และได้ชื่อ เห็นแก่ลูก

สองฝ่ายตัวของนายล้ำเป็นพ่อแท้ๆผู้ให้กำเนิด

แต่กลับไม่อยู่ดูแลแม่ลออเลยแม้แต่น้อย ด้วยความเห็นแก่ตัวพอรู้ข่าวว่าแม่ลออจะแต่งงานก็หวังจะมาเกาะลูกกิน พยายามทุกวิถีทางเพื่อจะได้พบหน้าแม่ลออ แต่พอได้พบหน้าได้รู้ซึ้งถึงความดีของแม่ลออ นายล้ำจึงฉุกคิดได้และรู้สึกผิดจึงยอมจากไป โดนไม่เอาเงินสักบาท

ในด้านของพระยาภักดีผู้เป็นพ่อเลี้ยง ที่คอยเลี้ยงดูแม่ลออมาตั้งแต่เด็กพระยาภักดีรักแม่ลออเหมือนลูกแท้

วาดฝันให้แม่ลออเป็นคนดี แต่เมื่อนายล้ำมาพระยาภักดีก็พยายามทำ ทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้นายล้ำได้พบหน้าลูกเพราะไม่อยากให้แม่ลออเป็นขี้ปากของชาวบ้าน พระยาภักดีเห็นแก่ลูกโดยการสร้างโลกใบที่สองให้แม่ลออ โดยวาดฝันภาพพ่อแท้ของแม่ลออเป็นคนดีที่เสียไปนานแล้ว

   เนื้อเรื่อง เห็นแก่ลูก มีการผูกเรื่องอย่างรัดกุม ชวนติดตาม แทรกข้อคิดอยู่ในบทสนทนา การดำเนินเรื่องมีจุดที่น่าประทับใจและเข้าสู่ตอนจบอย่างแนบเนียน และบทละครเห็นแก่ลูกได้รับการแปลบทละครเป็นภาษาต่าง ๆ ได้แก่ เกาหลี จีน ญี่ปุ่น นอร์เวย์ ฝรั่งเศส รัสเซีย สเปน อาหรับ มาเลย์ สิงหล อังกฤษ อินโดนีเซีย และฮินดีแต่นายล้ำไม่ยอมจนทั้งคู่เกือบต้องใช้กำลัง ครั้นแม่ลออกลับมาบ้านก็ได้สนทนากับนายล้ำ นายล้ำจึงได้รับรู้ความรู้สึกของแม่ลออที่มีต่อตนในฐานะผู้ให้กำเนิดและไม่อาจลบภาพบิดาที่แสนดีในมโนภาพของแม่ลออได้ นายล้ำยอมจากไปโดยไม่บอกความจริงแก่แม่ลออ

จะมาหวังเกาะลูกกินคือแม่ละออ แต่พระยาภักดีนั้นไม่ยอมให้อยู่ด้วย เพราะตัวพระยาภักดีนั้นได้บอกว่าพ่อของแม่ละออ หรือนายล้ำนั้น

ได้ตายไปแล้ว แต่นาล้ำก็ไม่ยอมจะอยู่กับลูกให้ได้ แต่พอคุยไปคุยมานายล้ำก็ยอมออกไป

พระยาภักดีนฤนาถกับนายล้ำเคยเป็นเพื่อนสนิทนายล้ำ นายล้ำมีบุตรสาวชื่อ ลออ เมื่ออายุได้ ๒ ขวบ นายล้ำถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา ๑๐ ปี ฐานทุจริต พระยาภักดีจึงอุปการะแม่ลออเป็นบุตรบุญธรรม

๑๕ ปีต่อมา นายล้ำมาที่บ้านพระยาภักดีในสภาพสิ้นเนื้อประดาตัวหวังพึ่งพาแม่ลออที่กำลังจะแต่งงาน แต่พระยาภักดีไม่ยินยอมให้นายล้ำแสดงตนว่าเป็นบิดาของแม่ลออ เพราะเกรงว่าบุตรสาวจะอับอายและถูกสังคมรังเกียจ จึงเสนอเงินให้แก่นายล้ำ ๑๐๐ ชั่ง แต่นายล้ำไม่ยอมจนทั้งคู่เกือบต้องใช้กำลัง ครั้นแม่ลออกลับมาบ้านก็ได้สนทนากับนายล้ำ นายล้ำจึงได้รับรู้ความรู้สึกของแม่ลออที่มีต่อตนในฐานะผู้ให้กำเนิดและไม่อาจลบภาพบิดาที่แสนดีในมโนภาพของแม่ลออได้ นายล้ำยอมจากไปโดยไม่บอกความจริงแก่แม่ลออ

เห็นแก่ลูก เป็นบทละครพูดพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงใช้พระนามแฝงว่า “พระขรรค์เพชร” เป็นบทละครพูดขนาดสั้นเพียงหนึ่งองก์ สันนิษฐานว่าเป็นบทละครพูดภาษาไทยเรื่องแรกที่ทรงพระราชนิพนธ์ด้วยพระองค์เอง

เนื้อเรื่อง เห็นแก่ลูก มีการผูกเรื่องอย่างรัดกุม ชวนติดตาม แทรกข้อคิดอยู่ในบทสนทนา การดำเนินเรื่องมีจุดที่น่าประทับใจและเข้าสู่ตอนจบอย่างแนบเนียน และบทละครเห็นแก่ลูกได้รับการแปลบทละครเป็นภาษาต่าง ๆ ได้แก่ เกาหลี จีน ญี่ปุ่น นอร์เวย์ ฝรั่งเศส รัสเซีย สเปน อาหรับ มาเลย์ สิงหล อังกฤษ อินโดนีเซีย และฮินดี