เพื่อผลิตยาเพราะกลัวว่าจะไม่มีคนมาซื้อยาของตัวเอง ที่มีราคาแพง ในสังคมทุนนิยมนี้ Your life isnt a life without money in it.

-  ดร.กฤษณาที่กำลังพยายามทำยาครั้งแล้วครั้งเล่า

-  ยาที่ไม่ยอมเกาะตัว

-  ตัวละครกับสิ่งแวดล้อม — ดร.กฤษณากับสารเคมีและยาในการสร้างยาต้านเอดส์ที่ดร.กฤษณาพยายามนำมาผสมกันและตอกเม็กเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเกาะตัวกันเสียที เมื่อเกาะตัวกันแล้วก็ยังมีปัญหาเรื่องความเปราะอยู่

2. การใช้ตัวละคร วิเคราะห์ตัวละครหลัก ตัวละครปะทะ ตัวละครสนับสนุน 

3. แนวคิดหลักของละครหลังสมัยใหม่ที่ปรากฏในเรื่องนี้ 

4. การเล่าใหม่เพื่อมองใหม่ในละครเรื่องนี้

5. ลักษณะ “รวมมิตร คละสมัย ไร้กรอบ” ในเรื่องนี้

6. “รสขันขื่นซึ้งซ่าน” ใน “นางฟ้านิรนาม”

- เริ่มผลิตสินค้าและยาต่างๆ จนได้กำไร

- ดร.กฤษณาหาข้อมูลติดต่อบริษัทเคมีภัณฑ์เพื่อจะใช้ผลิตยาต้านโรคเอดส์

- ดร.กฤษณาพยายามโน้มน้าวให้หัวหน้าพรรคเมตตาไทยสนใจถึงเรื่องเอดส์มากขึ้น

- ดร.กฤษณาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคเมตตาไทยเพื่อแสดงจุดยืน

- ดร.กฤษณายืนกรานที่จะทำยาต้านโรคเอดส์หลังจากโดนผอ.ห้าม

- ดร.กฤษณาพยายามชวนสมาชิกในทีมมาผลิตยาแต่ไม่มีใครร่วมด้วยเธอจึงตัดสินใจทำคนเดียว

- ดร.กฤษณาพยายามทำยาแต่ก็ยังไม่สำเร็จดี

- หลังจากพยายามทำยาจนสำเร็จแล้ว ดร.กฤษณาได้พบหมอทิโด้เพราะเขาต้องการจะซื้อยาไปใช้กับผู้ป่วยจำนวนมาก

- ดร.กฤษณาเจรจากับผู้แทนจากบริษัทไบรตันไมล์ในเรื่องสิทธิบัตร

- ดร.กฤษณาเข้าร่วมการประชุมเอดส์โลกที่บาร์เซโลน่า เสนอเกี่ยวกับตัวยาค็อกเทลพร้อมประกาศลาออกจากองค์การเภสัชกรรม

- ดร.กฤษณาเข้าพบรัฐมนตรีสาธารณสุขเรื่องการถ่ายทอดเทคโนโลยีการทำยาต้านโรคเอดส์ให้แอฟรีกา

- ดร.กฤษณาไปประเทศคองโกจากการทาบทามของพ่อลูกผู้ปลูกต้นควีนิน

- ดร.กฤษณาเปิดโรงงานผลิตยาต้านเอดส์ในคองโก

Main conflict: ด็อกเตอร์กฤษณา vs. the world คือ อุปสรรคทั้งหมดที่มีในการที่จะผลิตยาที่จะช่วยเหลือคน ไม่ว่าจะเป็นอุปสรรคภายนอกและอุปสรรคภายใน ไม่ว่าจะเป็นทุนนิยม ความกลัว สงคราม ความเห็นแก่ตัว ฯลฯ

Message: อย่ายอมแพ้ต่ออุปสรรคที่เข้ามาในชีวิต
ในบางครั้ง เราคิดว่า เราตัวคนเดียวอาจจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ แต่ว่าจริงๆ แล้ว เราสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ขอเพียงเราลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่เราเชื่อว่าถูกว่าควร
Plot:

