-          Gidelim ama nasıl gideceğiz .

-          Bir uzay mekiği bulmamız gerekiyor bulamazsak kendimiz yapacağız.

-          Bu çok iyi bir fikir.

-          Hadi o zaman başlayalım.

-          Önce nerede uzay mekiği bulabiliriz bir bakalım.

Dedi ve uzay mekiği ayamaya başladılar.

Nereye baktılarsa ya çok pahallıymış yada binilemeyecek kadar eskiymiş.

 Çevresindekiler onların yapamayacağını söylemişler ve bu hayallerine gülmüşler.

Mek ;bu uzay mekiğini bulamayacağız bari biz yapalım. Demiş 

Mak ta o zaman haydi nasıl yapacağımızı araştıralım, hangi malzameler gerektiğini bulalım sonra da uzay mekiği yapmaya başlarız, demiş.

Ve iki ay sonra uzay mekiği tamamlanmıştı.

çok sevinmiş mutluluktan havalara uçuyorlarmış.

haydi hazırlanalım yarım mekanibup gezegenine gideceğiz. Demişler.

 Büyük gün gelmiş çatmış, gezegende yaşayan herkes oradaymış.

Mek ve Mak çok heyecanlıymış, 

 Uzay mekiğine binmişler 

Mek uzay mekiğini çalıştırmaya çalışmış ama çalıştıramamış, birkaç kere daha denemiş,

Mak demiş ki Mek birde ben deniyeyim

Ama oda çalıştıramamış. 

Belki kablolarında, motorunda veya yakıtında bir sınkıntı vardır ve incelemeye başlamış.

Biraz zaman sonra sorun çözülmüş. Ve Mek uzay mekiğini bu sefer çalıştırmış.

Ve alkışlarla Sunibup gezegeninden Mekanibup gezegenine doğru yol almışlar. Yaklaşık 30 dakika sonra Mekanibup gezegenindelermiş. Ve orada mutlu bir hayat sürmüşler.

      Özge ve Serkan' ın kimsede olmayan bir özellikleri vardı. İkisi de hayvanlarla konuşabiliyordu. Kedileri Boncuk, köpekleri Tarçın , keçileri Haylaz ve Uslu, horozları İbibik ve inekleri Sarıkız ile her gün konuşup sohbet ediyorlardı. Bahçede çok güzel oyunlar oynuyorlardı. 

      Bu günlerde  çiftlikte büyük bir heyecan vardı. Sarıkız ' ın yavrusu olacaktı ve doğumu yaklaşmıştı. Özge Sarıkız' a sordu: 
- Heyecanlı mısın? Anne olacaksın. 
Sarıkız:
- Evet çok heyecanlıyım. yavrumu bir an önce görmek ve yalamak istiyorum. 
Horoz İbibik:
-Sarıkız erkek olursa adını Rüzgar koyalım, kız olursa adını Papatya koyalım dedi.
      Serkan, Tarçın ve Boncukla Sarıkız' ın yanına geldi. Haylaz ve Uslu ahırda öğlen uykusuna yatmışlardı. Serkan onlara tuz verdi. 
Boncuk:
-Şunlara bak, tuzu nasıl da yediler. Birazdan bir kova su içerler. 
Tarçın havladı. Biri de bana kemik verse nasıl olur? Herkes Tarçın' a güldü. 
      Hava karardı akşam oldu. Özge ve Serkan akşam yemeğini yedikten sonra ödevlerini yapıp erkenden yattılar. Sabaha karşı Tarçın acı acı havladı. Sabah olmamasına rağmen İbibik ötmeye başladı. Özge ve Serkan uyanıp pencereyi açtılar. Serkan :
- Ne oldu Tarçın, neden havlıyorsun? 
İbibik :
-Koşun doğum başladı. Dedeye haber verin. 
Özge babası ve dedesini uyandırdı. Bütün aile ahıra gitti. Gördükleri karşısında çok mutlu olmuşlardı. Çok şirin bir yavru doğmuştu. Dede çocuklara dönerek Sarıkız'ın bir kızı oldu dedi. 
Özge:
- Adı Papatya olsun dedecim dedi. 
Papatya yeni evinde sevgiyle büyüdü.