Psy Europy łączy konwencje kryminału, baśni, powieści realistycznej, dystopii oraz paraboli. Bacharewicz operuje specyficznym humorem, przewrotnością i umiejętnością portretowania zwykłych ludzi. Punktem wyjścia jest stworzenie balbuty – sztucznego języka, będącego formą papierowej wolności, gdyż tej realnej nie ma.

W 2025 roku Psy Europy uhonorowanoLipską Nagrodą Książkowa na rzecz Porozumienia Europejskiego.

Siri Hustvedt, wybitna pisarka i eseistka, zaprasza czytelników do intymnego świata swojej żałoby po śmierci ukochanego męża, Paula Austera. Przez czterdzieści trzy lata ich wspólnego życia stworzyli więź tak głęboką, że, jak sama pisze, "gdybyśmy żyli ze sobą jeszcze sto lat, stalibyśmy się tą samą osobą". Ta zdumiewająca deklaracja staje się punktem wyjścia dla niezwykle osobistej, a zarazem uniwersalnej refleksji nad naturą miłości, pamięci i tożsamości.

Autorka z niezwykłą szczerością opisuje pęknięcia w codzienności, które pojawiają się po stracie: mylenie dni tygodnia, próby odnalezienia zapachu męża na jego kurtce, czy odruchowe nakrywanie dla czterech osób zamiast trzech. Te drobne, lecz przeszywające detale ukazują ogrom bólu, ale też świadczą o sile miłości, która transcenduje fizyczną obecność. "Księga duchów" to nie jest jednak lament, lecz głęboka analiza psychologiczna i filozoficzna, prowadzona z charakterystyczną dla Hustvedt intelektualną przenikliwością i odwagą. Autorka nie unika trudnych pytań o to, jak radzić sobie z pustką, co naprawdę oznacza współistnienie z duchem ukochanej osoby i jak budować życie na nowo, gdy jego fundamenty zostały zachwiane.

Keith, cudem ocalały w jednej z wież, usiłuje poskładać swój świat na nowo. W pierwszym odruchu wraca do żony, Lianne, którą przedtem opuścił, ona zaś wciąż rozpamiętuje przeszłość, nie mogąc odnaleźć w nim bliskiego jej niegdyś mężczyzny. Obok jest ich małomówny synek Justin, który wystaje w oknie, wypatrując na niebie kolejnych samolotów. Nad ich wspólnym życiem ciąży poczucie straty i żalu, a także przemożna siła historii.

Don DeLillo pokazuje, jaki wpływ terrorystyczny atak z 11 września wywarł na jego rodaków, przeobrażając ich emocje, pamięć i sposób odbierania świata. To piękna, poruszająca i oczyszczająca książka.

Skip Sands zamierza czegoś w życiu dokonać - i tak, przez Filipiny, trafia do Wietnamu. James Houston rzuca szkołę i śladem starszego brata, Billa, zaciąga się do wojska. Trung chce wiedzieć, kogo może bezpiecznie zdradzić, Kathy, pracownica organizacji pomocowej, ma wszystkiego dosyć, sierżant Storm osuwa się w psychozę, a Jebnięty Porucznik dba o swoich żołnierzy: gdy zastąpi go Świeży Porucznik, przestanie być wesoło. Najważniejsze: trzymać się z dala od Piżdżykłaków.

Rozproszone losy tych wszystkich bohaterów spaja postać enigmatycznego pułkownika Sandsa, stryja Skipa, owładniętego obsesją stworzenia kartoteki kluczowych osób, wydarzeń i miejsc w Azji Południowo-Wschodniej. Z tej obsesji rodzi się projekt wojny psychologicznej: próba rozpoznania obcego świata i podporządkowania go za pomocą wiedzy, procedur i siły.

Denis Johnson, autor Syna Jezusa i Aniołów, napisał powieść o Wietnamie porównywalną rozmachem z Łowcą jeleni i Czasem apokalipsy. W wielowątkowej, obejmującej dwie dekady narracji łączy epicką skalę z niezwykłą czułością wobec ludzi uwikłanych w przemoc, złudzenia i moralny chaos. A nowy przekład Tomasza S. Gałązki świetnie oddaje wielość rejestrów tej prozy: jej brutalność, absurd, melancholię i nadzieję, że komuś mimo wszystko uda się ocaleć.

