Ik heb deze foto gekozen omdat het goed de gedachten weerspiegelt die me het hele jaar ervoor achtervolgden. Wij (vrouwen) moeten niet ontspannen en stoppen met vechten voor onze rechten. We moeten altijd onthouden dat de rechten die we al hebben ontvangen, kunnen worden teruggenomen. Voor degenen die in Europa wonen, lijkt het misschien dat er nergens anders te streven is, maar dit is niet het geval. Zelfs hier zijn er nog veel onopgeloste problemen: ondervertegenwoordiging in veel beroepen, abortusverbod in Polen, een loonkloof, het probleem van het glazen plafond, etc.

Als ik kijk naar wat er in mijn land gebeurt, wil ik huilen. Steeds meer vrouwen worden geconfronteerd met geweld en de oorlog verergert dit alleen maar. In veel regio's van het land heeft de regering abortussen in particuliere klinieken verboden. Er is nog steeds geen wet op huiselijk geweld (en dat zal in de nabije toekomst waarschijnlijk niet gebeuren). Vrouwen worden vervolgd om politieke redenen. Liefdadigheidsorganisaties die vrouwen helpen worden gesloten. De problemen kunnen eindeloos worden opgesomd. Genderongelijkheid en druk op vrouwen nemen ook toe in andere landen. Het maakt me bang. Mijn angsten werden alleen groter met de komst van mijn dochter in mijn leven. Ik ben bang voor wat ze in de toekomst onder ogen zal moeten zien. Ik wil een gelukkig en vrij leven voor haar, mezelf en alle vrouwen van deze wereld.

Het bijschrift onder de foto maakt de titel duidelijk omdat het uitlegt dat de man op de foto inderdaad een NGO-medewerker Olivier was die net thuis in België was vrijgelaten na 18 maanden in Irak te zijn vastgehouden. Hij werd vastgehouden in een Iraakse gevangenis genaamd Evin-gevangenis op verdenking van ‘spionage’.

2023 was inderdaad een aangeslagen jaar voor mij, want na maandenlang zoveel moeite te hebben gehad met het verwerken van documenten in een moeilijke procedure voor mijn ouders om naar de bruiloft van mijn schoonzus in België te komen, kregen ze eindelijk een visum om te reizen.

De slapeloze nachten waren eindelijk tot een einde gekomen toen ik een dag voor de bruiloft een telefoontje kreeg dat ze visa voor België hadden gekregen. Deze foto herinnert me eraan hoe opgewonden ik was totdat ik huilde toen ik mijn vader en moeder zag verschijnen in de poorten van de luchthaven.

Ik sprong plotseling op en strekte mijn handen uit om ze allebei te omhelzen, tranen van geluk druppelden uit mijn ogen. Het was inderdaad een opluchting om hen te verwelkomen in mijn tweede huis in België en we waren erg opgewonden om eindelijk weer samen te komen.

De foto wordt in augustus 2023 in West Kelowna, British Columbia in Canada genomen. Het was het ergste bosbrandseizoen ooit in Canada waarin miljoen hectaren door duizenden branden worden verwoest. Bovendien werd de hemel door de rook zelf duizenden kilometers verder donker: zelfs bijvoorbeeld in Portugal hebben zij het effect kunnen opmerken.

Voor mij is dat de foto van 2023 omdat het een van de grootste problemen van de mensheid uitlegt: de klimaatverandering. De bosbranden in Canada zijn maar een van vele voorbeelden van 2023 (zoals de erge regen die wij in België hadden of de ongelofelijke hitte in de golf van Mexico met watertemperaturen boven de 37ºC!), maar het toont de invloed op een brute manier. Het is een globaal probleem en in dit geval konden wij het in Europa in sommige plekken ook letterlijk voelen. Het CO₂ en andere klimaatgassen zoals koolmonoxide kennen geen grenzen. Elk boom die wij bv in Canada verliezen zou het probleem voor iedereen op onze aarde erger maken.

