Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο βασίλεια, το μπλε και το κόκκινο βασίλειο. Πριν από εκατοντάδες χρόνια τα δύο αυτά βασίλεια βοηθούσαν το ένα το άλλο και ήταν σύμμαχοι. Ήταν τόσο ισχυρά μαζί που οι εχθροί τους φοβόντουσαν να τους επιτεθούν. Όλοι ήταν χαρούμενοι μέχρι που ανακάλυψαν ότι κάτω από τα βασίλειά τους υπήρχαν άπειροι θησαυροί και λάφυρα με τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν παντοδύναμοι. Τότε ήταν που όλα καταστράφηκαν. Το μπλε βασίλειο ήθελε τους θησαυρούς για εκείνο και το κόκκινο γι’ αυτό. Έβαλαν τον εγωισμό τους και τον εαυτό τους πάνω από τους συμμάχους τους κι έτσι καταστράφηκε η γέφυρα ειρήνης τους. Ακόμα και σήμερα τα δύο βασίλεια πολεμάνε δίχως να βρίσκουν νικητή. Οι κάτοικοί τους πίστευαν ότι το βασίλειό τους είναι το καλύτερο και ότι το άλλο είχε λάθος. Ο Γιάννης, όμως, ένα δεκατριάχρονο αγόρι, ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Ποτέ δεν του άρεσε που ήταν στο κόκκινο βασίλειο. Εκπαιδεύονταν, φυσικά, για να γίνει πολεμιστής, όμως αυτός δεν ήθελε να κάνει κακό σε κανέναν. Το αντίθετο μάλιστα. Ήθελε να βοηθήσει για να λήξει η μάχη. Από τότε που γεννήθηκε ονειρεύονταν πάντα εκείνη τη μέρα, τη μέρα που θα τελείωνε η μάχη και που όλα θα ήταν όπως πριν.

Οι γονείς του, όταν ήταν μικρός, του έλεγαν ιστορίες για εκείνη την εποχή και κάποτε πίστευε ότι θα μπορούσε να ζήσει τέτοιες στιγμές και ο ίδιος. Γι’ αυτό πήρε το σπαθί του και αποφάσισε να το σκάσει. Όταν έφυγε από το σπίτι του πήγε στο στρατόπεδο του μπλε βασιλείου. Πήγε να μιλήσει στον βασιλιά τους και να του πει πως αυτό που κάνει είναι λάθος. Φτάνοντας στο παλάτι ο Γιάννης ήταν πολύ αγχωμένος αλλά και αποφασιστικός. Με το που αντίκρισε τον βασιλιά, άφησε κάτω το σπαθί του και έπεσε στα γόνατά του και τον παρακάλεσε να σταματήσει τον πόλεμο, να μην πάρει άλλες αθώες ζωές γιατί ήταν άδικο. Ο βασιλιάς έμεινε σιωπηλός για λίγα λεπτά. Μετά είπε στον Γιάννη ότι ο πόλεμος δε θα τελειώσει. Σήκωσε το σπαθί του και το κατηύθυνε με δύναμη προς τον Γιάννη. Τότε ο Γιάννης αναπήδησε στο κρεβάτι του. Κρύος ιδρώτας τον είχε λούσει αλλά ηρέμησε όταν κατάλαβε ότι ήταν όνειρο. Σηκώθηκε και κοίταξε από το παράθυρό του. Είδε ότι και στο μπλε και στο κόκκινο βασίλειο όλοι ήταν χαρούμενοι. Δεν υπήρχε πόλεμος. Όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι, όπως ακριβώς ονειρευόταν πάντα ο Γιάννης

