"มะตาดใบจักหยิกหยิก พลิ้วพลิกลมพัดสะบัดไหว ดอกขาวหอมหวนยวนใจ กลีบใหญ่แตกพวงร่วงพรู" กลิ่นหอมและรูปร่างของมะตาดบรรยายในนิราศพระประธม ของสุนทรภู่ แสดงให้เห็นว่าคนไทยรู้จักมะตาดมาตั้งแต่อดีต แต่ไม่ค่อยมีการนำมาประกอบอาหาร ขณะที่ชาวมอญนิยมนำมะตาดมาปรุงจนเป็นเอกลักษณ์ ทำให้มะตาดถูกเรียกอีกชื่อว่า "แอปเปิ้ลมอญ" สะท้อนนิสัยหาอยู่หากินง่ายจากธรรมชาติรอบตัว เพราะเดิมมะตาดเป็นพืชป่าพบได้ในทุกภาคของประเทศ

มะตาดเป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีหลายชื่อเรียกตามกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ เช่น กลุ่มกะเหรี่ยงแดงเรียก "ตึครือเหมาะ", ไทใหญ่เรียก "ไม้ส้านหลวง" ขณะที่อีสานบ้านเราเรียก "บักสั้นใหญ่" ภูมิปัญญามอญในการประกอบอาหารที่สืบต่อกันมายาวนาน ยังทำให้ครัวมอญรู้จักเลือกรับประทาน "มะตาดข้าวเหนียว" ที่มีเนื้อนุ่มกว่า "มะตาดข้าวเจ้า" ซึ่งทุกวันนี้หลายบ้านเริ่มปลูกมากขึ้น


อ้างอิง : https://www.thaipbs.or.th/news/content/251238