A Soraya interésanlle as persoas, as letras e as pequenas grandes revolucións no día a día, e ese é o motivo de que, por casualidade ou causalidade, acabase sendo profesora, despois de facer moitas outras cousas marabillosas, das que se queredes saber máis, vos podo ir contando neste curso que imos compartir na cidade do frío nos adoquíns, da néboa, do cheiro a ferro e garrapiñadas no inverno.

Na esperanza de atopar unha Pippi en cada alumno e alumna e de crear un mundo no que a Pippi puidese ser real, procuro día a día leer, escoitar e reflexionar incansablemente sobre como convertir o alumnado no centro da educación, en como dar autonomía, atender a individualidade de cada persoa, potenciar a libre opinión, a reflexión crítica, e ser así parte activa do intenso e marabilloso proceso de ensino-aprendizaxe no que deixar a miña humilde pegada no tempo e espazo compartidos  na educación, neste mundo, neste momento e que poda ser luz para as crianzas coas que ides traballar, neste mundo, nos próximos anos.

Con este obxectivo, inicio moi ilusionada este novo curso, do que vou escapar unha temporadiña, pero ao que volverei cando comece o inverno, chea de enerxía, para partillar recursos, reflexións, proxectos, ideas e todas as cousiñas marabillosas que apre(he)ndamos xuntas, porque entre todos e todas seguro que é máis doado, facer deste mundo un lugar para (súper)vivir como Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump.

Sempre lles tiven un cariño especial aos meus veciños do lado da miña casa, e ao mínimo despiste dos meus pais, alá escapaba para a súa casa. Lembro cun gran sorriso e cariño todos os paseos con eles, cando quería colaborar facendo a comida e apenas lle chegaba a cociña e tíñanme que poñer un banco para subirme e poder observalo todo, porque como dixen anteriormente, a min non se me podía perder detalle. Gústabame coñecer cousas novas e sentir que a miña axuda era útil para as persoas coas que medrei. Penso que actualmente eso en min non cambiou. Sigo sendo esa “cativa” curiosa, a que lle encanta aprender cousas novas e observar todo aquelo que descoñezo, como sempre digo para min mesma “por si en algún momento me pode ser de utilidade”.

Por todas as experiencias mencionadas anteriormente, polo meu gran gusto de tratar e convivir con persoas sexan da idade que sexan, pola miña gran curiosidade e por algo que ainda non mencionei pero considero que é evidente, o meu gran gusto polos nenos e a felicidade que me transmiten ás veces que teño a sorte de poder compartir un anaco con eles, inicio esta nova etapa da miña vida neste ciclo con moita ilusión e agardo poder seguir aprendendo de todas as persoas que forman o noso grupo 1ºA de Educación infantil.

Os recordos que se me veñen a cabeza ao vela son en verán cando íamos de vacacións e pasabamos a tarde recorrendo a aldea en bici e aqueles que non a trouxeran correndo detrás nosa, ou construíndo a cabaña no medio do bosque para botar a tarde alí sin que os nosos pais poideran saber onde estabamos para chamarnos a mandar facer recados. 

Pero para nós o momento fundamental do día era subir hasta ´´a cruz´´ as 7 da tarde (que era cando parecía que facía máis fresco) e polo camiño ir cantando e queixandonos da subida, pero ao fin e ao cabo merecía a pena por disfrutar das vistas e do aire que se percibía. Despois se nos daba tempo cruzabamos o monte e íamos camiñando ata outro monumento preto de alí con vistas a aldeas que tamén pertencen ao concello de Baños de Molgas e moitas outras máis.

Mais o meu momento preferido do día era sen duda as noites, ao rematar de cear, cando nos reuníamos todos no centro para xogar ao e marchabamos sucesivamente á hora que nos mandaban estar na casa.

En conclusión, o mellor recordo da miña infancia é pasar o verán cos amigos para ao remate deste ir contándolle as anécdotas a familia e aos compañeiros de clase.

Porto Do Son, en A Coruña.

Siempre he sido muy terremoto, muy charlatana, muy curiosa… 

y siento que en este viaje (el primero de mi vida) nació el amor que tengo hoy en día por conocer mundo.

Recuerdo que llegué allí y lo veía todo enorme, lleno de posibilidades y de mil cosas que hacer.

Conocí a muchos niños, superé mi miedo al agua en sus maravillosas playas, vi por primera vez cangrejos, fui a las tazas locas de la feria, salté en la cama del hotel…

pequeños recuerdos que aunque dichos así pueden parecer insignificantes, guardo con mucho cariño.

Siento que de una forma u otra, una parte de mi se quedó allí para siempre.

Aquí es donde quedaba con mis amigos para jugar en la calle ya sea a las canicas, al fútbol, etc.

Como ya os dije en clase, soy de quedarme con los pequeños detalles, así que no podría escoger un solo recuerdo de mi infancia, pero personalmente me resumiría como un chico cariñoso, alegre y travieso.