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο βασιλιάδες που ήταν αιώνιοι φίλοι. Όμως, υπήρξε μια διαφωνία που κατέστρεψε τη φιλία τους και τους έκανε να αρχίσουν έναν πολύ σκληρό πόλεμο, του οποίου λόγος έναρξης, ήταν το ποιος έχει τον πιο δυνατό στρατό. Μετά από πολύ καιρό που πολεμούσαν, είχαν αποβιώσει πολλοί στρατιώτες και από τα δύο στρατόπεδα, οπότε έπρεπε να συμμετάσχουν στον πόλεμο οι ανώτεροι του βασιλείου, μαζί και οι βασιλιάδες. Παρόλα αυτά, οι βασιλιάδες ήταν αδύνατον να συμμετάσχουν στον πόλεμο, καθώς ήταν ηλικιωμένοι. Έτσι λοιπό μια νύχτα, ο ένας από τους δύο βασιλιάδες, διέταξε τους εργάτες του να γκρεμίσουν τη γέφυρα που είχαν χτίσει για να συμβολίζει τη φιλία τους. Όταν το έμαθε ο άλλος βασιλιάς, εξοργίστηκε και διέταξε να χτίσουν τοίχοι γύρω από το βασίλειό του. Λόγω αυτής της προδοσίας, δεν άφηναν τα παιδιά τους να έχουν φίλους. Μετά από λίγο καιρό, λόγο του εγωισμού τους, έστειλαν τους πιο πιστούς τους δούλους να βάλουν δηλητήριο ο ένας στο ποτό του άλλου. Έτσι, οι βασιλιάδες πέθαναν και τα παιδιά τους πήραν τη θέση των πατεράδων τους. Όμως, επειδή τα παιδιά τους ήθελαν να αποκτήσουν φίλους, έχτισαν ξανά τη γέφυρα και ένωσαν τα δύο βασίλεια για ακόμη μια φορά. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Μια φορά και ένα καιρό,στην μακρινή χώρα της Κλοδιαπλήνης, υπήρχαν δυο μεγάλες αυτοκρατορίες : η Καρυδούπολη και η Κλεδαμαράκι. Αυτές οι δύο αυτοκρατορίες βρισκόταν σε πόλεμο εδώ και 5 χρόνια. Η αιτία του πολέμου ήταν επειδή πριγκίπισσα Αβοκάντο Κλας είχε παράνομη σχέση με τον πρίγκιπα του άλλου βασιλείου ,τον Κάρλος Μαζεσπιανό VI. ενώ η πριγκίπισσα αβοκάντο ήταν παντρεμένη με τον Κουκλαίνιο Κλαουν, ο οποίος είχε πάρα πολλά χρήματα καθώς και ήταν 26 ετών. Έτσι, ο πρίγκιπας Κάρλος την απήγαγε στο βασίλειο του χωρίς όμως την θέλησή της. Γι' αυτό το λόγο, η Καρυδούπολη εδώ και χρόνια απαιτεί την απελευθέρωση της πριγκίπισσας της από την Κλεδαμαράκι παρόλου που μετά από τόσα χρόνια είναι 23 ετών η πριγκίπισσα. Ο λόγος  που πρέπει να επιστρέψει είναι καθώς ο σύζυγος της την χρειάζεται για την διοίκηση της αυτοκρατορίας και η  πεντάχρονη κόρη τους την χρειάζεται γενικότερα στην ζωή της. Αυτά τα πέντε χρόνια ο Κάρλος την βασανισε εντελώς, αφήνοντας τα σήματα της βιαιότητας του σε μερικά μέρη του σώματος της. Τότε καταλαβε πόσο αγαπούσε τον σύζυγό της και πόσο του στέρησε την αγάπη της  για κάποιον που δεν νοιαζόταν για αυτή. Ξαφνικά μια μέρα, ο Κάρλος πεθάνει από καρδιακή ανακοπή και αυτοκράτορας της Κλεδαμαράκι γίνεται ο μικρότερος αδελφός του, ο Κωνσταντίνος Μαζεσπιανός  όποιος την απελευθερώνει και αυτή γυρίζει στο βασίλειο της, στον σύζυγό της και στην κόρη τους. Μετά από την απόφαση του Κωνσταντίνου, όταν επέστρεψε η αβοκάντο στο παλάτι της τελείωσε αυτός ο πενταετής αιματηρός πόλεμος  και οι κάτοικοι των δύο  αυτοκρατοριών ήταν καταχαρούμενοι. Αλλά μετά από πολλή συζήτηση, οι δύο αυτοκρατοριες  αποφάσισαν να χτίσουν μία γέφυρα που θα είναι ένωνε τις δύο αυτοκρατορίες. Η νέα μεγάλη αυτοκρατορία ονομάστηκε “Σωσβολιστάνι” Μία εβδομάδα αργότερα οι κάτοικοι και των δύο αυτοκρατοριών έχτισαν μια εμβληματική γέφυρα που συμβόλιζε το τελος του πολέμου. Τα επόμενα χρόνια έγινε μία παντοδύναμη αυτοκρατορία χωρίς πολέμους και σκάνδαλο.Αυτή ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δύο άνθρωποι. Η Μαρία και ο Άλι, αυτοί οι δύο άνθρωποι αγαπιόντουσαν όμως οι χώρες από τις οποίες κατάγονταν βρίσκονταν σε πόλεμο. Έτσι απαγορευόταν να παντρευτούν. Κάθε μέρα που περνούσε ήταν και οι δύο στεναχωρημένοι, γιατί λόγω της κατάστασης δεν μπορούσαν να αγαπηθούν. Ώσπου μια μέρα ο πρόεδρος της μίας χώρας σκέφτηκε να σταματήσει ο πόλεμος γιατί είχε χωρίσει πολλούς ανθρώπους και γενικά δεν άφηνε τους ανθρώπους να αγαπηθούν. Έτσι λοιπόν, ο πρόεδρος της χώρας βλέποντας την δυσαρέσκεια και στους δύο λαούς αποφάσισε να αποσύρει όλα τα στρατεύματα και να υπογράψει εκεχειρία. Οι άνθρωποι επέστρεψαν πίσω στα σπίτια τους και ο πρόεδρος ξαναέχτισε όλες τις γέφυρες που ένωναν τις δύο χώρες και είχαν καταστραφεί λόγω του πολέμου. Μετά από αυτή την ενέργεια η Μαρία και ο Άλι, αλλά και πολλοί άλλοι άνθρωποι από αυτές τις χώρες αγαπήθηκαν και ξαναενώθηκαν. Πλέον στην χώρα όλοι ήταν χαρούμενοι, γιόρταζαν και τραγουδούσαν κάθε μέρα και περνούσανε χρόνο με τους αγαπημένους τους. Η ειρήνη ένωσε τους ανθρώπους και πλέον όλοι ζούσαν καλύτερα, αγαπημένοι και χωρίς πόλεμο. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Μια φόρα και έναν καίρο σε έναν τρελόκοσμο μακρινό υπήρχαν δύο μεγαλοπρεπή βασίλεια. Η Αλκιονούπολη με βασίλισσα την Αλκυόνη και η Ερμιονούπολη με βασίλισσα την Ερμιόνη. Τα δύο αυτά βασίλεια βρίσκονταν σε συνεχή διαμάχη. Πετούσαν βόμβες από ζαχαρωτά και φλόγες που έλιωναν από τα ζελεδάκια αλλά η πιο καταστροφική επίθεση που έγινε στην ιστορία του τρελόκουσμου ήταν η καταστροφή της μονής γέφυρας που ένωνε τα δύο βασίλεια, η οποία είχε τρομερές επιπτώσεις για τους υπόλοιπους κατοίκους του τρελόκουσμου, καθώς μειώθηκε πολύ το εμπόριο των ζαχαρωτών. Οι κάτοικοι έκαναν μέρα νύχτα διαμαρτυρίες ζητώντας να τα ξαναβρούν οι δυο βασίλισσες και να ξαναφτιαχτεί η γέφυρα, καθώς εάν η γέφυρα  μείνει σπασμένη για πάνω από έναν χρόνο η ειρήνη θα είναι παρελθόν στον τρελόκοσμο. Τότε δυο πολίτες ο Λάκης και  Φαντασία κάλεσαν όλους τους κατοίκους στην διεθνή πλατεία της πόλης και αποφάσισαν να επισκεφτούν την βασίλισσα Ερμιόνη [καθώς ήταν αυτή που θα έπειθαν πιο εύκολα] και της είπαν να τα ξαναβρεί με την βασίλισσα Αλκυόνη ζητώντας της να κάνουν ένα τελετουργικό γύρω από την γέφυρα με τους καλικάντζαρους της σκηνής πέντε με αρχηγό την Τζάστιν. Έκαναν με μεγάλη επιτυχία το τελετουργικό και η γέφυρα επισκευάστηκε και η ειρήνη επέστρεψε στον τρελόκοσμο μια και καλή μαζί με το μπαρμπέρικο της Ειρήνης  και της Έφης.

Βασισμένο σε αληθινά πρόσωπα.