Mijn papa ging toevallig tijdens de erge bosbranden op vakantie in de regio van Vancouver. Omdat het al lang was geplant zijn ze toch vertrokken en hebben ze de verwoesting met eigen ogen kunnen zien. Tijdens hun reis moesten zij altijd 'live' op een kaart nakijken waar het vandaag brandt en waar zij dus niet naartoe konden - het was volgens mijn papa tegelijk indrukwekkend maar ook verschrikkelijk om te ervaren. Hij heeft daarom beslist dit jaar minder veer te reizen.

Ikzelf schaam mij ook voor mijn persoonlijk invloed op ons klimaatverandering en dat is ook één reden waarom ik die foto heb gekozen. Vooral door mijn werk vlieg ik gemiddeld na tien destinaties per jaar en zeker meerdere keren intercontinentaal. Als je erover nadenkt dat alleen een lange vlug, bv Brussel naar New York City, zo veel CO₂ uit stoot als tienduizend kilometer met een auto rijden is het duidelijk hoe grot mijn voetafdruk is (en wij rijden bovendien ook nog twintigduizend kilometer per jaar...). Helaas ben ik niet zeker wat de oplossing voor minder vliegen kan zijn. Ik dacht dat de coronapandemie ons heeft geleerd dat wij ook vele vergaderingen, conferenties, en zo voort op afstand kunnen hebben maar ik heb de indruk dat wij teruggaan na 'oude tradities'. Misschien is de enige oplossing voor mij de job of sector te veranderen.

Ik hoop dat de mensheid de impact van der klimaatverandering nog kan beperken maar het is wel mogelijk dat wij naar een moeilijke toekomst kijken.

Het was een reguliere persconferentie met vragen en antwoorden en de conferentie besprak de kwestie van onderzoeksjournalistiek. Na de publicatie van een journalistiek onderzoek naar hoge prijzen voor producten voor het Ministerie van Defensie, waaronder eieren voor 17 UAH per stuk, riep president Vladimir Zelensky prive de leidende media op om het onderwerp corruptie tijdelijk niet te promoten. Hij zei dat we “een tijdje stil” moest zijn. Afschuwelijk!

Dit is wat op mij persoonlijk indruk maakte, omdat  mijn wereld in twee delen verdeelde. In mijn land is er al twee jaar een grootschalige oorlog en al tien jaar een militair conflict. Terwijl burgers van Oekraïne donaties inzamelen voor munitie voor het leger, worden elke dag miljarden geld gestolen en dit is het belangrijkste punt waarom we deze oorlog niet winnen en waarom deze oorlog begon.

Ik herinner me de woorden van Vladimir Majakovsky, die zei: “Als de sterren aan de hemel oplichten, dan heeft iemand het nodig.” en dit is wat mij het meest boos maakt, omdat deze oorlog begon en voortduurt vanwege het grote geld en er sterven jonge mensen. Miljoenen mensen hebben niet de mogelijkheid om hun familie en huis te zien omdat het voor iemand gunstig is.

Wat ik op de foto zie is een man die op zijn knie staat met een kleine doos in zijn handen aan het wachten op een antwoord. De vrouw “ikzelf” dus kon niet geloven wat er op dat moment aan het gebeuren was.

Als je goed op de foto kijkt ligt op mijn benen een grote kartonnen doos en inpakpapier. Toen ik de doos open deed lagen er 2 suikerdozen en een spaghettipak daarin. Daarom kon ik niet raden wat erin zat. Het was te zwaar om een vermoeden te hebben. Ik deed het helemaal open en ik vroeg: “IS DAT MIJN CADEAU?”

Helemaal van onder lag een kleine doos dat hij overgenomen had om vervolgens op zijn knie te gaan… De rest weten jullie al: ik zei “JA”.

Ik heb deze foto gekozen omdat het mijn bijzonderste moment van het voorbije jaar is maar ook van mijn leven. Niet elk jaar word ik immers ten huwelijk gevraagd, toch?