Adichie opowiada o tożsamości, wyobcowaniu i poszukiwaniach własnego miejsca na ziemi. O trudnych rozstaniach i jeszcze trudniejszych powrotach. O tym, jak zobaczyć siebie w Innym i Innego w sobie, o życiu między światami i o cenie, jaką przychodzi nam za to zapłacić. Przede wszystkim jednak to historia o miłości we wszystkich jej słodko-gorzkich wcieleniach, której nie osłabia ani upływ czasu, ani dzieląca bohaterów odległość.

Ifemelu i Obinze są młodzi i zakochani, gdy opuszczają rządzoną przez wojsko Nigerię, by wyjechać na Zachód. Piękna i pewna siebie Ifemelu trafia do Ameryki, gdzie, mimo sukcesów akademickich, po raz pierwszy musi zmierzyć się z tym, co znaczy być Czarną kobietą w Stanach. Cichy i refleksyjny Obinze marzy, by do niej dołączyć, lecz po 11 września Ameryka pozostaje dla niego zamknięta. Zamiast tego zaczyna niebezpieczne życie nielegalnego imigranta w Londynie.

Piętnaście lat później spotykają się ponownie w nowej, demokratycznej Nigerii i na nowo zmuszeni są definiować zarówno siebie, jak i swoją relację.

W Paryżu była bardziej popularna niż w Warszawie.

Sylwia Zientek powraca z mistrzowską biografią jednej z najwybitniejszych polskich malarek. Nie tylko opowiada jej historię, ale w końcu oddaje głos artystce.

Po dojściu Hitlera do władzy reżyser Georg Wilhelm Pabst, czołowy twórca niemieckiego kina, ucieka do słonecznej Kalifornii. Hollywoodzcy producenci, choć w rozmowach wychwalają go jako mistrza, tak naprawdę odnoszą się z lekceważeniem do jego pomysłów i narzucają mu marne, sztampowe projekty. Nawet Greta Garbo, którą Pabst niegdyś rozsławił, nie może mu pomóc. Gdy do Pabsta dociera wiadomość o poważnej chorobie matki, wraz z rodziną wraca do ojczystej Austrii, nazywanej teraz Marchią Wschodnią. Na miejscu doświadcza bezlitosnego reżimu, a po wybuchu drugiej wojny światowej nie może już wyjechać z Rzeszy. Minister propagandy w Berlinie pragnie pozyskać geniusza kina, składa mnóstwo obietnic i nie toleruje sprzeciwu. Pabst wierzy, że zdoła jednocześnie tworzyć dobre filmy i nie sprzedać swojej duszy, ale zrobił już pierwszy krok na drodze do związania się z nazistami.

Po raz pierwszy wydana w 1959 roku, choć napisana w latach 1819-1820, „Matylda" to jedno z najbardziej poruszających i intymnych dzieł Mary Shelley. To historia pełna pasji i mroku, podejmująca trudne i kontrowersyjne tematy. W centrum opowieści znajduje się młoda kobieta, której tożsamość i poczucie własnego „ja” kształtują się w zamkniętym, dusznym świecie rodzinnych zależności oraz społecznych oczekiwań. Uwięziona w „magicznym kręgu” konwencjonalnej kobiecości, bohaterka mierzy się z własnymi pragnieniami, poczuciem winy i dotkliwą samotnością.

Nastrojowe opisy natury i intensywne relacje między bohaterami przenoszą czytelnika w sam środek angielskiego romantyzmu, odsłaniając zarówno jego piękno, jak i niepokojącą, mroczną stronę.

