สิ่งที่ได้เรียนรู้หลักคิด “พอประมาณ มีเหตุผล และมีภูมิคุ้มกันวิธีนำไปใช้กับชีวิตประจำวัน เช่น การออมเงิน การใช้ของคุ้มค่า

ความรู้สึก

เข้าใจว่าความพอดีสำคัญมาก ทำให้รู้สึกอยากปรับวิถีชีวิตให้เรียบง่าย

สิ่งที่จะทำต่อตั้งเป้าออมเงินเดือนละ 10%

สถานที่: บ้าน

ช่วงค่ำ เวลา: 17:30 น.

วันนี้ฉันใช้เวลาช่วงเย็นนั่งวาดภาพส่งครู เพื่อเข้าร่วมประกวดเนื่องในวันภาษาไทย รู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล เพราะเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้นกว่าจะถึงวันส่งผลงาน ฉันกลัวว่าจะทำไม่ทัน โดยเฉพาะในส่วนของการระบายสี ซึ่งยังไม่ได้เริ่มเลยสักนิด

ฉันตั้งใจว่าวันนี้จะวาดให้เสร็จอย่างน้อยโครงร่าง เพื่อจะได้มีเวลาเหลือสำหรับลงสีในวันพรุ่งนี้ ระหว่างที่วาดก็รู้สึกเพลิดเพลินดี แม้จะมีความรีบเร่งอยู่ในใจบ้างก็ตาม ฉันวาดไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเกือบเสร็จ แต่เมื่อถึงขั้นตอนการระบายสีก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย และพบว่าตัวเองยังทำได้ไม่ถึงครึ่งของภาพเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว ฉันจึงตัดสินใจพักผ่อนก่อน เพราะฝืนต่อไปคงไม่มีแรงทำอะไรให้ดีได้แน่ ฉันจึงไปอาบน้ำและเข้านอน พร้อมตั้งใจเอาไว้ในใจว่า พรุ่งนี้จะตื่นมาเติมเต็มภาพวาดนี้ให้สมบูรณ์ด้วยสีสันที่สดใสที่สุด

แม้จะรู้สึกเครียดนิดหน่อย แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ที่ทำให้ฉันได้ฝึกความรับผิดชอบ การจัดการเวลา และการทำงานภายใต้ความกดดัน หวังว่าภาพวาดนี้จะออกมาดี และคุณครูจะชอบมันนะ

อาหารที่สั่งมาอร่อยทุกจาน โดยเฉพาะต้มยำกุ้งกับผัดไทยรสชาติจัดจ้านถูกใจ พวกเรานั่งคุยกันนานพอสมควร หัวเราะกันบ้าง พูดคุยเรื่องการเรียน เรื่องชีวิต เหมือนได้เติมพลังให้ตัวเองหลังจากวันที่เหนื่อยล้า

รู้สึกดีที่ได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่เข้าใจ และมีบรรยากาศดี ๆ ช่วยเติมเต็มความสุขเล็ก ๆ ในวันธรรมดา

เรายังเป็นเพื่อนกันมาตลอดหลายปี จนตอนหนึ่งผมซื้อโทรศัพท์ใหม่มาไว้เล่นเกมด้วยกัน ความสนุกปนเสียงหัวเราะ บางครั้งมีทะเลาะเล็กน้อย แต่กลับทำให้เรายิ่งสนิทกันมากขึ้น

แล้ววันหนึ่งเขาเริ่มไม่ค่อยมาโรงเรียน ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้จะชวนทั้งไปหาและส่งข้อความ แต่ก็ไม่ได้เจอกันเหมือนก่อน กระทั่งผมย้ายไปเรียนมัธยมต้นในเมือง เราจึงแทบไม่ได้ติดต่อกันอีก

ผมเสียใจมาก เมื่อได้ยินข่าวว่าเขาจากไปแล้ว ความทรงจำวัยเด็กทั้งหมดไหลย้อนกลับมาอย่างชัดเจน ทั้งเสียงหัวเราะ การเล่นน้ำ และมิตรภาพที่จริงใจ เป็นภาพที่ไม่มีวันลืม

วันแรกที่ผมได้เข้าร่วมโครงการผมรู้สึกตื่นเต้นมากๆและเกร็งสุดๆไปเลยทำตัวไม่ถูก ก็เพราะว่าเพื่อนร่วมรุ่นเยอะมากๆ ตั้ง 440 คนแหนะ เป็นรุ่นแรกที่มี 440 คนเป็นรุ่นพิเศษเลยก็ว่าได้ แต่ว่ามีเพื่อน 120 คนต้องแยกไปในพื้นที่ทะเลชายฝั่งอันดามัน

