Samenvatting boekhoofdstuk WG6. by Kiki van den Hamer

10.2.1 Kritiek op het kind als ‘miniatuurvolwassene’
De laatste jaren is media een steeds voorkomender fenomeen in het leven van de jeugd. Dit was in de geschiedenis nog heel anders. Kinderen en volwassenen lagen dichtbij elkaar. Kinderen werden ook wel ‘miniatuurvolwassenen’ genoemd. Ze lazen dezelfde teksten als volwassenen. Daar kwam op een gegeven moment veel kritiek op. Het kind werd afgeschermd van volwassenenliteratuur en ze kregen nieuw, pedagogisch verantwoord, school- en lesmateriaal. Opvoeders blijken belangrijk op het leefmilieu van het kind, volgens Rousseau.

Er kwamen nieuwe boeken, speciaal geschreven voor kinderen, die volstonden met de boodschap dat ongehoorzaam door kinderen zwaar gestraft werd.

10.2.2 De visie op de jeugd en media in de twintigste eeuw
In de eerste helft van de twintigste eeuw werd de jeugd als een aparte periode gezien. Hierom werden kinderen afgeschermd van het volwassenleven. Onderwerpen die hierbij hoorden werden dan ook niet met kinderen besproken en er kwamen duidelijke regels voor wat kinderen hoorden te weten. Het onschuldige kindbeeld kreeg meer aanhang waardoor er minder harde straffen werden uitgedeeld.

Vanaf de tweede helft van de twintigste eeuw kwam er meer kritiek op het kwetsbare kindbeeld. De visie dat kinderen afgeschermd moesten worden verdween. De gedachte ontstond dat kinderen meer bewust moesten worden van de realiteit. Ook in kinderboeken kwam dit terug, deze waren vaker realistisch en er werd meer aandacht besteed aan maatschappelijke problemen.

10.2.3 Opnieuw kritiek op het kind als miniatuurvolwassene
Sinds jaren tachtig wezen verschillende kinderpsychologen (Elkind, 1981) en cultuurcritici (Meyrowitz, 1985, Postman, 1983) erop dat kinderen te veel als jongvolwassenen werden behandeld. De kindertijd dreigt te vervagen. De kinderen krijgen te veel volwassen kwesties opgezadeld waardoor er pseudowereldwijsheid ontstaat. Elkind benadrukt in The Hurried Child: Growing up too fast too soon, dat dit stress, onzekerheid, depressie en agressie veroorzaakt.

De drie critici gaven aan dat het veranderende beeld op opvoeding een gevolg was van de komst van de televisie. Elkind geeft aan dat tv-programma’s zich niet richten op 1 doelgroep, maar kijken kinderen en ouders naar zelfde programma’s. Ervaringen van kinderen en ouderen worden zo gehomogeniseerd.

Meyrowitz en Postman benadrukken dat de tv de verschillende leeftijdsfasen bindt. Eerder hebben jonge kinderen geen toegang tot geschreven media, omdat ze niet in staat waren te lezen. Televisie is beschikbaar voor zowel jong als oud en homogeniseert kind en volwassenen op die manier.

Uit onderzoek blijkt dat jonge kinderen al volwassen programma’s kijken. Dit is zo omdat ze de behoefte hebben om zich voor te bereiden op de volwassen wereld. Daarnaast neemt hierdoor hun status onder leeftijdsgenoten positief toe.

]]>