<?xml version="1.0"?>
<rss version="2.0">
   <channel>
      <title>Максім Танк. Тэмы і вобразы паэзіі by Елизавета Акулич</title>
      <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u</link>
      <description></description>
      <language>en-us</language>
      <pubDate>2020-04-29 13:24:40 UTC</pubDate>
      <lastBuildDate>2025-10-20 15:59:05 UTC</lastBuildDate>
      <webMaster>hello@padlet.com</webMaster>
      <image>
         <url>https://padlet.net/icons/png/1f4d6.png</url>
      </image>
      <item>
         <title>Мы зноў на месцы тым...</title>
         <author>aculichliza8214</author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/539149241</link>
         <description><![CDATA[<blockquote>Мінулі дні...<br>Мы зноў на месцы тым,<br>дзе ўсё тады заслаў агонь і дым,<br>дзе шквал прайшоў варожай чорнай сталі.<br>3-пад першых снегавых праталін<br>сінее рунь.<br>Не, не ад гора мы<br>прыпалі да зямлі радзімае грудзьмі,<br>але ад радасці, што не дарма тут<br>выходзілі насустрач цягнікам,<br>і недарма дзіцячая рука<br>цягнулася да нас і да гарматаў.</blockquote><div><br>Мне спадабаліся гэтыя радкі, таму што, на мой погляд, у гэтых радках распавядаецца аб сэнсе бітваў для нашых байцоў, навошта яны выходзілі насустрач цягнікам. Каб забяспечыць нам зямлю, не залітую крывёю.<br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://100-faktov.ru/wp-content/uploads/2014/10/e3c660ddf9a1870829db.jpg" />
         <pubDate>2020-04-29 13:37:46 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/539149241</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Мой хлеб надзённы</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541449298</link>
         <description><![CDATA[<blockquote>Часамі ён горкі ад пылу быў,<br>Часамі салёны ад сьлёзаў быў,<br>Часамі гарачы ад пораху быў,<br>Але і салодкі ад дружбы быў<br>Мой хлеб надзённы</blockquote><div><br>Мяне закранулі гэтыя радкі тым, як аўтар праз іх перадаў сваё стаўленне да радзімы. Для яго родная зямля была "хлебам надзенным", гэта значыць - самым дарагім і каштоўным у яго жыцці.<br>(Баранчук Валерыя)</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/548457337/8197885d941e42fe92ae55eb8bffdd0b/Moy_hleb_nadzyonnyi.jpg" />
         <pubDate>2020-04-30 09:50:23 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541449298</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Ты яшчэ толькi намёк на чалавека </title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541494527</link>
         <description><![CDATA[<div> </div><div>Ты яшчэ толькі намёк на чалавека,</div><div>Калі ва ўсім спадзяешся на маці;</div><div>  </div><div>I толькі тады становішся чалавекам,</div><div>Калі ўсе могуць спадзявацца</div><div>На цябе. </div><div><br> </div><div><br><br></div><div> </div><div> Мне спадабалicя гэтыя радкI,таму што аутар паказвае ,што мы у дзiцячым узросте спадзяемся на мацi,якая нам дала жыццё , а потым Яна стала пажылая, старая i у першую чаргу Яна будзе спадзявацца на нас(дзяцей).<br>Шкрадзюк Мiлена</div>]]></description>
         <pubDate>2020-04-30 10:11:04 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541494527</guid>
      </item>
      <item>
         <title>«Не знаю...»</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541878450</link>
         <description><![CDATA[<div>Не знаю, <br>Цi ёсць жыццё<br>На нейкiх зорках.<br>Я знаў только адну зорку –<br>Пяцiкрылую далонь мацi,<br>На якой выраслi<br>Мы,наш хлеб, нашы песнi.<br>Святло якой<br>Вечна струменiць.<br><br><br>Мне вельмi спадабалiся  радкi верша   Максiма Танка «Не знаю...». Таму што  верш ўгадвае жанчыну–мацi , якая дае жыццё дзецям  на гэтай зямлi . На далонях мацi мы усе выраслi ,апрача таго , гэта не проста жанчына,а жанчына –хлебароб. Лепшы духоўны пачатак нашага народа, якi адлюстроўваецца ў вобразе песень. А таксама родная мова, вусна–паэтычная творчасць , мараль, рэлiгiя , мастацтва. Дзякуючы жанчыне-мацi на гэтай зямлi  трымаецца  ўсё... <br>(Маеўская Дар'я)</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/556481130/fbd66c9a3b00014f27af0d391d106aa7/00000.jpg" />