Μια φορά και έναν καιρό προσγειώθηκε ένα διαστημόπλαιο στην πόλη της Καραμέλας. Στην πόλη αυτή ζούσαν όλοι αγαπημένοι, ως προσγειώθηκε το διαστημόπλαιο γεμάτο με εξογήνους. Οι εξογήνοι ήθελαν πόλεμο, κάτι πολύ σπάνιο στην πόλη της Καραμέλας. Οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Αναρωτιόντουσαν τι θα κάνουν, όμως συζητούσαν οι εξογήνοι ακριβώς απέναντι από το παλάτι τους. Έχτιζαν μια βάση. Τους ένωνε μόνο μια γέφυρα. Ο αρχηγός των εξογήνων το είχε πάρει απόφαση ότι η πόλη αυτή θα γίνει δική τους. Ξαφνικά όμως ήρθε ο γιος του, λίγο πριν ξεκινήσουν, και του είπε «Γιατί να το κάνουμε αυτό, αφού ήταν τόσο ευγενική η μνόμας, και δες πόσο ευτυχισμένοι είναι, και θα πεθάνουν άτομα αρκετά από εμάς, αλλά και από αυτούς». Ο αρχηγός του το σκέφτηκε τα λόγια του και αποφάσισε ότι η λύση δεν είναι πάντα ο πόλεμος. Γι' αυτό μίλησε με την πριγύπισσα Καραμέλου, άμα μπορούν να μείνουν μαζί τους στην πόλη αυτή. Καραμέλου το δέχτηκε και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Κάποτε, όχι πολύ παλιά,υπήρχαν μέσα στο πυκνό δάσος δύο αντίπαλα βασίλεια. Το Μωβ και το Μπλε. Χρόνια ήταν διχασμένα και διέφερε στα πάντα. Από τον τρόπο διακυβέρνησης των κρατών τους μέχρι και στις συνταγές κοινων φαγητών. Και τα δύο βασίλεια, κατά καιρούς απειλούσαν το ένα το άλλο έχοντας επεκτατικές διαθέσεις. Μια μερα λοιπόν, ο βασιλιάς του Μωβ Βασιλείου έστειλε αγγελιοφόρο στον Μπλε βασιλιά λέγοντας του να του παραδώσει το έδαφός του. Εκείνος φυσικά και αρνήθηκε. Από τότε και έπειτα άρχισε ένας ατελείωτος και οδυνηρός πόλεμος κυρίως για τους κατοίκους των δύο βασιλείων. Μετά από αρκετούς μήνες πολέμου, αποφάσισε να αναλάβει δράση η κόρη του Μωβ βασιλιά, η πριγκίπισσα Ειρήνη. Όπως είχε πει και η ίδια δεν ήταν δυνατόν να διακινδυνεύονται και να χάνονται οι ζωές τόσων αθώων ανθρώπων. Την επόμενη κιόλας μέρα, πήρε το κατάλευκο άλογό της και ξεκίνησε για το πεδίο της μαχης. Μόλις έφτασε εκεί, στάθηκε ανάμεσα στα δύο στρατεύματα και άρχισε αμέσως να τους μιλά. Τους ειπε για την κατάσταση που επικρατούσε στους κατοίκους όσο εκείνοι συνέχιζαν να καταστρέφουν τα πάντα. Τότε, τόσο οι βασιλείς όσο και τα στρατεύματα,  φάνηκε να τους άγγιξαν βαθιά τα λόγια της νεαρής πριγκίπισσας και να μετανιώνει για τις πράξεις τους. Για λίγα λεπτά επικράτησε νεκρικη σιωπή. Ύστερα, ο Μωβ και ο Μπλε βασιλιάς αγκαλιάστηκε σφιχτά και ζήτησαν συγγνώμη, πρώτα ο ένας στον άλλον και μετέπειτα απο τους ανθρώπους. Έτσι η πριγκίπισσα Ειρήνη μετατράπηκε σε γέφυρα Ειρήνης ανάμεσα στα δύο βασιλεία και κατάφερε να επικρατήσει γαλήνη στο πυκνό δάσος των βασιλείων, απο τότε ως και σήμερα.

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν έξι φίλοι, η Μπία, η Σούλα, η Καίτη, ο Μάκης, ο Γιώργος και ο Σάββας, που ζούσαν όλοι μαζί σε ένα σπίτι και έκαναν ότι θέλανε. Η Σούλα και ο Σάββας ήταν παντρεμένοι, η Μπία και ο Γιώργος και η Καίτη με τον Μάκης είχαν σχέση. Μια μέρα ο Γιώργος αποφάσισε να πάει μία βόλτα με τη μηχανή του και να αγοράσει ένα τζακούζι. Πήγε, το αγόρασε, γύρισε πίσω και μετά άρχισε, λοιπόν, να το στήνει. Μόλις τελείωσε ήρθε ο Μάκης και νευρίασε όταν είδε το τζακούζι και άρχισαν να μαλώνουν επειδή ο Γιώργος είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά τους. Μετά από λίγο ήρθε και η Καίτη, η Σούλα, η Μπία και ο Σάββας. Η Μπία και ο Σάββας πήραν το μέρος του Γιώργου και η Σούλα του Μάκη και άρχισαν να τσακώνονται όλοι μαζί. Η Καίτη τους έβλεπε και τους φώναξε να σταματήσουν. Όλοι σταμάτησαν και την κοίταξαν και αυτή τους είπε ότι, ό,τι έγινε έγινε και ότι θα μπορούσαν να το χαρούν, να μπουν μέσα και να διασκεδάσουν και ότι τα λεφτά μπορούν να τα ξανά μαζέψουν. Όλοι κοιτάχτηκαν και μετά αγκαλιάστηκαν συγκινημένοι. Έτσι, έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή χώρα που τη σκέπαζαν σύννεφα πολέμου, ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Ελπίδα. Κάθε βράδυ, κοιτούσε τον ουρανό και ευχόταν να ξημερώσει μια μέρα χωρίς φόβο, χωρίς καβγάδες, χωρίς κλάματα.

Μια μέρα, βρήκε στο δάσος ένα μικρό, λαμπερό σπινθηροβόλο φως. Το φως της μίλησε:

«Είμαι η Σπίθα της Ειρήνης. Μπορώ να ανάψω μόνο μέσα σε καρδιές που πιστεύουν στο καλό.»

Η Ελπίδα πήρε τη Σπίθα και άρχισε να τη μοιράζει. Πρώτα στους φίλους της, μετά στους γείτονες, και ύστερα σε όλο το χωριό. Όπου ακουμπούσε η Σπίθα, οι άνθρωποι σταματούσαν να φωνάζουν και άρχιζαν να χαμογελούν. Οι καρδιές τους γέμιζαν καλοσύνη.

Λίγο λίγο, τα σύννεφα διαλύθηκαν και ο ήλιος έλαμψε ξανά. Η χώρα γέμισε τραγούδια, γέλια και αγκαλιές.

Η Ελπίδα κατάλαβε τότε πως η ειρήνη δεν είναι κάτι μακρινό — γεννιέται μέσα σε κάθε άνθρωπο που θέλει να αγαπά.

Και έτσι, από μια μικρή σπίθα, άναψε ένα μεγάλο φως που δεν έσβησε ποτε.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο φιλοι, πολύ αγαπημένοι, ο Τζακ και ο Μπομπ. Κατάγονταν από δύο εντελως διαφορετικές φυλές, αλλα τους ένωνε η δυνατή τους φιλία. Μια μέρα όταν ο Τζακ πήγε να συναντήσει τον Μπομπ, τον περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Οι γονείς του Μπομπ δεν του επέτρεπαν να κάνει παρέα με τον Τζακ, γιατί δεν ανήκε στη φυλή τους. Ο Τζακ στεναχωρημένος προχωρούσε προς το σπίτι του, εκεί του εμφανίστηκε μια πανέμορφη κοπέλα με λαμπερά μαλλιά και ένα πολύ ωραίο φορεμα. Την ρώτησε ποια είναι και εκείνη απάντησε πως είναι η νεραϊδονονά του που θα τον βοηθάει σε κάθε δυσκολία που θα του προκύψει. Τότε ο Τζακ, ενθουσιασμένος και αισιόδοξος πλέον, θα της έκανε μια ερώτηση, αλλά εκείνη πριν προλάβει να απαντήσει είχε ήδη εξαφανιστεί. Γύρισε σπίτι του, ξημέρωσε μια νέα μέρα και ήθελε ξανά να πάει να βρει τη νεραϊδονονά του. Τη συνάντησε και τη ρώτησε τι να κάνει με το πρόβλημα του, αυτή του είπε:
- Θα πας ως την κορυφή εκείνου του βουνού, εκεί θα συναντήσεις τις υπόλοιπες νεραϊδονονές, οι οποίες θα σου δώσουν τη λύση και μετά θα έρθεις ξανά σε μένα για να σου πω τι θα κάνεις με όλες τις λεπτομέρειες.
Το αγόρι εφάρμοσε τα λόγια της νεραϊδονονάς και στο τέλος με έναν μαγικό τρόπο οι δύο αυτές φυλές έγιναν μια !!!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν εφτά μουσουλμάνοι τρομοκράτες. Οι

έξι από τους εφτά ήταν σκληροί και δεν δίσταζαν να σκοτώσουν, ενώ ο

τελευταίος, ο Αλί δεν ήταν σαν τους άλλους. Ήταν καλό άνθρωπος και

είχε καλή καρδιά.

