Τίτλος: Αχ να ΄μουν

Αχ να μουν τα πουλιά

Που πετούν στον ουρανό

Αχ να ΄μουνα η άνοιξη

Που φέρνει τα καλά

Να ήμουν η βροχή

Που πέφτει απ΄ τον ουρανό

Να ΄μουνα τα αστέρια

Που θαυμάζω από καιρό

Να ΄μουνα τα δέντρα

Με δωράκι τον καρπό

αυτά τα ΄χει η Ελλάδα

σε άλλες χώρες δεν θαρρώ.

Τίτλος: Το πεφταστέρι

Σαν πεφταστέρι

έφυγες από κοντά μου

και ο σφιγμός

λείπει από την καρδιά μου

σ’ αγαπώ δίχως να σε ‘χω

την έλλειψή σου δεν αντέχω

μακριά σου ο χρόνος δεν περνάει

κι αίμα στις φλέβες μου δεν κυλάει

το μυαλό μου στη δική σου σκέψη ταξιδεύει

μ’ ένα χαρτί κι ένα στιλό την κατάθλιψη παλεύει.

Νίκος Εγγονόπουλος – Στην κοιλάδα με τους ροδώνες [απόσπασμα – εκδόσεις Ίκαρος, 2007]

Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο
ποτές δεν κατάφερα να καταλάβω
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου
το εφήμερο της παράλογης ζωής του
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
γιομάτοι μίσος διαφορές
σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία

Οι ποιητές μιλούν για την τέχνη τους. Ένα παιχνίδι κρυμμένου ποιητικού θησαυρού από το 1ο Γυμνάσιο Ελευθέριου- Κορδελιού για την παγκόσμια ημέρα ποίησης!

Στις 21 Μαρτίου κάθε χρόνου γιορτάζεται η παγκόσμια ημέρα ποίησης. Γιατί να διαφέρει άραγε αυτή η παγκόσμια ημέρα από τόσες και τόσες που έχει γεμίσει το ημερολόγιο; Γιατί να γιορτάζουμε την ποίηση; Ίσως, γιατί, όπως είπε κι ο μεγάλος νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης:  «Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα». Και χωρίς ανάσα δεν ζούμε, άρα ούτε χωρίς την ποίηση μπορούμε να ζήσουμε.

Τι θα ήταν άραγε η ζωή μας χωρίς την ποίηση; Τι μας προφέρει; Οι μαθήτριες και οι μαθητές της ομάδας δημιουργικής γραφής και θεατρικής έκφρασης του 1ου Γυμνασίου Ελευθερίου-Κορδελιού  θα προσπαθήσουν να το διερευνήσουν μέσα από τα λόγια των ποιητών σε μια εκπομπή με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης.

Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;-
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια
με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου,
αγαπημένη μου…

Αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα
και πάλι την ελπίδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

"Διάλογος ανάμεσα σε μένα και σε μένα"

(Ενθάρρυνση ή αυτοσαρκασμός για τις πανελλαδικές εξετάσεις!)

Σοῦ εἶπα:

– Λύγισα.

Καὶ εἶπες:

– Μὴ θλίβεσαι.

Ἀπογοητεύσου ἥσυχα.

Ἤρεμα δέξου νὰ κοιτᾷς

σταματημένο τὸ ρολόι.

Λογικὰ ἀπελπίσου

πῶς δὲν εἶναι ξεκούρδιστο,

ὅτι ἔτσι δουλεύει ὁ δικός σου χρόνος.

Κι ἂν αἴφνης τύχει

νὰ σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,

μὴ ριψοκινδυνέψεις νὰ χαρεῖς.

Ἡ κίνηση αὐτὴ δὲν θά ῾ναι χρόνος.

Θά ῾ναι κάποιων ἐλπίδων ψευδορκίες.

Κατέβα σοβαρή,

νηφάλια αὐτοεκθρονίσου

ἀπὸ τὰ χίλια σου παράθυρα..

Γιὰ ἕνα μήπως τ᾿ ἄνοιξες.

Κι αὐτοξεχάσου εὔχαρις.

Ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς,

γιὰ τὰ φθινόπωρα, τὰ κύκνεια,

τὶς μνῆμες, ὑδροροὲς τῶν ἐρώτων,

τὴν ἀλληλοκτονία τῶν ὠρῶν,

τῶν ἀγαλμάτων τὴν φερεγγυότητα,

ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς

γι᾿ ἀνθώπους ποὺ σιγὰ-σιγὰ λυγίζουν,

τὸ εἶπες.

