• stwarzając zagrożenie dla zdrowia operatora lub osób postronnych,

• zbytnio skupiając na sobie uwagę operatora i odwracać jego zainteresowanie od innych ważnych zadań,

• niszcząc obrabiarkę, a szczególnie wszelkie jej przewody, prowadnice, powłoki lakiernicze, itp.,

• utrudniając lub uniemożliwiając realizację procesu skrawania,

jeśli wystąpią problemy z usuwaniem wiórów ze strefy skrawania

lub z rowków wiórowych narzędzi, np. podczas

wiercenia i przeciągania długich otworów, frezowania

kanałków, itp.,

• poprzez konieczność przerywania procesu skrawania aby

usunąć wióry, w przypadku nawinięcia się ich na przedmiot

obrabiany, oprzyrządowanie lub narzędzie,

• uniemożliwiając obróbkę prowadzoną bez nadzoru pracownika,

• trąc o obrabianą powierzchnię i pogarszać jej jakość,

• spowalniać proces skrawania, wymuszaniem stosowania cykli

wycofywania narzędzia z otworu w celu usunięcia wiórów,

• utrudnianiem transportu wiórów z obrabiarki, zwiększaniem

powierzchni magazynowania, jeśli wióry mają skłębioną postać

i zajmują dużą objętość z powodu dużego współczynnika wióra,

• wymuszaniem konieczność prasowania wiórów przed

wysłaniem ich do huty, itp.

• łamacze i zwijacze wiórów,

• rozdzielacze wióra (rozdzielenie wióra na jego

szerokości),

• specjalnie ukształtowane ostrza

(krawędzie skrawające)

(podział warstwy skrawanej

na segmenty),

• drgania wymuszone,

• parametry skrawania,

• zmianę materiału obrabianego

 

prędkości vc wykonuje przedmiot obrabiany napędzany od wrzeciona tokarki (lub stołu w

przypadku tokarek karuzelowych), a ruchy posuwowe, o prędkość vf, wykonują najczęściej

jednoostrzowe narzędzia zwane nożami tokarskimi.

 

Ze względu na znaczne rozmiary wytaczarek obrabia się na nich przedmioty du na nich przedmioty duże.

Głównym ruchem roboczym jest tu zawsze ruch obrotowy narzędzia. Ruch posuwowy wykonuje narzędzie lub przedmiot, zamocowany bezpośrednio na stole lub w uchwycie obróbkowym.

Na wiertarko-frezarkach można:

- obrabiać pow. wewnętrzne i zewnętrzne, w tym gwinty,

- wiercić,

- pogłębiać,

- frezować itp.

Wiercenie można realizować nie tylko na wiertarkach ale także na tokarkach, wytaczarkach

oraz na frezarkach.

W wierceniu ruchy główne (obrotowe) może realizować narzędzie (na wiertarkach, wytaczarkach i frezarkach) lub przedmiot obrabiany (na tokarkach).

Frezowanie po toczeniu to najczęściej spotykany sposób obróbki skrawaniem. 

Cechami charakterystycznymi frezowania jest: - cykliczność pracy ostrzy, - zmienność przekroju warstwy skrawanej. 

Frezowaniem obwodowym można uzyskać 10 kl. dokładności i Ra = 2,5mm.

Frezowaniem czołowym można uzyskać 8 kl. dokładności i Ra = 0,63mm.

Zużycie ostrza to zaistniałe zmiany geometryczne, związane lub niezwiązane z ubytkiem materiału, zmiany właściwości wywołane odkształceniami, temperaturą, chemicznymi działaniami ośrodka współpracującego.

 

Przyczyny zużywania się ostrzy:

- Wysoka temperatura skrawania.

- Bardzo duże naciski jednostkowe, często o udarowym charakterze.

- Względne przemieszczanie się materiału obrabianego i ostrza.