Przejście Wenus to napisana z wielkim rozmachem powieść obejmująca sześć dekad XX wieku i miejsca takie jak Sydney, Londyn, Nowy Jork i wiele innych. Shirley Hazzard konstruuje narrację z niesłychanym kunsztem i precyzją, nadając codzienności wymiar ponadczasowy. Żadne słowo nie jest tu przypadkowe, a wszystkie razem tworzą wielogłosowy koncert, poetycką ucztę, a zarazem rozprawę filozoficzną na temat ciężaru ludzkich wyborów.

To najwybitniejsza powieść autorki nierzadko uznawanej za jedną z największych pisarek XX wieku, lecz w Polsce nieznanej. Przejście Wenus to książka z roku 1980, polski przekład ukazuje się niemal pół wieku później. Nietrudno się jednak przekonać, że arcydzieła się nie starzeją i po latach wciąż poruszają wiele czułych strun.

Zapierająca dech w piersiach epicka powieść o rodzinnych tajemnicach i nieprzemijającej sile miłości, a także o tragedii, której skutki będą trwać przez wiele lat.

Australia Zachodnia, rok 1958

MacBride'owie od pokoleń mieszkają na rozległej farmie Meredith Downs, na której hodują owce. Pewnego dnia na pustej drodze głowa rodziny, Phil MacBride, skręca gwałtownie, żeby ominąć kangura. W ułamku sekundy dochodzi do tragicznego wypadku, który rujnuje życie wszystkich jego bliskich. I zły los najwyraźniej nie chce zostawić MacBride'ów w spokoju – już wkrótce na skutek splotu okoliczności jedno z rodzeństwa traci życie, a drugie musi zrezygnować ze wszystkiego dla dobra niewinnego dziecka. Matt, najmłodszy z MacBride'ów, wyruszy w podróż w nieznane, bez mapy i przewodnika, i w jej trakcie będzie musiał dokonać dramatycznych wyborów – między miłością a obowiązkiem oraz poświęceniem a szczęściem.

M.L. Stedman z niezwykłą wrażliwością opowiada o jednej rodzinie, w której losach jak w soczewce skupiają się problemy całej społeczności. Tworzy uniwersalną, a jednocześnie głęboko zakorzenioną w miejscu i czasie opowieść o tym, jak wiele krzywdy potrafimy sobie nawzajem wyrządzić i jak mimo wszystko próbujemy iść dalej, gdy zła nie można już naprawić. W olśniewającej lekkością prozie, z wyczuciem i subtelnym humorem, szkicuje pełną nadziei historię o upływie czasu, ludzkiej wytrwałości i o tym, do czego jesteśmy zdolni, by chronić to, co kochamy.

W dziwnym domu w kształcie parowca niedoszły pisarz spędza życie na tworzeniu w swojej głowie alternatywnych rzeczywistości, zapisywaniu snów i koszmarów w szalonym dzienniku, wędrując umysłem po halucynacyjnym, pulsującym, ektoplazmatycznym Bukareszcie czasów komunizmu. Ogromny dom został zbudowany na solenoidzie – generatorze pola magnetycznego, który przyciąga wszystkie literackie tematy i obsesje pisarza Cărtărescu, przekształcając rutynę nauczyciela szkoły podstawowej w zawiłą sieć refleksji na temat postrzegania rzeczywistości, literatury i filozofii. W samej szkole bohaterowi towarzyszy galeria osobliwych postaci: matematyk, który wprowadza go w najbardziej skrywane sekrety jego przedmiotu, wyznawcy mistycznej sekty, organizującej demonstracje przeciwko śmierci na miejskich cmentarzach, i wreszcie Irina, kobieta, w której się zakochuje.

Powieść odsłania przed czytelnikami „spisek normalności”, klatkę, którą zbudował dla nas nasz mózg. Dla Cărtărescu rzeczywistość jest więzieniem, a my, podobnie jak bohater tej książki, mamy obowiązek uciec od niej, szukać – nawet jeśli ryzykujemy szaleństwem – innej prawdy. Solenoid otwiera przed nami szczelinę i oświetla nam drogę ewakuacyjną. W olśniewającym delirium absurdalnych obrazów pisarz rozpaczliwie próbuje wyrwać się spod tyranii naszych pięciu zmysłów i uzyskać dostęp do innego wymiaru istnienia.