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Από τη συλλογή “Ποιήματα 1943-2008”, εκδόσεις Κίχλη

τείχη λαβωμένα από τα βήματα του χρόνου

σοκάκια πέτρινα βαστάζουν ασθμαίνοντας την ιστορία.

Ο Γιοσέφ αποχαιρετά τις μυρωδιές

μιας γειτονιάς ξενιτεμένης

σε ένα ταξίδι πόνου

Κλάμα βουβό το Εχάλ δονεί.

Ο Καραχμέτ ξεπλένει το ανάστημά του

σε μία κυνηγιού σκηνή

σέρνοντας τα βήματά του

στα χνάρια του Αλλάχ.

Κι η Μαγδαληνή κρυμμένη

απ' το παράθυρο φεγγίζει δρόμους πολυσύχναστους

που αντηχούν από τη βοή των σκουριασμένων ρόπτρων.

Τρέχουν τα τρένα,

όπως έτρεχαν πανικόβλητα

και οι καρδιές των ανθρώπων

Λίγο πριν έτρεχαν ανέμελα,

 όταν περνούσαν καλά στις διακοπές τους,

έτρεχαν τρυφερά,

όταν μιλούσαν σε άτομα

που θα τους έδιναν ολόκληρο τον κόσμο τους.

Όμως χάθηκαν,  

αφήνοντας τις θέσεις τους κενές. 

Χάθηκε το φως,

έλαμψε το βράδυ με τις φλόγες

αυτές που έκλεψαν

ατέλειωτες ώρες,

και σκόρπισε το γυαλί της κλεψύδρας ,

η άμμος της σταμάτησε να κυλά

χάθηκαν αυτοί που ήταν κοντά μας...

Ι.Α.

Love is like a rose,

Its petals crimson, reminiscing of passion.

Its aroma painting vivid strokes of images in your head,

Its beauty drawing your eyes to it despite the other blooming flowers around it, igniting you to approach it.

Once you're closer, you notice its thorns threatening your individual, protecting its being. They glim under the rays of the sun and its edges point at you and your approaching hands.

Although threatening, when you tell it you're here to water it, caress it, and care for it, its edges soften and it lowers its guard, allowing you to come closer.

And before you know it, the small, lonely, beautiful rose grew into a big gorgeous rose bush, the colors shining brighter than the first time your eyes layed upon it, its core strong, all thanks to the care you gave it.

"Τα σχολικά τα χρόνια"

Κάθε μέρα στο σχολείο,

Τριγυρνώ και περπατώ,

Οι διάδρομοι γεμάτοι,

Αντιπάθεια και τσακωμό.

Η αγανάκτηση φωλιάζει,

Μαζί με την ελπίδα που κουβαλώ,

Μέσα σε όλη την απογοήτευση,

Που καθημερινά όλο ζω.

Συνεχίζει το καρναβάλι,

Επίκεντρο είμαι εγώ,

Όλα τα χέρια δείχνουν πάνω μου,

Και ο καθηγητής σιωπηλός.

Τα χέρια του πλυμένα,

Λάμπουνε αχ τόσο καθαρά,

Έγινε και αυτός Πόντιος Πιλάτος,

Και το πλήθος ασταμάτητα κοιτά.

Φωνές ακούγονται να μου λένε,

Μια ζωή την έχουμε,

Μα όταν χρειαστούν στην πράξη,

Όλοι άφαντοι γίνονται.

Όμως εγώ στα πόδια θα σταθώ,

Θα κρατήσω το μολύβι μου το ιερό,

Και με μια γόμα θα σβήσω,

Όλον αυτόν τον εκφοβισμό!

 ο  Jesus Sozinho ψαράς στη Λισαβόνα το 1526

αδιαφορεί απλώς κι ανέχεται

ανέχομαι κι αδιαφορώ και στο εξής

έχω αποφασίσει με αυτόν τον τρόπο να πορεύομαι

μεταξύ προκλήσεων και απαιτήσεων δικών μου και των άλλων

-ακόμη και τα δύο μαχαίρια που 'ναι στην πλάτη καρφωμένα

υπομένω και συνεχίζω τα δίχτυα να μπαλώνω

πλάι πλάι με κείνους που μου καρφώσανε τούτα τα μαχαίρια

μόνo  που μ ενοχλούν λιγάκι όταν ξαπλώνω

και μάλιστα όταν ξαπλώνω ανάσκελα να ξαποστάσω

με τα πόδια γεμάτα λέπια και τα χέρια στο στήθος σταυρωμένα

κι όλο λέω από κάποιον βοήθεια να ζητήσω

μήπως και τα τραβήξει και ρίξει αλάτι στις πληγές

να μου τις ψήσει μιας και το ‘ χω πια για σίγουρο πως

μόνος μου δεν μπορώ τον κόσμο αυτό ν΄ αλλάξω

κι έκλαψε πικρά στη σκέψη αυτή

Κώστας Φρουζάκης, η πικρή γεωγραφία του ζεσούς σοζίνιο

 Μελοποίηση και ερμηνεία: Φοίβος Δεληβοριάς

Τα πρώτα μου χρόνια τ’ αξέχαστα τα `ζησα
κοντά στ’ ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.