ประกอบด้วยจังหวัด กระบี่ พังงา และจังหวัดภูเก็ต เลยต้องแยกจากกัน ตอนทำกิจต่างๆร่วมกัน ทุกคนเป็นกันเองมาก เป็นอะไรที่สนุกสุดเหวี่ยง วิทยากรให้ความรู้มากมายและออกแบบกิจกรรมดีมากๆ ต่อให้บรรยายดีแค่ไหนสุดท้ายผมก็เผลอหลับจนพี่เลี้ยงเข้ามาปลุกเป็นอะไรที่น่าอายสุดๆไปเลย 2-3 วันผ่านไปถึงเวลาที่ผมรอคอยคือเดินทางขึ้นกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมได้ขึ้นกรุงเทพ การเดินทางครั้งนี้เดินทางด้วยรถไฟที่สถานีรถไฟหาดใหญ่ พอถึงกรุงเทพ ต่อด้วยการนั่งรถบัสไปที่พักที่วิทลัยการปกครองจังหวัดปทุมธานี รถบัสต่อยาวกันเป็นขบวนเป็นอะไรที่ตื่นตาตื่นใจอย่างมาก และที่สำคัญยังมีรถพี่ๆตำรวจมานำขบวนและพี่ๆพยาบาลมาปิดท้ายขบวน แสดงให้เห็นถึงความปลอดภัยและความสะดวกสบายให้กับเยาวชนที่เข้าร่วมโครงการอย่างมาก พอถึงที่พักก็มีกิจกรรมต่อ เน้นการสันทนาการมากกว่า เป็นอะไรที่สนุกมากๆๆ พอถึงเวลานอนพี่เลี้ยงก็ปล่อยตามอัธยาศัยและเข้านอน พอรุ่งเช้าเตรียมตัวไปทัศนศึกษาต่อที่สถานที่สำคัญๆของวัดมัสยิดและโบสถ์

ไม่ว่าจะเป็นวัดอรุณราชวราราม วัดนักบุญยอเซฟ มัสยิดต้นสน และสถานที่ที่สำคัญอีกมากมาย วันที่ 9 เมษายนเป็นวันเปิดพิธีโครงการสานใจไทย สู่ใจใต้ รุ่นที่ 44 โดยท่านสุรยุทธ์ จุลานนท์ประธานองคมนตรี ท่านอารีย์วงศ์อารยะ ท่านอาทิตย์ บุญญะโสภัต และมีคนใหญ่คนโตท่านอื่นๆอีกมากมายแสดงให้เห็นว่า

ผู้ใหญ่ทั้งหลายให้ความสำคัญกับโครงการนี้มากๆ ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากๆที่ท่านสุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้มาเปิดพิธีให้พวกเราเยาวชนทุกคน พอเปิดพิธีเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์จังหวัดต่างๆของ 10 จังหวัดของภาคกลางอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ 15 วัน

หลังจากอยู่ครอบครัวอุปถัมภ์ครบกำหนด 15 วันให้เยาวชนทุกคนมารวมตัวกันที่องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ ที่จังหวัดปทุมธานี เพื่อที่จะเตรียมตัวไปยังอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เขาใหญ่เป็นอะไรที่สวยมากอยู่ที่เขาใหญ่ 3 วัน 2 คืนแล้วต่อด้วยการทัวร์จังหวัดพระนครศรีอยุธยาอีก 2 วันและกลับมายังองค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ อยู่ที่ อพวช. 3 วัน 2 คืน และก็ถึงวันปิดพิธีโครงการสานใจไทย สู่ใจใต้รุ่นที่ 44 โดยท่านสุรยุทธ์ จุลานนท์ เสร็จพิธีปิด พี่เลี้ยงก็มีกิจกรรมต่อให้เยาวชนอย่างพวกเราได้เล่น เมื่อตกกลางคืนเป็นกิจกรรมอำลาและอธิบายวิธีการกลับภูมิลำเนาว่ากลับยังไง แต่ละคนก็ร้องเยอะมากพอได้รู้ว่าต้องแยกจากกัน 1 เดือนผ่านไปเร็วมากๆ พอถึงวันรุ่งขึ้นให้เยาวชนเตรียมความพร้อม ตี5 ต้องอยู่บนรถทุกคน เพื่อที่จะเดินทางไปยังสนามบินดอนเมือง ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่ฝนตกหนักมากๆก็เลยเป็นอุปสรรคนิดหน่อย พอถึงสนามบินดอนเมือง ต่างคนต่างอำลาเพื่อนๆ แต่ละคนคือร้องไห้กันเกือบทุกคน พอถึงเวลาที่จะต้องนั่งเครื่องกลับ ทุกคนก็ให้ความร่วมมือกับพี่เลี้ยงมากๆถึงจะยังไม่อยากกลับกันก็เถอะ นั่งเครื่องบินจากสนามบินดอนเมืองไปลงที่สนามบินหาดใหญ่ พอถึงสนามบินหาดใหญ่ต่างคนต่างเดินทางกลับด้วยรถตู้ของอำเภอ พอถึงบ้านก็แอบตกใจว่าทำไมช่วงเวลานั้นถึงผ่านไปเร็วจัง ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่เรามีความสุขมันมักจะผ่านไปโดยเร็ว แต่ไม่เป็นการได้เข้าร่วมโครงการนี้ผมได้อะไรๆหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพภายในโครงการ ความทรงจำ ประสบการณ์ที่ดีมาก และได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง และผมจะจดจำโครงการนี้ไปตลอดชีวิต