โดยเหตุการณ์ในวันนั้น ผู้นำคณะราษฎรได้ขอเข้าเฝ้าฯ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯ เพื่อขอให้พระองค์ทรงลงพระนามในเอกสาร 2 ฉบับด้วยกัน คือ

                  1. พระบรมราชโองการอภัยโทษต่อคนที่เข้าร่วมการปฏิวัติ ซึ่งพระองค์ทรงลงพระนามทันที

                  2. ให้พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯลงนามในรัฐธรรมนูญที่คณะราษฎร์ได้เตรียมไว้

                โดยเนื้อหาของประกาศคณะราษฎรนั้นมีเจตนารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงการปกครองเพื่อให้ประเทศนี้เป็นของ “ประชาชน” อย่างแท้จริง และถ้าหากประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับสมบูรณ์ออกไปแล้วก็หมายถึงว่าอำนาจทั้งหมดต้องตกเป็นของคณะ พระองค์เกรงว่าคณะอาจจะนำอำนาจที่พระองค์ได้สละเพื่อให้บ้านเมือง และประชาชนทุกคนได้มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่นั้น ไปใช้ในทางที่มิชอบ ดังที่พระองค์เคยตรัสกับผู้นำคณะราษฎรไว้ว่า “ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจอันเป็นของข้าพเจ้าอยู่แต่เดิมให้แก่ราษฎร์โดยทั่วไปแต่ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใดโดยเฉพาะเพื่อใช้อำนาจโดยสิทธิขาดและไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของประชาราษฎร"(เป็นข้อความเพียงบางส่วนเท่านั้น) ดังนั้นพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯ จึงมีพระประสงค์ที่จะแก้ไขให้เป็นเป็นรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวแทน เนื่องจากเนื้อหาบางส่วนยากที่ยอมรับได้และควรแก้ไข พระองค์จึงทรงเขียนข้อความเล็ก ๆว่า “ชั่วคราว” ก่อนจะทรงลงพระนาม เป็นอันสิ้นสุดขั้นตอน เพื่อรอเวลาให้ได้มีการทำปรับปรุงและแก้ไขเนื้อหาในบางข้อให้มีความเหมาะสม และเป็นที่ยอมรับได้มากกว่านี้ 

พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช ๒๔๗๕ เป็นรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว ซึ่งถือว่าเป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกแห่งราชอาณาจักรสยาม ประกาศใช้เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2475 โดยเป็นผลพวงหลังการปฏิวัติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 โดยคณะราษฎร ซึ่งได้ทำการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ซึ่งในขณะที่เกิดการปฏิวัตินั้น พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงประทับ ณ พระตำหนักวังไกลกังวล อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ร่างโดย นายปรีดี พนมยงค์ มันสมองของคณะราษฎร โดยมีเจตนารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงการปกครองเพื่อให้ประเทศนี้เป็นของ “ประชาชน” อย่างแท้จริง
พระราชบัญญัติธรรมนูญฉบับนี้เป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกในประวัติศาสตร์ไทย ร่างขึ้นโดยแกนนำสำคัญภายในคณะราษฎร โดยในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2475 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ กลับพระนคร และในวันเดียวกันนั้นก็โปรดเกล้าฯ ให้คณะราษฎรเข้าเฝ้าฯ และทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชกำหนดนิรโทษกรรมให้แก่บรรดาสมาชิกคณะราษฎร นอกจากนี้คณะราษฎรยังถวายร่างพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามด้วย แต่พระองค์ทรงขอตรวจร่างพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวก่อน ซึ่งพระองค์ก็ทรงลงพระปรมาภิไธยในวันรุ่งขึ้น โดยทรงพระอักษรกำกับต่อท้ายชื่อพระราชบัญญัตินั้นว่า “ชั่วคราว” สืบเนื่องมาจากพระองค์ทรงเห็นว่าหลักการประชาธิปไตยของผู้ก่อการฯ ไม่พ้องกันกับพระประสงค์ของพระองค์ แต่พระองค์ก็ทรงลงพระปรมาภิไธยเพราะเหตุการณ์ฉุกเฉินในขณะนั้น

สาเหตุการสิ้นสุดการใช้รัฐธรรมนูญอันเนื่องมาจากมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พ.ศ. 2475 ซึ่งเป็นรัฐธรรมนูญฉบับถาวรแทน เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475