In het verhaal komt hij in aanraking met verschrikkelijke situaties. Dit zorgt ervoor dat zijn karakter van het begin tot het einde aanzienlijk verandert. Ik zou hem een zeer dynamisch karakter noemen, omdat hij zich sterk ontwikkelt.

Soms wordt het verhaal verteld vanuit een belevende ik-verteller. De loopgravenoorlog wordt op een intense en gedetailleerde manier weergegeven, en doordat de lezer alles door Stan's ogen ervaart, komt de gruwelijkheid extra indringend over.

Af en toe verschuift het perspectief kort naar andere personages, zoals vijanden of bondgenoten, om extra spanning en dramatische ironie te creëren.

Dit raakte me diep, omdat ik na het lezen begreep waarom dit zo belangrijk was. De schrijver waarschuwde ons van tevoren voor de verschrikkingen die tijdens de Eerste Wereldoorlog plaatsvonden.

Na het lezen van het boek voelde ik me leeg, net zoals na het kijken van een film die je zo aangrijpt dat je geen emoties meer kunt voelen.

Aan het einde van het verhaal is het hem gelukt om de brief aan Herbert te bezorgen. De inhoud was echter anders dan velen hadden verwacht. Het was een vriendelijke brief waarin Trenchard Herbert feliciteert en vraagt naar het welzijn van zijn familie.

Deze scène was bijzonder verfrissend, omdat er even genoten werd van het leven in plaats van te vechten. De soldaten zingen samen in koor het lied dat op de afbeelding te zien is.

Na weken van regen was het slagveld veranderd in een grote modderpoel, wat elke beweging moeilijk en riskant maakte.

Deze video laat de verschrikkelijke werkelijkheid van de frontlinie zien. Ik kan me niet voorstellen hoe de soldaten zich voelden. Het was daar pure chaos.

Sommige soldaten kregen ook 'shellshock', een psychische aandoening, als gevolg van de omstandigheden.

Hoewel er niet in detail werd uitgelegd wat er precies is gebeurd, deed het me denken aan de verschrikkelijke video's die we in de lessen hebben bekeken. Het maakte me erg verdrietig en bewust van de zware omstandigheden waar de soldaten mee te maken hadden.