Ergens in Amsterdam
Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad

En hij zei
"Leef, alsof het je laatste dag is"
"Leef, alsof de morgen niet bestaat"
"Leef, alsof het nooit echt af is"
En "leef, pak alles wat je kan"

En ga, a, a, a
A, a, a, a
A, a, a, a
Pak alles wat je kan
En ga, a, a, a
A, a, a, a
Ga
Pak alles wat je kan

Hij vertelde dat ie zich had gewerkt in het zweet
Geld verdiend als water
Maar nooit echt had geleefd
Z'n vrouw was bij hem weg
Voor een ander ingeruild
Af en toe gelachen
Maar veel te veel gehuild

En hij zei
"Leef, alsof het je laatste dag is"
"Leef, alsof de morgen niet bestaat"
"Leef, alsof het nooit echt af is"
En "leef, pak alles wat je kan

Als ik een bloem was, zou ik dan bloeien?

Zorgeloos in een moestuintje. Tussen de roze rozen, de lieve lila paarse lavendel, de fel oranje afrikaantjes. Zorgeloos in de zon. wiegend in de wind. na weken droog ik uit, geen water geen regen. Alles om mij heen gaat neer. Niks houd het meer vol. Ik voel een leegte steeds verder in mij trekken, mijn dunne zachte blaadjes vallen één voor één uit. Ik ben aan het verwelken…Maar ook al is er een tekort aan, voor mij is geen water te diep. Ik blijf overeind. Erger dan de dood bestaat niet. of wel? Het gevoel dat de zon elke dag weer opkomt maar mijn hart stopt. Dat ik opgescheept zit met hopeloze gevoelens. Ik wil opgeven, maar daar komt ze weer met haar groen gekleurde gietertje en haar roodgekleurde regenlaarsjes. Daar komt ze me weer water geven. Ik begin weer te bloeien. mijn omgeving begint weer kleur te krijgen. De pluizige paardenbloemen, de gele grote zonnebloemen de violet viooltjes beginnen weer te groeien. Net als ik.