Έτσι μια μέρα η οργάνωση τους, τους έστειλε στο Σικάγο των

Η.Π.Α. να κάνουν μια αεροπειρατεία. Αμέσως οι τρομοκράτες κίνησαν

για το αεροδρόμιο. Μόλις έφτασαν, έβγαλαν εισιτήρια, έκρυψαν τα όπλα τους και πήραν την πρώτη πτήση για Σικάγο. Δεκαπέντε λεπτά μετά την απογείωση τους οι τρομοκράτες είχαν πάρει τον έλεγχο της

διακυβέρνησης του αεροπλάνου. Από την ραδιοεπικοινωνία του

αεροσκάφους επικοινώνησαν με τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου και ζητούσαν λύτρα 1.000.000 € για να αφήσουν το αεροπλάνο και τους

επιβάτες του και να μην το καταρρίψουν.

Τον Αλί τον είχαν τοποθετήσει υπεύθυνο να προσέχει τους

ομήρους, δηλαδή τους πιλότους, τους αεροσυνοδούς και τους επιβάτες. Ο Αλί δεν το ήθελε όμως γι` αυτό επιτέθηκε στους φίλους του που οδηγούσαν το αεροπλάνο και ξαναπήρε πίσω τον έλεγχο του, μαζί με τους πιλότους. Όμως το κακό είχε ήδη γίνει: τους είχε τελειώσει η

κηροζίνη. Το πιο κοντινό αεροδρόμιο ήταν 100 χλμ μακριά και η μόνη

τους επιλογή ήταν να προσγειωθούν σε ένα κοντινό δρόμο. Ο Αλί δεν

δίστασε. Πήρε τον έλεγχο του αεροπλάνου και με μαεστρία το

προσγείωσε, χωρίς να τραυματιστεί σοβαρά κανένας. Μόλις έφτασε η αστυνομία και τα σωστικά συνεργεία, τον κήρυξαν ήρωα και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δύο παλάτια: το Παλάτι του Πολέμου και το Παλάτι της Ειρήνης. Τα δύο αυτά παλάτια δεν ήταν καθόλου αγαπημένα μεταξύ τους.Το Παλάτι του Πολέμου συνέχεια έψαχνε τρόπους για να μαλώνει και να προκαλεί φασαρίες, ενώ το Παλάτι της Ειρήνης ήθελε μόνο ηρεμία, συνεργασία και αγάπη. Ονειρευόταν μάλιστα να κάνουν μαζί μια μεγάλη εκδήλωση που θα έφερνε χαρά και στους δύο τόπους.Τα δύο παλάτια χωρίζονταν ,αλλά και ενώνονταν ,από μια γέφυρα. Αυτή η γέφυρα ήταν η αιτία όλων των καβγάδων. Ο βασιλιάς του Πολέμου πίστευε πως η γέφυρα του ανήκε ολοκληρωτικά, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κοινή και για τα δύο παλάτια.Παρόλα αυτά, οι δύο βασιλιάδες ήταν κολλητοί φίλοι, όμως κρατούσαν τη φιλία τους μυστική. Κανείς δεν έπρεπε να το μάθει, γιατί οι γονείς τους – οι προηγούμενοι βασιλιάδες ,είχαν μαλώσει άσχημα και, πριν πεθάνουν, ζήτησαν από τα παιδιά τους να μην συμφιλιωθούν ποτέ. Δεν ήθελαν κανείς να παραδεχτεί ότι η γέφυρα δεν του ανήκε.Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Μετά από ενάμιση χρόνο, οι γονείς των δύο βασιλιάδων δολοφονήθηκαν. Πολλοί μάρτυρες είπαν πως έπεσαν θύματα μιας συμμορία.Τότε, οι δύο νέοι βασιλιάδες πήραν μια γενναία απόφαση: να ενώσουν τα παλάτια τους και να ζήσουν ενωμένοι, ειρηνικά, κάτω από μία στέγη.Από τότε, τα δύο παλάτια έγιναν σύμβολο ειρήνης και αγάπης, και οι κάτοικοί τους έμαθαν να ζουν μαζί, χωρίς διαμάχες. Έτσι, το νέο ενωμένο παλάτι ονομάστηκε «Το πιο ειρηνικό και αγαπημένο παλάτι όλων των εποχών».

Μια φορά και ένα καιρό υπήρχαν δύο χώρες που τις χώριζε ένα ποτάμι.Η μια εμπλέκονταν συνεχώς σε πολέμους και την έλεγαν "Αμάζα" ενώ η άλλη αγαπούσε την ειρήνη και ποτέ δεν είχε εμπλακεί σε διαμάχη και την έλεγαν "Κράμα". Ήταν εντελώς διαφορετικές. Μια μέρα, η Αμάζα "η πολεμοχαρής" κήρυξε πόλεμο στην φιλειρηνική Κράμα. Οι κάτοικοι της Κράμας, όχι μόνο αρνήθηκαν να αντισταθούν στους πολεμιστές της Αμάζα, αλλά έχτισαν και μια γέφυρα που χώριζε τις δύο πόλεις ώστε να μπορέσουν να διασχίζουν ευκολότερα το ποτάμι. Το επόμενο πρωί ο Βασιλιάς της Αμάζα συγκέντρωσε το στρατό του και ξεκίνησε το δρόμο για την κατάκτηση της γειτονικής πόλης. Φτάνοντας στο ποτάμι έμεινε έκπληκτος από τη γέφυρα που χτίσανε οι πολίτες της Κράμα για να περάσουν το ποτάμι οι στρατιώτες. Ενθουσιασμένοι συνέχισαν το ταξίδι για την πρωτεύουσα της Κράμα όπου έφτασαν ύστερα από πολύωρη πεζοπορία. Έκπληκτοι αντίκρισαν τους πολίτες της Κράμα να τους περιμένουν με πλουσιοπάροχα δώρα, φαγητά και γλέντια ζητώντας την συμφιλίωση και την υποχώρηση των στρατευμάτων. Οι στρατιώτες της Αμάζα ήταν σκληροί και αμείλικτοι, αρνήθηκαν κάθε πρόταση και αμέσως με πυρσούς έκαψαν όλη την πόλη και αφάνισαν το λαό της Κράμα και συνέχισαν το δρόμο τους για τις επόμενες χώρες που ήθελαν να κατακτήσουν.

Ψυχραιμία φίλοι μου, μια πλάκα ήταν.Στην πραγματικότητα επήλθε συμφιλίωση μεταξύ των δύο γειτονικών λαών και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα..

-Πως πέρασες στο σχολείο; Ήταν η ερώτηση που έκανε κάθε μέρα η μητέρα της Ανέτ στη κόρη της αφού έφτανε σπίτι μετά τη δουλειά.

-Καλά… Απάντησε αδιάφορα εκείνη. 

