-Ποιο δε λένε σωστά;

-Ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά. Το σωστό είναι ότι... ότι...

-Τι; Ποιο είναι το σωστό;

-Ότι οι προληπτικοί φέρνουν γρουσουζιά στις μαύρες γάτες, είπε κοντανασαίνοντας.

Με αυτά τα λόγια, ο Κοψονούρης ανατρέπει τις κοινωνικές προκαταλήψεις, καθώς δέχεται την πραγματικότητα, που όλοι αρνούνται να πιστέψουν, πως οι προληπτικοί προξενούν τις καταστροφές κι όχι οι αθώες μαύρες γάτες.

Τι έπαες καμενούλι μου? ακούσα μια φωνή. Μια γνώριμη, γλυκία φωνή. 'Ηταν η φωνή της κυρα-Ρήνης.

τι ανακούφιση ήταν αυτή που ένιωσα! Τι χαρά! Τι ευδαιμονία!

• Τι σου έκαναν οι αναθεματισμένοι? ρώτησε η κυραΡήνη τρυφερά. Έχεις κολλήσεο για τα καλά φτωχούλι μου.

  Άδεισε την πλαστική τσάντα της στο πεζοδρόμιο, ψαχούλεψε, διάλεξε ένα σκουριασμένο ψαλιδάκι και προσεχτίκα. πολύ προσεχτίκα για να μην με πονέσει, άρχισε να κόβει μεθοδικά τις κολλημένες τρίχες, χαΪδεύοντάς με πού και πού και ενθαρρύνοντασ με να κάμω υπονομή.

Στην παράγραφο αυτή ο ήρωάς μας αναρωτιέται αν θα ήθελε να αλλάξει, αν θα ήθελε να γινόταν κάτι διαφορετικό για να ζήσει άνετα. Ο καθένας είναι τέλειος ακριβώς έτσι όπως είναι κι ας είναι διαφορετικός. Κανένας δεν χρειάζεται να αλλάξει για να μοιάζει με τους άλλους, επειδή είναι μοναδικός.

γάτες τους, θα κατάσχεται η περιουσία τους! αποφάσισε ο υπουργός Οικονομικών και το πρόσωπό του φωτίστηκε από την προοπτική πρόσθετων εσόδων και αθρόων εισροών στα ταμεία.

Εδώ φαίνεται πώς ο υπουργός Οικονομικών ήθελε όχι μόνο να διορθώσει τα λάθη του, αλλά και να αντλήσει σαδιστική ικανοποίηση από την κατάσχεση των περιουσιών των άλλων. (Δηλαδή, να βλέπει τους άλλους να λυπούνται και να χαίρεται αυτός.) Μπορεί, επίσης, και να ήθελε, ίσως, να κάνει και υπεξαίρεση, αλλά αυτό είναι μάλλον απίθανο. Δείχνει, έτσι, την κατάχρηση της εξουσίας εις βάρος των πολιτών, της οποίας παραδείγματα έχουμε δει σε πολλές χώρες.

Χαράλαμπος Ζαφείρης

Θα πάω να της μιλήσω. Δεν αντέχω άλλο, ψιθύρισε ο Μουντζούρης.

Όχι ακόμη, τον συμβούλεψα. Συγκρατήσου! Περίμενε να γυρίσει στο σπίτι της και βλέπουμε. Εδώ είναι δημόσιος χώρος.

-Τώρα θέλω.

-Συγκρατήσου!

-Δεν κρατιέμαι!

Προτού προλάβω να τον σταματήσω, πήδηξε από το δέντρο που μας έκρυβε στη φιλόξενη φυλλωσιά του και έτρεξε προς το μέρος του κοριτσιού.

Αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου, καθώς δείχνει την αγάπη που τρέφει ο Μουτζούρης για την Μαριλένα, ρισκάροντας την ζωή του για αυτην

Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι η κυρα-Ρήνη έπραξε τόσο τολμηρά και αλτρουιστικά, μόνο και μόνο για τις ζωές λίγων γατών. Επίσης, κινδύνεψε να κατηγορηθεί για έγκλημα, πράμα που θα την έκανε να χάσει τη δουλειά της και να χρεωθεί πρόστιμο. Κατά την γνώμη μου, τέτοιου είδους άνθρωποι δεν είναι πολλοί σήμερα.

Κοντάκος Παναγιώτης

Το τραγούδι που τραγουδάει ο πρωταγωνιστής μπροστά στον "πεθαμένο" κοψονούρη, μοιάζει με ύμνο σεβασμού, ύμνο φιλίας προς ένα σεβαστό και σημαντικό για αυτόν πρόσωπο.

Το μυθιστόρημα αυτό, έχει υπάρξει θέμα άρθρων και μελετών. Μια βαθιά έννοια κρύβεται μέσα σε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου. Η κύρια έννοια του βιβλίου καλύπτεται από το πέπλο του μυθιστορήματος, αφήνει όμως το μήνυμα να περάσει μέσα σε μικρούς και μεγάλους

Φαίδων Καμαριανάκης

                «Η κόκκινη κηλίδα απλώνονταν αργά στην άμμο γύρω από τον Μουτζούρη. Τα μάτια του κοίταξαν το κορίτσι για μία τελευταία φορά, γεμάτα λαχτάρα, πόνο και παράπονο. Μετά έκλεισαν. Η Μαρινέλλα είχε μείνει ακίνητη, σαν να μην μπορούσε να συλλάβει ο νους της όσα είχαν συμβεί. Έτρεμε σύγκορμη. Ξαφνικά άρχισε να στριγκλίζει. Στρίγκλιζε ξανά και ξανά κρύβοντας με τα χέρια το πρόσωπο της.»

