Η ιστορία του Τσέστερ που τώρα ξεκινά το σχολείο και το άγχος του για τον αποχωρισμό από τη μαμά του, βοηθάει τα νήπια να συνειδητοποιήσουν ότι δε είναι τα μόνα που αισθάνονται έτσι. Το φιλάκι στο χέρι του Τσέστερ η καλύτερη λύση για να είναι η μαμά μαζί μας στο Νηπιαγωγείο.

αναπηρίας μέσα από την καλλιέργεια της συναισθηματικής ανάπτυξης με έμφαση

στα άτομα με προβλήματα όρασης. Μέσα από μία σειρά δραστηριοτήτων και με την

καλλιέργεια των κατάλληλων δεξιοτήτων θα επιχειρήσουμε να εξοικειωθούμε με την

εικόνα του παιδιού που δε βλέπει, να «μπούμε» στον κόσμο των ατόμων με προβλήματα

όρασης, να αντιληφθούμε-στο βαθμό που μας επιτρέπεται- την καθημερινότητά

τους, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Θα προβληματιστούμε για το ρόλο και τη

στάση που έχουμε οι υπόλοιποι/ες απέναντι στα ζητήματα που αντιμετωπίζουν τα

άτομα με προβλήματα όρασης. Με σκοπό πάντα την καλλιέργεια συμπεριληπτικής κουλτούρας.

Μέσα από ένα ξεχωριστό βιωματικό παιχνίδι, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μπουν σε δύο διαφορετικούς ρόλους: κάποια έγιναν σκύλοι-οδηγοί, αναλαμβάνοντας να καθοδηγήσουν με προσοχή και υπευθυνότητα τους συμμαθητές τους, ενώ άλλα, έχοντας κλειστά τα μάτια, βίωσαν για λίγο τη διαδρομή ενός ανθρώπου με οπτική αναπηρία, εμπιστευόμενα τον μικρό τους οδηγό.

Με κάθε βήμα, τα παιδιά ανακάλυψαν τη σημασία της εμπιστοσύνης, της συνεργασίας και της αλληλοβοήθειας. Έμαθαν πως ένας σκύλος-οδηγός δεν είναι απλώς ένας πιστός φίλος, αλλά ένας πολύτιμος συνοδοιπόρος που προσφέρει ασφάλεια, αυτονομία και ελευθερία στον άνθρωπο που τον εμπιστεύεται.

Τα παιδιά ανέλαβαν τον ρόλο των οδηγών της. Σκέφτηκαν, σχεδίασαν τη διαδρομή, έδωσαν τις κατάλληλες εντολές και προγραμμάτισαν τη μελισσούλα βήμα προς βήμα, ώστε να την οδηγήσουν με ασφάλεια στον προορισμό της.

Μέσα από το παιχνίδι και την εκπαιδευτική ρομποτική, ανακάλυψαν πως όταν κάποιος δεν μπορεί να βλέπει, η σωστή καθοδήγηση, η υπομονή, η συνεργασία και η υπευθυνότητα αποκτούν ξεχωριστή σημασία.