-Τι μάθατε σήμερα; Συνεχισε η μητέρα της την κουβέντα.

-Για την έχθρα μας με το γειτονικό βασίλειο. Απάντησε πάλι, το ίδιο αδιάφορα η Ανέτ. Είχε βαρεθεί να ακούει την ίδια ιστορία, ξανά και ξανά από τότε που ήταν μικρή. Συνέχεια της έλεγαν για το πόσο επικίνδυνο ήταν το γειτονικό βασίλειο. Βέβαια, ποτέ δεν κατάλαβε, γιατί ήταν τόσο επικίνδυνο, αφού δεν είχαν δεχτεί ποτέ καμία επίθεση, παρόλο που τους χώριζε μόνο ένα μικρό ποτάμι. Φυσικά, η ίδια, δεν το είχε δει ποτέ της στα δώδεκα χρόνια που ζούσε. Ο λόγος ήταν ότι το δικό τους βασίλειο το περικύκλωναν πελώρια τείχη που ούτε τα πιο ψηλά κτίρια της πόλης δεν μπορούσαν να δουν πέρα από αυτά. Χρόνια τώρα της είχε γεννηθεί μία ανεξέλεγκτη επιθυμία να δει τι υπάρχει πέρα από τα μεγάλα τείχη.

   Τότε το αποφάσισε. Θα πήγαινε την ίδια κιόλας νύχτα να ρίξει μια ματιά. Μια τόση δα ματιά δεν θα πείραζε κανέναν σωστά; Σκέφτηκε και πήγε στο δωμάτιό της, για να ετοιμαστεί.

   Σε λίγες μόνο ώρες είχε νυχτώσει και όλοι είχαν αποκοιμηθεί. Όλοι εκτός από την Ανέτ, που σιγά-σιγά για να μην ακουστεί, έβγαινε κρυφά από το σπίτι της. Έκλεισε πίσω της την πόρτα όσο πιο αθόρυβα μπορούσε. Κατέβηκε γρήγορα τα σκαλιά, και σύντομα έφτασε στον δρόμο. Ύστερα, πήρε το μονοπάτι που οδηγούσε στο τείχος. Δεν άργησε και είδε μπροστά της τη θεόρατη πόρτα που οδηγούσε έξω από το βασίλειο, Για καλή της τύχη δεν υπήρχε κανένας τριγύρω. Άνοιξε την πύλη με δυσκολία και προχώρησε. Βρέθηκε σε έναν διάδρομο 20 μέτρα μήκος (τόσο παχύ ήταν το τείχος). Έφτασε στην άλλη πλευρά χωρίς να κάνει την παραμικρή φασαρία. Μόλις πέρασε  και την δεύτερη πόρτα, έμεινε άφωνη.

 Μπροστά της απλώνονταν ολάνθιστες πεδιάδες και στο βάθος χιονισμένα βουνά. Η μυρωδιά του χιονιού και του νωπού χώματος την πλημμύρισε. Έβλεπε και το άλλο βασίλειο,  κι αυτό ήταν κυκλωμένο από τείχη. Πλησίασε το ποτάμι και είδε στο φως του φεγγαριού όμορφα λουλούδια που επέπλεαν στο νερό. Τι παράξενο, σκέφτηκε δεν είχε ξαναδεί ποτέ της νούφαρα. Πήγε να φύγει αλλά τότε άκουσε ένα κλαδί να σπάει! Κοίταξε γρήγορα να δει αν βρισκόταν κάποιος εκει. Και πράγματι διέκρινε ένα μικρό κορίτσι, περίπου στην ηλικία της. 

   Έμειναν να κοιτάζονται από τις απέναντι όχθες του ποταμού.

   Πρώτα, μίλησε το άγνωστο κορίτσι.

-Δεν έχεις όπλο, έτσι; Ρώτησε λιγάκι φοβισμένο.

 Η Ανέτ παραξενεύτηκε.

-Γιατί να έχω; Ρώτησε η Ανέτ.

-Δεν ξέρω… Έτσι μας λένε. Ότι τα παιδιά του βασιλείου σας

εκπαιδεύονται στα όπλα από μικρά για να μας επιτεθούν όταν μεγαλώσουν. Βέβαια εγώ δεν τους πιστεύω.

   Η Ανέτ είχε μείνει άφωνη.

-Αυτό που λένε δεν είναι αλήθεια! Της είπε λίγο θυμωμένη.

       - Φυσικά και δεν είναι, την καθυσήχασε το κορίτσι, εσένα όμως πως σε λένε; την ρώτησε.

- Ανέτ. Εσένα;

-Έλλη.

-Ωραίο όνομα, είπε η Ανέτ κάπως αμήχανα, γιατί δεν ήξερε τι να πει.

-Θέλεις να κάνουμε παρέα; Την ρώτησε η Έλλη.

-Πως μπορούμε; Αφού υπάρχει ένα ποτάμι που μας χωρίζει.

-Δεν πειράζει, της είπε, θα φτιάξουμε μια γέφυρα.

   Κι έτσι μάζεψαν διάφορα ξύλα που βρήκαν εκεί τριγύρω και ως το ξημέρωμα είχαν φτιάξει μια γέφυρα. Κάθισαν τότε μαζί πάνω στη γέφυρα και έμειναν να θαυμάζουν την ανατολή. 

   Τις είδαν και οι άλλοι άνθρωποι του βασιλείου και κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να τσακώνονται.

   Την άλλη κιόλας μέρα οι βασιλιάδες γκρέμισαν τα τείχη και ένωσαν τα δύο βασίλεια με μία μεγαλοπρεπή γέφυρα και μία γιορτή.

   Τελικά κανείς δεν έμαθε, γιατί είχαν παρεξηγηθεί τα δύο βασίλεια, αλλά την Ανέτ και την Έλλη δεν τις έννοιαζε συναντιόντουσαν κάθε μέρα μετά το σχολείο στη γέφυρα και παίζανε. Και όταν πια κουράζονταν, καθόντουσαν και θαύμαζαν… τα νούφαρα!🪷

Κάποτε, σε μια μικρή πόλη που χωριζόταν από ένα ποτάμι, υπήρχε μια όμορφη γέφυρα. Οι άνθρωποι περνούσαν κάθε μέρα από τη μια όχθη στην άλλη — για να πάνε στη δουλειά, στο σχολείο, για να συναντήσουν φίλους. Ήταν η γέφυρα της χαράς και της ζωής. Όμως ήρθε ο πόλεμος. Οι άνθρωποι άρχισαν να μαλώνουν, και μια νύχτα η γέφυρα καταστράφηκε από μια έκρηξη. Οι δύο πλευρές απομακρύνθηκαν, και το ποτάμι έγινε σύνορο και φόβος. Τα χρόνια πέρασαν. Κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει το νερό, ώσπου ένα μικρό κορίτσι, η Άννα, είδε ένα ξύλο να επιπλέει στο ποτάμι και είπε:
— «Αν όλοι φέρουμε από ένα κομμάτι, μπορούμε να ξαναχτίσουμε τη γέφυρα!» Στην αρχή, κανείς δεν την άκουσε. Μα όταν είδαν το κουράγιο της, ήρθαν κι άλλοι — παιδιά, γέροι, γυναίκες, ακόμα κι εκείνοι που κάποτε ήταν εχθροί. Έφεραν σανίδες, πέτρες, σχοινιά και άρχισαν να χτίζουν. Κι όταν η γέφυρα τελείωσε, κανείς δεν μίλησε για τον πόλεμο. Όλοι πέρασαν από πάνω της και συναντήθηκαν στη μέση — εκεί που οι καρδιές ενώνονται και οι πληγές κλείνουν. Από τότε, τη γέφυρα την είπαν «Γέφυρα της Ελπίδας», γιατί τους θύμιζε πως η ειρήνη δεν έρχεται με όπλα, αλλά με χέρια που συνεργάζονται.

