“Ontzettend vervelend lijkt mij dat. Daarom leg ik het maar even uit: in het eerste deel zijn we met de tijd meegegaan, en in het tweede deel gaan we zo ongeveer in de tijd terug. En ik kan jullie alvast vertellen: voor het derde deel maken we een sprong dóór de tijd, naar iets wat je min of meer het heden zou kunnen noemen.”

"Het eindigde, in feite, daar waar het altijd eindigt: bij het verweer dat het humor is, en dat jij daar tegen moet kunnen." Bladzijde 24

"We begonnen te praten over haar tuinbroek, waarover ze me vertelde: dit is geen lesbiennetuinbroek. ‘Ik ben gewoon een lesbienne in een tuinbroek. Dat is iets anders.’ Het is gek, maar lesbiennes zijn altijd heel bang om lesbiennes te zijn. Waarschijnlijk omdat ze bij één verkeerde beweging voor fundamentalist worden uitgemaakt."
Bladzijde 28

• Motto (B)

• Thematiek (E)

De meeste mensen die Sofie tegenkomt vindt zij vervelend of saai. Op bijna iedereen heeft zij iets aan te merken. Ook dit is onderdeel van het zoeken naar haar identiteit. Zij voelt zich nergens bij horen. Het milieu waar het verhaal zich afspeelt is afgeperkt: het is veel vaker het decor in Nederlandse romans. Sofie groeide op in de betere buurt van Amsterdam, zij ging naar het gymnasium, had voldoende geld voor een lange reis en had via vrienden of familie van jongs af aan contact met interessante personen uit de culturele elite. Zij is kortom door en door Amsterdams. Dit zo benadrukken ging mij op den duur wat tegenstaan.