Με αφορμή την 28η Οκτωβρίου 1940, ανοίγουμε ένα μικρό ψηφιακό μουσείο μνήμης. Ακούμε ιστορίες, παρατηρούμε φωτογραφίες και ανακαλύπτουμε πώς οι εμπειρίες του παρελθόντος μάς βοηθούν να εκτιμούμε την ειρήνη, την ελευθερία και την αλληλεγγύη.

Γιατί οι μνήμες αξίζει να ταξιδεύουν: για να μαθαίνουμε, να κατανοούμε και να μην ξεχνάμε.

'40

Τα παιδιά έριχναν βόλους στο χώμα και προσπαθούσαν να πετύχουν τους βόλους των συμπαικτών τους. Σε παλαιότερες εποχές χρησιμοποιούσαν και μικρά στρογγυλά πετραδάκια.

ΤΣΟΥΡΟΥΠΙΔΟΥ ΕΛΕΝΗ Φυσική αγωγή 0

Το κουτσό είναι ένα παραδοσιακό  παιδικό παιχνίδι.

Το κλασικό κουτσό παίζεται ως εξής:

Χαράζουμε με κιμωλία σε στέρεο έδαφος μερικά συνεχόμενα αριθμημένα τετράγωνα. Η σειρά με την οποία θα παίξουν οι παίκτες καθορίζεται με διάφορους τρόπους. Συνήθως ρίχνουν από μία πέτρα προσπαθώντας να πλησιάσουν ένα συγκεκριμένο σημείο που έχουν προκαθορίσει. Η σειρά βγαίνει με βάση το ποια αμάδα πλησίασε πιο κοντά. Άλλος τρόπος είναι το κλασικό «αμπεμπαμπλόν». Ο κάθε παίκτης, όταν έρθει η σειρά του, ρίχνει μια μικρή επίπεδη πέτρα ή ένα καπάκι από αναψυκτικό, την «αμάδα» ή «ομάδα» όπως πολύ συχνά παραφράζεται, στο πρώτο τετράγωνο. Μετά πηδάει στο τετράγωνο αυτό στηριζόμενος μόνο στο ένα πόδι. Από την κίνηση αυτή προέρχεται και η ονομασία. Προσπαθεί να κλοτσήσει την αμάδα έτσι ώστε να περάσει στο επόμενο τετράγωνο. Αν η αμάδα ακουμπήσει σε γραμμή ή βγει από το τετράγωνο που βρίσκεται χωρίς να πάει στο επόμενο ο παίκτης χάνει τη σειρά του. Το παιχνίδι τελειώνει όταν κάποιος φτάσει στο τελευταίο τετράγωνο και βγάλει την αμάδα έξω και αφού παίξουν όλοι οι παίκτες που έχουν σειρά.

Ένα σχοινί, ρυθμός και τραγουδάκια.

Η ξύλινη σβούρα

Ένα απλό παιχνίδι που περιστρέφεται και απαιτεί επιδεξιότητα.

Το κρυφτό και η αμπάριζα

...και άλλα πολλά...

Πριν από πολλές δεκαετίες, τα παιδιά δεν είχαν ηλεκτρονικά παιχνίδια και τόσα έτοιμα παιχνίδια όσα έχουμε σήμερα. Έπαιζαν στις αυλές, στις πλατείες και στις γειτονιές. Έφτιαχναν αυτοσχέδια παιχνίδια με υφάσματα και απλά υλικά, έπαιζαν βόλους, κουτσό, κρυφτό και σχοινάκι.

Στα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής, η καθημερινότητα πολλών παιδιών έγινε πολύ δύσκολη. Η πείνα, ο φόβος και οι στερήσεις δεν άφηναν πάντα χώρο για παιχνίδι. Κι όμως, οι παιδικές αναμνήσεις μάς βοηθούν να γνωρίσουμε τη ζωή εκείνης της εποχής.

Αναρωτιόμαστε:

• Με τι έπαιζαν τα παιδιά πριν από 80 και περισσότερα χρόνια;

• Μπορούμε να φτιάξουμε ένα παιχνίδι με υλικά που έχουμε στο σπίτι;

• Ποιο παιχνίδι θα θέλαμε να μάθουμε από τον παππού ή τη γιαγιά μας;

Μια γέφυρα ανάμεσα στις γενιές: Ρωτάμε τους μεγαλύτερους, ακούμε τις αναμνήσεις τους και κρατάμε ζωντανά τα παιχνίδια που ταξιδεύουν από παιδί σε παιδί!

«Το παιχνίδι που φτιάξαμε μαζί λέγεται… Το κατασκευάσαμε με… Μας άρεσε γιατί…»

Βασικά στοιχεία

• Το έργο: Ο Πικάσο φιλοτέχνησε μια λιθογραφία ενός λευκού περιστεριού που έγινε το επίσημο έμβλημα του συνεδρίου.

• Η έμπνευση: Ο Πικάσο αγαπούσε τα περιστέρια από την παιδική του ηλικία (ο πατέρας του ζωγράφιζε συχνά περιστέρια), ενώ είχε ήδη ασχοληθεί με τη μορφή τους σε παλαιότερα έργα του.

• Η γέννηση της κόρης του: Λίγο μετά το συνέδριο του 1949, γεννήθηκε η κόρη του, την οποία ονόμασε Παλόμα (Paloma), που σημαίνει «περιστέρι» στα ισπανικά.

• Διεθνής αναγνώριση: Το σύμβολο διαδόθηκε παγκόσμια και χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τα κινήματα ειρήνης και τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Ο πίνακας απεικονίζει τη φρίκη, τον πόνο και την απανθρωπιά του πολέμου μέσα από μορφές όπως ένας ταύρος (που συμβολίζει τη βιαιότητα/φασισμό), ένα πληγωμένο άλογο (τον απλό λαό που υποφέρει) και γυναίκες που θρηνούν.