การแต่งกายของชาวล้านนา แม้จะเป็นชนกลุ่มใดก็ตาม ก็จะมีลักษณะร่วมกันอยู่ โดยเฉพาะประกอบด้วยเครื่องนุ่งและเครื่องห่ม ซึ่งแม้เวลาจะผ่านเลย นับตั้งแต่สมัยของพระญามังรายมาจนถึงสมัย

เชื้อสายของพระเจ้ากาวิละแล้วก็ตาม ย่อมมีลักษณะไม่ต่างกัน ในแง่ของผ้าที่ทอขึ้นในท้องถิ่นและ

การใช้งานที่ไม่ต่างกัน จึงน่าจะมีความคล้ายคลึงกันอยู่ในแง่ของรูปแบบและประเพณีนิยม การแต่งกายของชายหญิงชาวล้านนามีลักษณะดังต่อไปนี้

ลักษณะความโดดเด่นและเอกลักษณ์

การแต่งกายพื้นเมืองของภาคเหนือมีลักษณะแตกต่างกันไปตามเชื้อชาติของกลุ่มคนชนเมือง เนื่องจากผู้คนหลากหลายชาติพันธ์ุอาศัยอยู่ในพื้นที่ซึ่งบ่งบอกเอกลักษณ์ของแต่ละพื้นถิ่นสำหรับหญิงชาวเหนือจะนุ่ง ผ้าซิ่น ผ้าถุง ที่มีความยาวถึงตาตุ่ม ซึ่งนิยมนุ่งทุกวัยผ้าถุงที่นุ่งจะมีความปรานีต มีลวดลายงดงาม เสื้อที่ใส่จะเป็นเสื้อคอกลม มีสีสัน และมีลวดลายที่สวยงาม อาจห่มสไบและเกล้าผม

ตามธรรมดาคนไทยสมัยโบราณ ไม่นิยมสวมเสื้อผ้าแม้แต่เวลา เข้าเฝ้าพระเจ้าอยู่หัว จึงประกาศให้ข้าราชการสวมเสื้อเข้าเฝ้า ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสนับสนุนให้มีการศึกษาภาษาอังกฤษ และวัฒนธรรมตะวันตกขึ้นในราชสำนัก จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงเครื่องแต่งกายสตรี โดย ผู้หญิงเลิกไว้ผมปีก หันมาไว้ผมยาวประบ่า การแต่งกาย

นุ่งผ้าลายโจงกระเบน เสื้อผ่าอก แขนยาว ห่มแพร จีบตามขวาง สไบเฉียงทาบบนเสื้ออีกชั้นหนึ่ง ถ้าอยู่บ้านห่มสไบไม่สวมเสื้อ เมื่อมีงานพิธีจึงนุ่งห่มตาด เครื่องประดับ สร้อยคอ สร้อยตัว สร้อยข้อมือ ก าไล แหวน เข็มขัด ผู้ชาย ผม เลิกไว้ทรงมหาดไทย หันมาไว้ผมยาวทั้งศีรษะ ผมรองทรง พระมหากษัตริย์ และพวกราชทูตไทยจะแต่งตัวแบบฝรั่งคือ สวมกางเกง ใส่เสื้อนอกคอเปิด สวมรองเท้าคัทชู

ลักษณะความโดดเด่นและเอกลักษณ์

ผู้ชายสมัยก่อนการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง นิยมสวมใส่โจง กระเบนสวมเสื้อสีขาว

ติดกระดุม 5 เม็ด ที่เรียกว่า "ราชประแตน"

ผู้หญิงสมัยก่อนการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง นิยมสวมใส่ผ้าซิ่นยาวครึ่งแข้ง ห่มสไบ

เฉียง และสวมใส่เครื่องประดับเพื่อความสวยงาม

ผ้าซิ่นตีนจก คูบัว

ผ้าซิ่นตีนจก บ้านไร่