"En dan nog dit. Maakt uzelf niks wijs: er gaat een moment komen waarop het u allemaal even te veel wordt. Dit zal waarschijnlijk de dag voor of juist na uw vijfentwintigste verjaardag zijn. Een gevoel van machteloosheid en uitputting zal u overmannen zodra u op de bank neerploft en wat tijd voor uzelf hebt. Opeens dringt het door: dit was het dan."

"Wanneer een hele beschaving te gronde wordt gericht door één groep met een genetisch defect, dan lijkt geboortebeperkingen me de enige reële optie, zolang we kleurloosheid niet kunnen genezen"

"Je zou verwachten dat Hava in haar laatste uren de grootste gebeurtenissen uit haar leven nog eens de revue zou laten passeren, zoals je ziet in films en verhalen waarin iemand van een wolkenkrabber tuimelt en zich elke verdieping een belangrijke scène uit zijn leven herinnert, maar ze kijkt naar de weg, luistert naar de radio, concentreert zich op de woorden die ze nog gaat zeggen." (p.20)

"Kleurstof brengt iets aan warmteschakeringen terug, maar patiënten blijven karakteristiek bleek, en hebben donkergrijze, bijna zwarte ogen en wit haar." (p.22-23)

"Ze heeft er één keer een gesprek over gevoerd met haar moeder, die verzuchtte dat ze niet begreep dat Hava, door háár opgevoed nog wel, was verworden tot een passief en indifferent wezen. ‘Juist jij, als kleurloze,’ had ze gezegd. ‘Juist jij zou je bewust moeten zijn van het belang van je stem. Je wil toch niet dat er een idioot aan de macht komt die gaat bezuinigen op je studietoelage? Weet je wel hoe lang we daarvoor gevochten hebben?"