Gengið út frá því að komið sé til móts við skjólstæðinga á jafningjagrundvelli. Markhópurinn var upphaflega 75 ára og upp úr. En í dag hefur aldurinn verið hækkaður upp í 80 ára og eldri, einfaldlega vegna þess að heilsa fólks er mun betri í dag en áður fyrr.

Ferlið virkar þannig að send eru bréf til allra þeirra sem hafa náð 80 ára aldri sem kynnir heilsueflandi heimsóknir. Eftir það fær fólk árlega send til sín þessi bréf. Eftir að fólki hefur borist bréfin fær það símtal frá Debbie eða Ósk og því boðið að fá til sín heimsókn. Almennt eru um 52% þeirra sem fá bréfið sem þyggja að fá heimsókn frá þeim. Þær sinna Akureyri, Grenivík, Svalbarðsströnd, Fnjóskadal, Eyjafjarðarsveit, Grímsey, Hrísey, Hörgárdal og Öxnadal. 

Síðan hefjast heimsóknirnar. Þar fer fram spjall milli iðjuþjálfans og skjólstæðinga um athafnir daglegs lífs. Debbie vill fá að vita hvernig því gengur með eigin umsjá, tómstundir, störf og hversu góða heilsu það hefur. Hún gefur þeim upplýsingabækling um ýmsar tómstundir og þjónustu sem það gæti haft góð not fyrir. (Deborah Júlía Robinson, munnleg heimild,  2.-5. október 2018). 

Hún lagið mikla áherslu á mikilvægi þess að hafa gott bakland og stuðning frá fjölskyldu og aðstandendum. Efri árin geta reynst þeim mjög erfið sem eiga engan að.

Iðjuþjálfunarstarfið virðist vera víkka og breikka og gaman verður að sjá hvað framtíðin ber í skauti sér. Auðvitað er margt sem mætti betur fara eins og álit annarra á starfinu og mikilvægi þess að rýma fyrir iðjuþjálfum innan heilsugæslustöðvarinnar. (Deborah Júlía Robinson, munnleg heimild,  2.-5. október 2018). 

Aldurstengdar breytingar eru eðlilegar en hafa mismikil áhrif á einstaklinginn, líkamlega, andlega og félagslega. Það hægir á hugsun, sjónin breytist og heyrnin sljóvgast. Það hægir á hreyfingu og dregur úr snerpu. Verkin taka lengri tíma en áður vegna breytinga á líkamsbyggingu og líkamsstarfsemi. Aldraðir eigi því oft erfitt með athafnir daglegs lífs (ADL) eins og að baða sig, komast í og úr stól og rúmi og fara um. Stór hluti starfs iðjuþjálfa er að meta og styðja við færni aldraða með því að breyta verklagi, aðlaga umhverfi og þjálfa aldraða í sjálfstæði. 

Kvíði og depurð geta oft einkennt efri árin, þess vegna er brýnt að eiga einhvern að, svo sem fjölskyldu eða ættingja. Slíkt stuðningsnet getur skipt sköpum. Tómstundir og félagsstarf getur komið sterkt inn og stuðlað að aukinni hamingju og virkni innan samfélagsins.(Guðrún Pálmadóttir og Snæfríður Þóra Egilson, 2011, bls. 194-202).