Και να! Μέσ’ στον ύπνο μου την έφερε τ’ όνειρο
κοντά μου και πάλι
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
τη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.

Κι εμέ, τρισαλίμονο! μια πίκρα με πίκραινε,
μια πίκρα μεγάλη,
και δε μου τη γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα
της πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ακρογιάλι!
και δε μου τη γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα
της πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ακρογιάλι!

Δίπλα στην πανσέληνο

κάτω στην άμμο

Στο αεράκι

παίζοντας με τα φυτά

ονειρεύομαι

Στο εκκλησάκι

κάτω στη πορτοκαλιά

σε ζωγραφίζω

Με 'σένα δίπλα

σ' ένα μέρος σκοτεινό

μετρώ τ' αστέρια

Στο βουνό, εκεί

στη καλύβα τη μικρή

μυρίζει βροχή

Ακούστε τα ποιήματα των Εγγονόπουλου, Λειβαδίτη και ενός ανώνυμου μετανάστη με κοινό σκοπό την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για τον ρατσισμό!

Ακούγονται οι μαθητές τριες:

Ευαγγελία Γεωργαντζιά Γ1

Πέρη Μπούρου Γ3

Αργύρης Πλιάτσιος Γ3

Τεχνική επιμέλεια: Γιάννης Δινόπουλος Γ1

Αγωνία έχω

γιατί σίγουρα δεν ξέρω

πώς είν΄ το μέλλον

Δεν νιώθω καλά

Γιατί κάνει παγωνιά

Μες στην χειμωνιά

Φόβο νιώθω

γιατί έχει ομίχλη

και δεν βλέπω

Έχω γέλιο πολύ

γιατί ήρθε η ανοιξιά

κ’ έχω ανθίσει

Ήρθε φθινόπωρο

ξαναήρθαν οι βροχές

κ’ καλά δεν νιώθω

Έχουμε πάει

στο Ναύπλιο εκδρομή

κ’ είν’ πόλη καλή

Ήρθε καλοκαίρι

και στον ουρανό πετώ

σαν περιστέρι

Άλλη μια φορά

ο φίλος μου θα έρθει

και χαρά έχω

Το λιοντάρι

Βασιλιάς της φύσης ειν’

Κι όλα τα κάνει

Μες στο σπίτι είμαι

Κι όπως κοιμάμαι

Το κρύο σκέφτομαι

Με το κύμα

Και με τον άνεμο

Προσπαθώ να ζήσω

Πόσο απόμακρες είναι οι σκέψεις στην ζέστη του μεσημεριού;

Ανοίγω το παράθυρο μου ψάχνοντας για δροσιά,

ανοίγω το παράθυρό μου, αναζητώντας παρηγοριά.

Βλέπω την θάλασσα με μάτια, νοερά

ακούω τους γλάρους που πετούν γοργά,

έλα καλοκαίρι, μπές στην ψυχή μου,

έλα καλοκαίρι και ρίζωσε στην ύπαρξη μου.

Ν. Μανιάτης.

Σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε πράξη

Με κάθε αγκαλιά η ψυχή ηρεμεί

Και ο κόσμος γίνεται λίγο πιο φωτεινός

Λίγο πιο ζεστός, λίγο καλύτερος

Δίνοντας αγάπη ειρήνη εισπράττουμε

Πράξη και ευλογία λέξη και παρηγοριά.

Μαριαλένα- Μαρία Β΄2

*Αγαπάτε αλλήλους, με καρδιά ανοιχτή, σε κάθε δύσκολη στιγμή, να είστε εκεί.

Με λόγια γλυκά, με πράξεις καλές, να δίνετε αγάπη, χωρίς διαφορές.

Στη χαρά και στον πόνο, να είστε μαζί, να δείχνετε αγάπη, όπως Αυτός μας καλεί. Αγαπάτε αλλήλους, το μήνυμα απλό, στην αγάπη βρίσκουμε την αλήθεια,

το φως το αληθινό.

Ορέστης Χ. Β'4