Μετά από τέσσερα χρόνια πόλεμο και μετά από πολλές απώλειες οι δύο βασίλειαδες μετά από προσωπική τους συνομιλία αποφάσισαν να σταματήσουν τον πόλεμο και να υπάρξει ειρήνη. Παρόλο που υπήρχε ειρήνη δεν είχαν σταματήσει οι εχθρικές πράξεις μεταξύ τους. Μέχρι που ένας γιατρός που συνάντησε και τους δύο και τους είπε ότι ήταν μπροστά στην γέννα τους και τους αποκάλυψε ότι είναι δίδυμα αδέρφια. Μόλις ο γιατρός τους ανακοίνωσε τα νέα , οι δύο τους βουρκωσαν και αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Και από τότε έγιναν αγαπημένη και κάθε χρόνο γιόρταζαν την γνωριμία τους σαν γιορτή της ένωσης των δύο βασίλειων αλλά και των ίδιων. Τέλος , ηρέμησαν το τοίχος που ξεχώριζε χώριζε τα δύο βασίλεια και έφτιαξαν μια γέφυρα για να ενώσει τα δύο βασίλεια και ζήσαν αυτή καλά και εμείς καλύτερα.

Στην άκρη του κόσμου , στο τέλος του χρόνου δύο βασίλεια βρίσκονταν το ένα απέναντι από το άλλο , οι Ένω και οι Μένοι ,με μοναδικό σύνορο τους ένα μεγάλο ποτάμι, το οποίο διεκδικούσαν και οι δύο χωρίς αποτέλεσμα . Οι δύο λαοί ήταν εντελώς διαφορετικοί , καθώς οι 'Ενω ήταν πιο απολίτιστοι, ζούσαν σε σκηνές , κυνηγούσαν για την τροφή τους και μετακινούνταν με ζώα. Από την άλλη , οι Μένοι ήταν πιο εξελιγμένοι , ζούσαν σε πετρόκτιστα σπίτια , καλλιεργούσαν τη γη και μετακινούνταν με άμαξες .

Όσες διαφορές και αν χώριζαν τους δυο λαούς μία μεγάλη ομοιότητα τους ένωνε : το μίσος που έτρεφε ο ένας λαός για τον άλλο. Κανένας ουσιαστικός λόγος δεν υπήρχε γι αυτό το άσβεστο μίσος που τους δηλητηρίαζε , παρά μόνο το γεγονός πως ήταν τόσο διαφορετικοί...Κάποτε τα σύννεφα του πολέμου πύκνωσαν πάνω από τις δύο χώρες και δυο στρατόπεδα σχηματίστηκαν στις όχθες του ποταμού. ΄Άλογα συγκεντρώθηκαν , όπλα ετοιμάστηκαν, στρατιώτες φόρεσαν τις στολές και πολεμικά εμβατήρια ακούγονταν στις δύο όχθες του ποταμού.

Την παραμονή της έναρξης του πολέμου , μια απίστευτη καταιγίδα ξέσπασε και η πλημμύρα που ακολούθησε κατέστρεψε τα δυο στρατόπεδα . Η καταιγίδα διέλυσε τα πάντα και οι άνθρωποι κλείστηκαν για μέρες στα σπίτια τους, χωρίς να βγαίνει κανείς έξω . Οι πρώτοι που τόλμησαν να βγουν ήταν τα παιδιά , γιατί είχαν μεγάλη λαχτάρα να παίξουν! Μόλις πλησίασαν στο ποτάμι είδαν έκπληκτα πως η καταιγίδα είχε ξεριζώσει τα τεράστια δέντρα του δάσους και οι πεσμένοι κορμοί τους ένωναν τις δύο όχθες του ποταμού..

Παρακινημένα από την περιέργεια τους , τα παιδιά περπάτησαν πάνω στην γέφυρα που είχε σχηματιστεί και πέρασαν στην απέναντι πλευρά..

Μόλις συναντήθηκαν , τρόμαξαν αρχικά , αλλά η περιέργεια νίκησε το φόβο και άρχισαν να πλησιάζουν το ένα το άλλο , γιατί κατάλαβαν πως δεν διαφέρουν σε τίποτα .. Μέχρι το βράδυ , είχαν γίνει όλοι φίλοι και όταν οι γονείς τους βγήκαν για να τα ψάξουν, τα βρήκαν όλα μαζί επάνω στη γέφυρα . Όταν τα φώναξαν για να γυρίσουν στα σπίτια τους , τα παιδιά με μια φωνή απάντησαν πως θα γυρίσουν μόνο μαζί με τους καινούριους φίλους τους. -΄΄ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΕΦΥΡΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΄΄ φώναζαν και έτρεξαν να αγκαλιάσουν τους γονείς τους! Από τότε οι δυο λαοί έγιναν ένας με το όνομα ΕΝΩΜΕΝΟΙ , έζησαν για πάντα μονοιασμένοι και δεν χάλασαν ποτέ την γέφυρα που τους ένωσε , ΤΗΝ ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ , όπως την ονόμασαν.

Σε έναν μακρινό γαλαξία υπήρχαν δύο πλανήτες: ο Λουξίος, γεμάτος πλούτο, φως και τεχνολογία, και ο Γκρίζος, σκοτεινός, φτωχός και ξεχασμένος. Οι κάτοικοί τους δεν επικοινωνούσαν ποτέ, γιατί πίστευαν πως δεν είχαν τίποτα κοινό.

Όμως μια μέρα, δύο παιδιά ,ένα από κάθε πλανήτη, συνδέθηκαν τυχαία μέσω ενός χαλασμένου διαστημικού δορυφόρου. Αντί να φοβηθούν, μίλησαν, γέλασαν και έγιναν φίλοι.

Τα νέα ταξίδεψαν γρήγορα. Οι ηγέτες των πλανητών συγκινήθηκαν και αποφάσισαν να χτίσουν μια γέφυρα ανάμεσά τους. Όχι από μέταλλο, αλλά από συνεργασία, κατανόηση και ελπίδα.

Έτσι γεννήθηκε η ειρήνη, από δύο παιδιά που πίστεψαν στο μαζί.

Μια μέρα, ένας νεαρός μηχανικός από την ανατολική πλευρά αποφάσισε πως έπρεπε να βρεθεί τρόπος να ενωθούν οι δύο όχθες. Ονομαζόταν Λεόν, και είχε μεγαλώσει ακούγοντας ιστορίες για την "Αλλη Πλευρα" οπως την αποκαλουσαν. Μαζί του συνεργάστηκε μια νεαρή δασκάλα από τη δυτική πλευρά, η Ελίζα, που πίστευε πως η γνώση και η αγάπη μπορούν να ενώσουν ακόμη και τα πιο βαθιά χωρίσματα.