Είναι μία συγκινητική σκηνή όπου ο αναγνώστης καταλαβαίνει πόσο σημαντική ήταν η Μαρινέλλα για τον Μουτζούρη αφού ρίσκαρε και έχασε την ζωή του για να την ξαναδεί έστω και για τελευταία φορά.  

Φωτεινή Εργαζάκη

Αντώνης Κάτσιος

Πέτρος Ζαφείρης

"Η κυρα-Ρήνη, μια καλοσυνάτη γριούλα με ρυτιδωμένο πρόσωπο, που κούτσαινε λίγο από το δεξί πόδι, ερχόταν κάθε μέρα ανελλιπώς, βρέξει χιονίσει, κρατώντας μια μεγάλη πλαστική τσάντα με μοβ ξεθωριασμένες ρίγες, και τάιζε με ψαροκέφαλα, ουρές από σαρδέλες και άλλα αποφάγια τις αδέσποτες γάτες της περιοχής."

Αυτό το σημείο δείχνει ότι, ακόμη και σε μια κοινωνία όπου σχεδόν όλοι μισούν τις μαύρες γάτες, υπάρχουν και άνθρωποι που αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα. Η κυρα-Ρήνη δείχνει ότι νοιάζεται όντως για τις γάτες, καθώς συνεχίζει να τις ταΐζει και να τους συμπαραστέκεται παρά τις επικρίσεις των άλλων.

Αλεξάνδρα Θεοχάρη

Η σκηνή αυτή δείχνει την σημασία της αυτοσυγκράτησης και φρονιμότητας σε στιγμές απελπισίας, καθώς σε τέτοιες στιγμές είμαστε ικανοί να βαρέσουμε «τουφεκιές» προς διάφορες κατευθύνσεις. προκειμένου να βρούμε μια στάλα ελπίδας, ακόμα κι αν αυτή είναι μια απάτη, μια προσωρινή, στιγμιαία ανακούφιση.

Ανδρέας Ζενέτος

Γιώργος Καραθανάσης

Στο βάθος της καρδιάς μου, όμως, ξέρω ότι εδώ στο νησί μας όπως κι αλλού οι γάτες ξεχνάνε, οι άνθρωποι ξεχνάνε και η τρέλα δεν θέλει πολύ να φουντώσει και πάλι, φτου ξανά κι από την αρχή.

Η φράση αυτή δηλώνει το πόσο εύκολα ξεχνάμε τα σημαντικά και τα τραγικά γεγονότα σαν να μην συνέβησαν ποτέ. Δείχνει επίσης πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η ηρεμία και να έρθει η αναστάτωση μόνο με μια μικρή αφορμή.

Δημήτρης Κοκόλης

Αυτό το απόσπασμα μου έκανε εντύπωση γιατί δείχνει την δυσκολία και τον τρόμο του να είσαι μαύρη γάτα. Τόσο δύσκολο που η εξαπάτηση της Εβενινας από το κουνάβι και την νυφίτσα. Φανερώνει την τραγικότητα των επιπτώσεων που προκαλεί το στερεότυπο αυτό.

Δήμητρα Θεοδοσίου

Βαλέρια Καμάρα

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα οι γάτες διαφορετικού χρώματος αρνούνται να βοηθήσουν τις μαύρες γάτες. Συγκεκριμένα προσπαθούν να αποφύγουν να τις βοηθήσουν λέγοντας δικαιολογίες. Αυτό εκφράζει την συμπεριφορά πολλών ανθρώπων που όταν κάτι δεν τους αφορά άμεσα δεν είναι πρόθυμοι να προσφέρουν μια βοήθεια σε αυτούς που την έχουν πραγματικά ανάγκη.

Νίκος Μαρούδας

Δημήτρης Καλλές.

Καραμπεάζης Αλέξης

-Θέλει κ ερώτημα; Οι μαύρες γάτες είναι υπεύθυνες για όλα τα δεινα που μαστίζουνε τον τόπο

-Σιγά ρε φίλε! Σιγά! Μην μου πεις ότι πιστεύεις κ εσύ όλες αυτές τις σαχλαμάρες που διαδίδουν αυτοί οι θεοπάλαβοι!

-Πως να μην τα πιστέψω! Όπου σταθώ κ όπου βρεθώ αυτό ακούω!

Μου άρεσε αυτό το σημείο γιατί εδώ φαίνεται το ότι όλη αυτή η «εκστρατεία» εναντίων των μαύρων γάτων ήταν τόσο «αληθινή» που έκανε κ τους ίδιους να πιστέψουν πως αυτοί ήταν όντως το πρόβλημα.

Ελενα Ευσταθιου

Ένα απόσπασμα που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση από την Τελευταία Μαύρη Γάτα του Ευγένιου Τριβιζά είναι η σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής, μια μαύρη γάτα, περιμένει τον φίλο του, τον Κοψονούρη, στη σκεπή μιας ετοιμόρροπης παράγκας, σχεδιάζοντας μια επιδρομή σε ψαροταβέρνα.

Αυτό το σημείο του βιβλίου λειτουργεί ως μια φαινομενικά ανέμελη στιγμή, γεμάτη προσμονή και περιπέτεια. Ωστόσο, μέσα από την περιγραφή του τοπίου και την αίσθηση ελευθερίας που νιώθει ο πρωταγωνιστής, ο συγγραφέας δημιουργεί μια έντονη αντίθεση με τα γεγονότα που ακολουθούν. Η σκηνή αυτή είναι σημαντική γιατί αποτυπώνει την αθωότητα και τη ζωντάνια της γάτας, λίγο πριν η ιστορία πάρει μια σκοτεινή τροπή.

Κωνσταντής Καρακόιδας