De 24^ste december 2023 zal vanaf nu onvergetelijk voor ons beide zijn!

Eingelijk wou ik een beetje over de aarbeving in Turkije vertellen maar Lieve dacht hieraan voor mij. Dus ik moest van thema veranderen en dat was niet erg want ik heb nu een minder verdrietige thema. Toen ik naar een foto was aan het zoeken heb ik deze foto gezien en ik heb gedacht dat het voor mij de beste tijd van het jaar was.

Wij zijn op deze foto in Istanbeol naar de zee aan het gaan. Zij zijn mijn vrienden van middelbaar en wij hadden al jaren geen tijd meer samen doorgebracht. Toen wij in het middelbaar zaten, waren wij elke dag samen. Wij zijn letterlijk als een familie. Dus het was moeilijk om zo veel jaren uit elkaar te zijn. Daarom besloten wij elkaar te ontmoeten. Ik ben in de zomer naar Istanboel gegaan en zij zijn van Ankara( de stad waar we in het middelbaar zaten) naar Istanboel gekomen. Wij hebben heel veel gereisd, gedanst, gegeten, gezwommen etc. Het was super leuk om zoveel tijd samen te hebben. Wij hebben genoten van Istanboel en van onze vriendschap.

Het was de beste tijd van het jaar en ik heb en moeilijke jaar gehad. Ik heb deze foto gekozen want ik wou de goede dingen onthouden.

Groeten <3

2023 was zeker een jaar van veranderingen voor mij, en er zijn zoveel belangrijke evenementen gebeurd dat ik het moeilijk vond om maar één foto te kiezen. Ik ben uiteindelijk op deze foto beland, die tegelijkertijd een nieuwe fase in mijn leven symboliseert, maar op de achtergrond ook aan de massaal catastrofen doet denken die overal ter wereld afspeelden.

Mijn partner is begin augustus eindelijk ook naar België verhuisd, wat een punt heeft gezet aan het einde van een periode van anderhalf jaar die we grotendeels op een afstand van meer dan duizend kilometer van elkaar moesten doorbrengen.

Op de foto zijn we op ons weg thuis waar onze kat op ons wacht: de tweede grote verandering die met het verhuis kwam was dat ik nu ook met onze kat rekening moest houden.

Dit was ook het jaar waar ik zo’n twee maanden met een vriend van een vriend heb samengewoond en waardoor ik zelf met een fantastische vriend rijker werd. En verder nog was dit ook het jaar waar ik uiteindelijk na bijna 4 jaar wachten mijn naam officieel veranderd heb gekregen.

Het is dus lastig om van een héél jaar van foto’s maar eentje te kiezen, maar deze foto heeft wel een symbolische betekenis voor mij: die van verandering en een nieuw begin.

Het schemerige ochtendlicht komt door het raam naar binnen. Dit licht kondigt aan dat een nieuwe dag, die niet veel verschilt van gisteren, is begonnen. In de lucht zweeft het gevoel van zware continuïteit, van altijd half in slaap zijn en vele uren doorbrengen op een bed dat ik niet veel gebruik om uit te rusten. 2023 was het jaar waarin ik voor het eerst bijna de hele tijd voor iemand heb gezorgd en het was tegelijkertijd vermoeiend en bevredigend. Het was een monothematisch jaar, de eerste jaar van mijn dochter. Dit is een grote verandering voor iemand die altijd op reis was en op verandering wachtte, maar ook het grootste deel van zijn leven alleen heeft geleefd. Nu moet ik elke keer lachen als iemand me vertelt dat de tijd bij baby's zo snel voorbijgaat en ik zeg: nee, het spijt me, dit jaar is traag geweest! Ik hou heel veel van mijn dochter, en zij is de meest grensoverschrijdend en mooiste ervaring die ik ooit in mijn leven heb gehad, maar ik vraag me af of dat alles is of dat mijn vroegere zelf op een dag terug zal komen om mij te bezoeken.