Με πολυ κόπο, άρχισαν τη δημιουργία μιας γέφυρας. Οι περισσότεροι τους κοίταζαν με καχυποψία. Κάποιοι γελούσαν ειρωνικά, άλλοι επεμεναν πως «ο ποταμός δεν θέλει να ενωθεί». Παρ’ όλα αυτά, οι δυο τους συνέχισαν, ώσπου μήνες αργότερα, η γέφυρα στάθηκε ολοκληρωμένη.

Όμως λίγο πριν από τα εγκαίνια, ξέσπασε πόλεμος και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Η Ελίζα εγκλωβίστηκε στη δυτική όχθη, ενώ ο Λεόν πολεμούσε στην ανατολική. Κάθε νύχτα, οι εκρήξεις φώτιζαν τη γέφυρα που είχε γίνει σύμβολο ελπίδας. Όταν τελικά ήρθε η ειρήνη, οι πρώτοι που βρέθηκαν ξανά στη γέφυρα ήταν εκείνοι οι δύο. Η πόλη ενώθηκε ξανά — όχι μόνο από πέτρα και σίδερο, αλλά από την αγάπη δύο ανθρώπων που αρνήθηκαν να πιστέψουν πως οι όχθες ήταν φτιαγμένες για να μένουν χωριστες. Και ζησαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα...

Ωσπου μία μέρα ένα παιδί από την μία πλευρά του χωριού ξεκίνησε να μαζέυει πέτρες.Έπειτα ενα παιδί απο την απέναντι πλευρα του χωριού το πλησίασε και το ρώτησε...

-Τι κάνεις?

-Μαζεύω πέτρες για να φτιάξω μια γέφυρα όπου θα ενώνει τις δύο πλευρές του χωριού.Χωρίς πολλά λόγια ξεκίνισαν να δουλεύουν σε τούτο το έργο παρέα.Οι μεγάλοι στην αρχή τους κορόιδευαν αλλά,σιγά σιγά ξεκίνησαν να δουλεύουν και αυτοί.

Τα παιδιά αφιέρωναν καθημερινά πολλή χρόνο στο έργο τους,μέχρι που μιά μέρα το τελείωσαν.Οι κάτοικοι του χωριού όταν αντίκρησαν τη γέφυρα αμέσως ξαναενώθηκαν.Δεν υπήρχε πια το<<ΕΜΕΙΣ>> και το <<ΑΥΤΟΙ>> ανάμεσά τους.

Κάποτε υπήρχε μια γέφυρα. Η γέφυρα αυτή χρησιμοποιούνταν για να χωρίζει δύο βασίλεια: το Βασίλειο των Γλυκών και το Βασίλειο των Αλμυρών. Τα δύο βασίλεια δεν είχαν μεγάλο δεσμό, αλλά είχαν την γέφυρα σε περίπτωση που έπρεπε να περάσουν απέναντι.

Έξω από τα παλάτια βρίσκονταν οι προστάτες των δύο βασιλιάδων το πρετζελ και το Κρουασάν. Τα ονόματα των βασιλιάδων ήταν ο Αλάτης και ο Ζάχαρος. Παρόλο που δεν συμπαθούσαν ο ένας τον άλλον, δεν κρατούσαν εχθρά.

Όμως μια μέρα βρέθηκε ένας κόκκος αλάτι στο Βασίλειο των Γλυκών. Αλάτι στα γλυκά ήταν ένα πολύ επικίνδυνο υλικό, το οποίο δεν έπρεπε να πατήσει ποτέ στο βασίλειό τους. Το ίδιο ίσχυε και στα αλμυρα.

Ένα άτυχο ζαχαρωτό έτυχε να πατήσει τον κόκκο αλατιού. Όμως, αυτό το ζαχαρωτό ήταν ο γιος του Κρουασάν. Ο Κρουασάν έμαθε τα νέα και πήρε το ρίσκο να πάει απέναντι στον Αλάτη και μαλωναν για ώρες. Έτσι, οι δύο βασιλείς κήρυξαν πόλεμο.

Αυτό σήμαινε πως κάθε βασίλειο θα έπρεπε να μεταφέρει το τοξικό υλικό στο άλλο, ώστε να τους εξοντώσει. Και τα δύο βασίλεια έφεραν τα κανόνια τους και τα γέμισαν με ζάχαρη ή αλάτι.

Πολλά γλυκά και αλμυρά τραυματίστηκαν σοβαρά. Οι δύο βασιλιάδες ήταν εξαντλημένοι. Το ίδιο και οι πολίτες. Όλοι είχαν καεί και τραυματιστεί. Οι δύο βασιλείς ήξεραν καλά ότι αν συνεχίσουν έτσι, τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ και στο τέλος, θα εξαφανιστούν και οι δύο φυλές.

Αποφάσισαν, λοιπόν, μετά από δύο μήνες τσακωμού, να συμφιλιωθούν. Αυτή ήταν η καλύτερη απόφαση που είχαν πάρει ποτέ.

Τα γλυκά και τα αλμυρά έγιναν φίλοι και συγγενείς. Η γέφυρα χρησιμοποιείται πλέον καθημερινά. Έτσι δημιουργήθηκαν πολλα γλυκά που έμειναν στην ιστορία, όπως το salted caramel cookie.

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια πόλη της Ελλάδας, παιζόταν ένα πολύ σημαντικό παιχνίδι μπάσκετ , από το οποίο οι νικητές θα κερδίσουν κύπελλο .Καθώς ήταν τόσο σημαντικό, είχαν επισκεφτεί το γήπεδο αμέτρητοι οπαδοί των δυο ομάδων . Από την αρχή του αγώνα όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί φώναζαν συνθήματα για την ομάδα που υποστηρίζουν. Κάποιοι από αυτούς ήταν τόσο παθιασμένοι με την ομάδα τους και θέλουν τόσο πολύ να κερδίσει, που άρχισαν να λένε υποτιμητικά σχόλια για την αντίθετη πλευρά .Έτσι άρχισε ένας μεγάλος αγώνας εναντίον των οπαδών , για το ποια ομάδα θα κερδίσει . Αυτό συνεχίστηκε για όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Εκτός από τους ενήλικες που βρίσκονταν εκεί, υπήρχαν και μικρά παιδιά τα οποία είχαν φοβηθεί από την πολύ φασαρία , κάποια από αυτά έκλαιγαν . Τελικά το παιχνίδι έληξε 3-2 , Οι δύο αρχηγοί των ομάδων έδωσαν τα χέρια και αγκαλιάστηκαν . Αυτό έκανε όλους τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί να μείνουν με ανοιχτό το στόμα . Οι αρχηγοί ήταν παράδειγμα για τους οπαδούς, αφού παρόλο που ήταν οι ομάδες τους και ήταν οι πιο παθιασμένοι με αυτές , έβαλαν πιο ψηλά την λογική και την ενσυναίσθηση . Ήταν λοιπόν η << γέφυρα>>  προς  την συμφιλίωση των οπαδών .Οι άνθρωποι που υποστήριζαν την ομάδα που κέρδισε δεν ζητωκραύγαζαν. Αντίθετα είπαν συγχαρητήρια στους αντιπάλους τους ! Τα παιδια πήραν ένα μεγάλο μάθημα και ήταν και πάλι χαρούμενα … 

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχαν δύο βασίλεια που τα ένωνε μια θαυμαστή γέφυρα. Δεν ήταν απλώς ξύλο και πέτρα ήταν φτιαγμένη από υποσχέσεις, συμμαχίες και αληθινή φιλία. Οι βασιλιάδες την είχαν χτίσει νέοι, ορκισμένοι πως τίποτα δεν θα τους χώριζε.