Ta monumentalna powieść obejmuje i pochłania wszystkie poprzednie dzieła Cărtărescu, ukazując nam pełnię jego myśli i wyjątkowość jego pisarstwa. Można tu odnaleźć echa twórczości gigantów literatury: Kafki, Borgesa, Swifta, Bolaño i Pynchona.

Oparta na faktach powieść o uczuciu, dla którego bohaterowie gotowi są porzucić wszystko. Pod koniec XI wieku Vigdis Adelais, młoda kobieta z zamożnej francuskiej rodziny, zakochuje się w Dawidzie Todrosie, uczniu jesziwy i synu rabina. Vigdis wyrzeka się przywilejów, przechodzi na judaizm, przyjmuje imię Chamutal i wraz z ukochanym rusza na południe Francji, próbując uciec przed rycerzami wysłanymi przez ojca. Ich ulotne szczęście przerywa jednak fala antysemityzmu przetaczająca się przez Europę przy okazji pierwszej krucjaty. Punktem wyjścia dla powieści Stefana Hertmansa stało się odkrycie, że prowansalskie Monieux było miejscem pogromu Żydów. Tropem prowadzącym do historii Vigdis okazał się list odnaleziony pod koniec XIX wieku w synagodze w Kairze. Podążając śladami swojej bohaterki, Hertmans rekonstruuje jej dramatyczną wędrówkę przez Francję, Palermo i Bliski Wschód aż do Egiptu. Łącząc fakty historyczne z literacką wyobraźnią, belgijski prozaik kreśli epicką opowieść o miłości, wygnaniu i religijnej przemocy, a przy tym ożywia średniowieczny świat, pełen namiętności, nadziei i śmierci.

Mroczny kryminał z Sosnowcem w tle.

Maciek Miłek zaginął ponad 30 lat temu na obozie harcerskim. Nigdy nie rozwiązano tej sprawy, a ciała chłopca nie odnaleziono.

Jego brat dorastał w cieniu tragedii, uciekając od zrujnowanego życia rodzinnego w używki i subkulturowe wojny. Wszyscy przestali już wierzyć, że kiedyś dowiedzą się, co tak naprawdę wydarzyło się na tym feralnym obozie.

Podkomisarz Laura Halber wraca do siebie po utracie brata i odnajduje spokój w nowej relacji. Gdy natrafia na szczątki zwłok pod starym domem głośnego mordercy, wie już, że będzie musiała wybrać się w podróż do miejsc, do których nigdy nie chciała zaglądać. Po śladach, które dawno zniknęły pod grubą warstwą kłamstw i niedomówień.

Osadzona w znakomicie oddanych realiach Zagłębia i Górnego Śląska Pleśń to duszny, przepełniony emocjami dramat kryminalny, druga odsłona cyklu z podkomisarz Laurą Halber w roli głównej.

To nie jest zwykły kryminał – to wielogłosowa opowieść o buncie i samotności.

Co łączy nagradzanego fotografa, szalonego starca żyjącego w odosobnieniu i byłego pracownika salonu tatuażu?
JEDEN DOM, KTÓRY ICH OPĘTAŁ.
Gdy fotograf Will Navidson wprowadza się z rodziną do nowego domu, odkrywa dziwną anomalię – dom jest większy w środku niż na zewnątrz. Ukryte w ścianach pomieszczenia, kręte korytarze i znikające przejścia nie dają fotografowi spokoju.
Szalony starzec Zampanò tworzy chaotyczną opowieść o tym, co spotkało rodzinę Navidsonów. Stopniowo izoluje się od reszty świata, coraz bardziej pochłonięty swoją narracją. Niebawem umiera. Zostawia jednak po sobie swój literacki labirynt.
Odurzony narkotykami Johnny odnajduje notatki zmarłego Zampanò. Bada tajemnicę Navidsona i domu, który kryje w sobie otchłań. Coraz częściej odnosi wrażenie, że żyje na granicy jawy i snu – opętany przez coś, co czai się w ciemności…