         <pubDate>2020-04-30 13:15:04 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541878450</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Завушніцы</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541928489</link>
         <description><![CDATA[<blockquote>Але і я – упарты.<br>I каб свайго дабіцца,<br>Прасіў я шчыра майстра<br>Зрабіць ёй завушніцы.<br>На гэтых завушніцах<br>Я напісаў закляцьце –<br>Усё, што не сказаў ёй,<br>А ў чым хацеў прызнацца.</blockquote><div><br>Прыгожы верш, які паведамляе пра каханне разумнага і добрага чалавека. Ён не здаваўся і данёс свае пачуцці да каханай, хоць і не самым звычайным спосабам. Гэты верш паказвае дзіўнае і ў той жа час прыгожае каханне<br><br>Іванова Ніна</div>]]></description>
         <enclosure url="" />
         <pubDate>2020-04-30 13:32:47 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541928489</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Ты яшчэ толькi намёк на чалавека </title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541929978</link>
         <description><![CDATA[<div>Ты толькі – паўчалавека,<br>Калі ва ўсім спадзяешся на любоў, –<br>I толькі тады становішся чалавекам,<br>Калі ўсе могуць спадзявацца<br>На цябе.<br><br>Радкi гэтага верша мне вельмі спадабалiся, бо сапрауды нас пакуль нельга назваць людзьмі. Мы пакуль не цэнім наш час, у нас мала жыццёвага вопыту.<br>Намі рухаюць пачуцці і эмоцыі.<br>Але з гадамі мы пачынаем спадзявацца больш на вопыт, такім чынам мы ўсё больш становімся людзьмі. І гэта цудоўна , бо чым больш у нас чалавечнага, тым лепш будзе жыць.<br>Віннікава Ангеліна</div>]]></description>
         <enclosure url="" />
         <pubDate>2020-04-30 13:33:18 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541929978</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Завушніцы&quot; М. Танк</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541937547</link>
         <description><![CDATA[<div>О, колькі раз прасіў я<br>Назначыць мне спатканне;<br>О, колькі раз хацеў я<br>Прызнацца ёй у каханні!<br>Ды ўсё перашкаджалі,<br>Калі дзяўчыне верыць,<br>То павадак вясновы,<br>То прымаразак-шэрань.<br><br>Сягоння не ўцячэ ўжо<br>Ад слоў маіх гарачых<br>Ні ў час, калі смяецца,<br>Спявае або плача.<br>Ні ў час, калі прыляжа,<br>Змарыўшыся, змярканнем,—<br>Звіняць ёй завушніцы<br>Ўсё пра маё каханне.<br><br>Гэты верш здзівіў і пакарыў маё сэрца незвычайнай гісторыяй кахання, якой пастаянна нешта перашкаджала, аднак закаханы галоўны герой не страціў надзею і знайшоў спосаб прызнацца ў сваіх пачуццях дзяўчыне, няхай і такім трохі казачным спосабам. <br>(Мiнакова Анастасiя)</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/555966842/2a994ce0ad834c3c95f18132b8d5b05a/Cj1EfABwPs4.jpg" />
         <pubDate>2020-04-30 13:35:55 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/541937547</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Ты яшчэ толькі намёк на чалавека...</title>
         <author>tatyana_lisova1973</author>
         <link>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/542667254</link>
         <description><![CDATA[<div>Ты яшчэ толькі намёк на чалавека,</div><div>Калі ва ўсім спадзяешся на маці;</div><div> </div><div>Ты яшчэ – чвэрць чалавека,</div><div>Калі ва ўсім спадзяешся на дружбу;</div><div> </div><div>Ты толькі – паўчалавека,</div><div>Калі ва ўсім спадзяешся на любоў, –</div><div> Мяне найбольш уразілі гэтыя  радкі, таму что ў іх паказаны жыццёвы шлях чалавека.Калі чалавек нараджаецца, ён цалкам залежыць ад сваіх бацькоў. Ён вучыцца на іх прыкладзе гаварыць, хадзіць, разважаць і толькі пачынае фарміравацца як асоба.</div><div>Далей чалавеча ідзе ў дзіцячы сад і школу.Там ён знаходзіць першых сяброў і пачынае вучыцца знаходзіцца ў соцыуме.</div><div>Далей чалавек упершыню ўступае ў вышэйшую форму міжасобасных узаемаадносін. Часцей за ўсё гэта чалавек супрацьлеглага полу. Ён вучыцца любіць і правільна дзейнічаць у адносінах.</div><div>І калі чалевек пройдзе усё гэта , яго можна лічыць асобай.<br>Усевалад Чыгір</div>]]></description>
         <enclosure url="" />
         <pubDate>2020-04-30 17:39:11 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/aculichliza8214/rp3mpirfc9lpxo5u/wish/542667254</guid>
      </item>
   </channel>
</rss>