Μα ο χρόνος φέρνει περηφάνια. Όταν ανακαλύφθηκε ένα πανίσχυρος λίθος κατω από την γέφυρα που μπορούσε να κανει και τα δύο βασίλεια πνατωδυναμα, και οι δύο το διεκδίκησαν. Ο φόβος πως ο ένας θα γίνει δυνατότερος γέννησε ζήλια. Οι φίλοι έγιναν εχθροί. Και τότε, διατάχτηκε να γκρεμιστει η γεφυρα και ολοι ετοιμαστηκαν για πόλεμο

Η ειρήνη κατέρρευσε μαζί της.

Μα ανάμεσα στους δύο κόσμους ζούσε ένας ιππότης, ο Έλιος, γεννημένος την ημέρα που χτίστηκε η γέφυρα. Η μητέρα του έλεγε πως είχε το φως της ενότητας στα μάτια του. Μεγάλωσε ακούγοντας ιστορίες αγάπης και συνεργασίας — μα έζησε τη σιωπή του μίσους.

Ο Έλιος αρνήθηκε να διαλέξει πλευρά. Περιπλανήθηκε και στα δύο βασίλεια, μιλώντας σε γέροντες, σε παιδιά, σε στρατιώτες. Δεν κρατούσε σπαθί, μόνο έναν χάρτη: το παλιό σχέδιο της γέφυρας. Έδειχνε σε όλους πως ο κόσμος δεν χτίζεται με φόβο, αλλά με πέτρες συγχώρεσης.

Όταν έφτασε μπροστά στους δύο βασιλιάδες, είπε μόνο μία φράση:

«Αν η γέφυρα χτίστηκε από φιλία, τότε μόνο η αγάπη μπορεί να την ξαναχτίσει.»

Συγκινημένοι, οι βασιλιάδες έσκυψαν το κεφάλι. Κι έτσι, με τον Έλιο πρώτο εργάτη, οι λαοί άρχισαν να στήνουν ξανά τη γέφυρα — όχι μόνο με υλικά, αλλά με συγγνώμες, ιστορίες και κοινές γιορτές.

Κι έτσι, η γέφυρα έγινε σύμβολο. Όχι πια περάσματος, αλλά ελπίδας.

- Ποιο είναι το πρόβλημα σας ?

Ρωτάει ο δικαστής

- Όλη την ώρα κάνετε φασαρία

Πετάγονται οι ψυθιροφωνοι

- Αφού εσείς δεν κάνετε τίποτα

Απαντάνε οι βρωντοφωνοι

- Ποιος σου είπε κάτι τέτοιο !

Ρωτάνε οι ψυθιροφωνοι

- λοιπόν

Λέει ο δικαστής

- Θα φτιάξετε μια τεχνίτη γέφυρα που θα ενώνει τις δύο τάξεις για γνωριστείτε καλύτερα μεταξύ σας

Κοιτάζονται οι δύο τάξεις και συμφωνούν

Αυτό τελικά έληξε τις διαμάχες τους και

Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα

Η νεράιδα της ειρήνης ενώνει τους αντιπάλους

Μια μέρα η Ισμήνη ήταν πολύ κουρασμένη και την πήρε ένας πολύ γλυκός ύπνος στον καναπέ του σαλονιού. Αφού κοιμόταν βαθιά συνδύασε διάφορα και είδε ένα συναρπαστικό όνειρο. Ήταν λέει Χριστούγεννα και η πόλη του Παρισιού ήταν χιονισμένη και στολισμένη με κόκκινα και χρυσά στολίδια. Ο πύργος του Άιφελ ήταν φωτισμένος με αμέτρητα φωτάκια που αναβόσβηναν και η όπερα του Παρισιού γεμάτη με μαγευτικές παραστάσεις κλασικού μπαλέτου. Δυο όμως ήταν οι υποψήφιες για να χορέψουν στην παράσταση«Ο Καρυοθραύστης». Η μία ζήλευε την άλλη επειδή ήταν και οι δύο εξίσου καλές. Έτσι άρχισε ένας μεγάλος πόλεμος που προσπαθούσε να σκοτώσει η μία την άλλη. Ήταν η Κατερίνα και η Αθηνά. Η Κατερίνα ήταν πιο ζηλιάρα και ήθελε να την σκοτώσει για να πάρει τη θέση της, όμως η Αθηνά έλεγε απλά ότι θα χορέψει η καλύτερη. Όλοι λοιπόν πολεμούσαν μέχρι που… Ήρθε Μια νεράιδα η νεράιδα της ειρήνης. Ήταν πανέμορφη με γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά και κρατούσε ένα Περιστέρι στο δεξί της χέρι. Πήρε τις δύο μπαλαρίνες και τους μίλησε. Τους είπε ότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από την ειρήνη και ότι είναι και οι δύο πολύτιμες. Μετά αυτές έτρεξαν και αγκαλιάστηκαν χαρούμενες. Στο τέλος ο πόλεμος σταμάτησε, χορέψανε μαζί στην παράσταση και από τότε έγιναν η πιο αγαπημένες κολλητές του κόσμου. Τότε η Ισμήνη ξύπνησε ευχαριστημένη από το όνειρο που είδε επειδή επικράτησε η ειρήνη και έζησε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή χώρα που τη σκέπαζαν σύννεφα πολέμου, ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Ελπίδα. Κάθε βράδυ, κοιτούσε τον ουρανό και ευχόταν να ξημερώσει μια μέρα χωρίς φόβο, χωρίς καβγάδες, χωρίς κλάματα.

Μια μέρα, βρήκε στο δάσος ένα μικρό, λαμπερό σπινθηροβόλο φως. Το φως της μίλησε:

«Είμαι η Σπίθα της Ειρήνης. Μπορώ να ανάψω μόνο μέσα σε καρδιές που πιστεύουν στο καλό.»

Η Ελπίδα πήρε τη Σπίθα και άρχισε να τη μοιράζει. Πρώτα στους φίλους της, μετά στους γείτονες, και ύστερα σε όλο το χωριό. Όπου ακουμπούσε η Σπίθα, οι άνθρωποι σταματούσαν να φωνάζουν και άρχιζαν να χαμογελούν. Οι καρδιές τους γέμιζαν καλοσύνη.

Λίγο λίγο, τα σύννεφα διαλύθηκαν και ο ήλιος έλαμψε ξανά. Η χώρα γέμισε τραγούδια, γέλια και αγκαλιές.

Η Ελπίδα κατάλαβε τότε πως η ειρήνη δεν είναι κάτι μακρινό — γεννιέται μέσα σε κάθε άνθρωπο που θέλει να αγαπά.

Και έτσι, από μια μικρή σπίθα, άναψε ένα μεγάλο φως που δεν έσβησε ποτε.