                  ขณะนั้น ดร.กฤษณาก็ได้รับการเสนอตำแหน่งให้เข้าทำงานในองค์การเภสัชกรรมและผลิตคิดค้นยาต่างๆออกมาจำหน่ายจนได้กำไรมากมาย แต่ในขณะเดียวกันจำนวนผู้ป่วยเอดส์ในไทยก็ยังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆโดยที่รัฐบาลไม่ยอมทำอะไร ดร.กฤษณาจึงมีความคิดที่จะผลิตยาต้านเอดส์ขึ้นมาและให้ผู้ช่วยของตัวเองติดต่อหาบริษัทที่จำหน่ายเคมีภัณฑ์ จากนั้นดร.กฤษณามีโอกาสได้ไปร่วมรับประทานอาหารกับส.ส.หัวหน้าพรรคเมตตาไทยและได้พยายามโน้มน้าวให้หัวหน้าพรรคเห็นถึงความอันตรายของโรคเอดส์ แต่หัวหน้าพรรคก็ไม่สนใจและแสดงทัศนคติที่ไม่ดี ดร.กฤษณาจึงตัดสินใจออกจากพรรคเพื่อแสดงจุดยืนและไปปรึกษากับผอ.เรื่องการผลิตยาต้านเอดส์ แต่ผอ.คัดค้านเพราะกลัวจะไม่ได้กำไรและกลัวจะผิดสิทธิบัตร ดร.กฤษณาจึงขอให้สมาชิกทีมตัวเองช่วย แต่ไม่มีใครเข้าร่วม ดร.กฤษณาจึงเริ่มต้นทำยาด้วยตัวเอง ทุกๆวันจนดึกดื่น ใช้เวลาเป็นปีๆในห้องทดลองจนทำยาได้สำเร็จ แต่ขายไม่ออก แต่ก็ได้รับการสนับสนุนจากหมอที่ชื่อทิโด้จากกลุ่มแพทย์ไร้พรมแดนที่จะช่วยซื้อยาไป แต่เรื่องกลับไม่ราบรื่นเมื่อบริษัทไบรตันไมล์สของอเมริกาเข้ามาแย้งเรื่องสิทธิบัตรและไม่ยอมให้ดร.กฤษณาผลิตย้าต้านเอดส์ ‘ค็อกเทล’ ที่มีส่วนประกอบของตัวยาที่บริษัทนี้ผูกขาดการจำหน่ายอยู่ แต่หมอทิโด้ช่วยดร.กฤษณาฟ้องกลับเพราะทางไบรตันไมล์สได้ทำการแก้สิทธิบัตรโดยพลการ ในขณะเดียวกันตัวแทนผู้ติดเอดส์ชาวไทยที่ได้รับการสนับสนุนจากแพทย์ไร้พรมแดนก็ออกมาประท้วงให้รัฐบาลคว่ำบาตรการผูกขาดการผลิตยาต้านเอดส์โดยบริษัทยาอเมริกัน 3ปีต่อมา ดร.กฤษณาเข้าร่วมประชุมเอดส์โลกในบาเซโลน่า และได้เสนอยาที่ตัวเองทำ และประกาศจากองค์การเภสัชกรรม

ตัดภาพกลับไปที่เกาะสมุย เด็กหญิงกฤษณาถามคุณยายเรื่องการปล่อยทาส และบอกความต้องการตัวเองที่จะไปทำงานที่แอฟริกา 

กลับมาในปัจจุบัน ดร. กฤษณามีความขัดแย้งกับ รัฐมนตรีสาธารณสุขเรื่องการไปรักษา ผู้ป่วยที่แอฟริกา ที่ทางรัฐมนตรีไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้แล้ว ต่อมาก็มีคนติดต่อมาจากคองโก เพื่อเชิญดร.กฤษณาไปปรึกษา ดร.จึงเดินทางไปที่คองโก และตกลงกันตั้งโรงงานผลิตยา โดยที่ดร. กฤษณาก็ตัดสินใจอยู่ที่คองโกเพื่อรักษาผู้ป่วยต่อไป

1. การใช้คนชายขอบซึ่งก็คือ ดร.กฤษณา และคนที่เป็นโรคเอดส์มาเป็นตัวละครหลักในเรื่อง เพื่อให้เห็นปัญหาของคนชายขอบ.                           - ความเข้าใจเกี่ยวกับโรคเอดส์ เห็นภาพว่าคนเป็นโรคเอดส์ที่สังคมเข้าใจเกิดจากการมั่วเซ็กส์ เป็นคนชั่วช้า ผิดเพศ แต่มีตัวละครในเรื่องที่มีการศึกษาดี ไม่ได้ชั่ว แต่ผิดพลาดเลยติดโรคเอดส์มา

    - การใส่ถุงยาง = เป็นเรื่องน่าอาย ความจริงแล้วไม่ใช่เรื่องน่าอาย 

    2. การกำจัดโรคเอดส์ไม่ใช่หน้าที่ของรัฐ ผลักภาระให้ปัจเจกแก้ปัญหาเอง ให้ธรรมชาติจัดการ ซึ่งความเป็นจริงแล้วรัฐควรจะเข้ามาจัดการ 

- นักการเมืองก็ไม่สนใจ สนใจแค่ชื่อเสียงของตัวเอง ไม่รู้ว่าประเด็นที่ควรสนใจของสังคมคืออะไร ซึ่งคนจะเข้าใจว่านักการเมืองควรจะแก้ปัญหาปากท้องของเค้าได้ 

- ดร.กฤษณา represents ว่าเป็นคนที่ศรัทธา ไว้ใจและยังเลือกเป็นสมาชิกพรรค

     - ไม่ยอมรับว่าเมืองไทยมีเอดส์

3. การนำสภาพเป็นจริงในสังคมที่เกิดขึ้นมานำเสนอใหม่ให้ชัดเจนมากขึ้นผ่าน “ยาในเรื่องที่เป็นตัวกำหนดชีวิตและความตาย” ยาอยู่ในมือของคนที่มีอำนาจซึ่งสามารถกำหนดชีวิตของคนในสังคมได้ ถ้าไม่มีเงินซื้อยาก็เท่ากับความตาย โดยการใช้สิ่งที่จับต้องได้ เพื่อสร้างแรงกระตุ้นให้คนในสังคม เน้นภาพความไม่เท่าเทียม ให้เห็นว่าสถิติคนตายจากโรคเอดส์สร้างแรงกระตุ้นให้คนในสังคมตระหนักว่ามีคนตายจากโรคจริงๆ