As nenas e os nenos teñen como referencia ós seus pais ou as súas persoas máis achegadas e coas que pasan máis tempo, e aí entramos nós. Pasan ao redor dunhas 6 horas de luns a venres na escola, unhas 30 horas a semana. Ese é o tempo que pasamos con eles e con elas, polo que temos que medir cada palabra que dicimos, cada xesto que facemos, como tratamos ás persoas... Todo o que digamos e fagamos van a estar pendentes de nós uns nenos e nenas pequenos/as que están nunha etapa na que se fixan en todo e copian as demais persoas.

Polo que é o noso deber xa non so como persoa dentro do ámbito social, senón como profesora de todos eses pequenos/as inculcar unha educación adecuada para poder ser uns referentes cuns valores os máis sans posibles.

No contexto moderno, a palabra tamén atopou novos camiños para expandirse a través das redes sociais e das plataformas dixitais. Agora, podemos expresarnos sen limitacións de tempo e espazo, comunicándonos con persoas de todo o mundo. Porén, nas redes sociais podemos compartir ideas, emocións e experiencias, pero a comunicación cara a cara ten unha riqueza particular que vai máis aló das palabras. Os xestos, o ton de voz, o contacto visual, todos estes elementos engaden capas de significado que dificilmente se reproducen nos medios dixitais. Aínda así, a palabra segue a ser a ponte principal para conectar mentes e corazóns, e nun mundo dixitalizado, é máis importante ca nunca empregala con coidado, empatía e sinceridade.

A palabra, sexa falada, cantada ou escrita, é o fío invisible que tece as nosas relacións humanas, tanto no cotián coma nas plataformas virtuais, e segue a ser un dos bens máis valiosos e poderosos que herdamos e transmitimos.

É un gran alivio ver que na actualidade seguen valorándose os bailes tradicionais e estas costumes que comezaron tantos anos atrás. Supón un gran avance que a figura da muller no baile se vexa de forma profesional e non como algo sexual e mal visto, pois como se di no vídeo so podían bailar coa persoa coa que acudían ao serán, senón interpretábase coma que estaban ligando cos outros homes cos que querían bailar. 

A partir dos anos 90 comezaron a crearse novas institucións apoiando e seguindo con estas tradicións por toda Galicia, nos nosos pobos contamos con varias como a AC Rosalía de Castro de Padrón, a cal cumpre 40 anos este 2025. 

A imaxinación é como unha sala de xogos chea de cores e formas, onde todo pode ser posible. Grazas a ela, non só falamos do que vemos ao noso redor, senón que tamén podemos falar do pasado, do futuro, ou mesmo de cousas que non existen en realidade. Por exemplo, se alguén di a palabra "dragón", aínda que nunca vimos un, cada un de nós é capaz de imaxinalo na súa cabeza, voando alto e botando lume. 

A imaxinación permítenos contar contos, compartir soños e aventuras. E, desde hai moitos anos, foron sobre todo as mulleres as que, con moito cariño, mantiveron viva esta capacidade de contar historias. Elas contaban contos nas casas e nas aldeas, enchendo o aire de maxia e ensinando leccións de vida aos que as escoitaban. 

Así que, cando usamos a nosa imaxinación e compartimos as nosas palabras, estamos construíndo pontes invisibles que nos unen aos demais, para aprender xuntos, rirnos, e viaxar conxuntamente a eses mundos de fantasía que só existen na nosa mente. A imaxinación é unha porta aberta, e todos temos o poder de cruzala. 

 A historia parece mesturar elementos de humor e fantasía, o que a fai atractiva para lectores novos, ao tempo que fai que a aprendizaxe sexa divertida.

A obra ten o potencial de ser unha ferramenta complementaria nas aulas ou na casa, axudando a docentes e familias a introducir conceptos de intelixencia emocional dunha forma lúdica. A énfase na importancia de todas as emocións, e non só as consideradas "positivas", é especialmente relevante nun contexto social que ás veces fomenta a negación de sentimentos como a tristeza ou a frustración.

É unha proposta excelente para nenos/as que están a aprender a comprender as súas emocións e como xestionalas. A presenza dunha narrativa accesible combinada cun propósito educativo fai deste libro unha boa recomendación tanto para a lectura individual como para o traballo en grupo nas escolas. Ademais, o feito de que estea escrito en galego engade un compoñente de preservación e promoción lingüística, o que é unha gran contribución cultural.

Atoparás nel unha ferramenta valiosa para explorar o mundo emocional dende unha óptica entretida e enriquecedora.

As persoas que realicen a lectura sentirán un crecemento da confianza que terán en eles mismos coma persoas creadoras. Incluso a xente que sinte que non ten imaxinación para inventar historias, xogar coas palabras ou crear mundo. Tamén xorde unha certa nostalxia, xa que volven á mente momentos da infancia nos que todo parecía posible.

En definitiva, esta obra é unha reivindicación da imaxinación como motor educativo, social e humano. O autor busca formar a persoas que sexan libres, capaces de pensar por si mesmas e de ver o mundo con outros ollos.

pero non teño camiños

vou polo mar

pero non teño pés nin espiños.

pero non voadora,

Protéxote das manchas

e non son lavadora

E pódense afiar

Moito dano poden causar

Se non as sabes empregar.

neste enlace deverás premer.

https://youtu.be/gWMgko2oyuQ

(Só che deixará velo se a conta do correo da UDC que nos temos a tes asociada a unha conta de Youtube, espero que non teñas problemas á hora de abrilo)