Het gaat over een 12-jarig meisje dat in een grote duif kan veranderen. Dan redt ze mensen door ze te laten schrikken. Dit is apart en kan niet zomaar. Ook schreeuwt en huilt ze in de ochtend, omdat ze niet naar school wil. Ze beeld alles in, de duif en het zweven maar ze gelooft het zelf wel allemaal. Ik krijg het idee dat Bonnie dus een psychische stoornis heeft, maar er wordt in het boek niet gezegd wat het is.

Ik vond een paar dingen extreem smerig en kreeg ze niet uit mijn hoofd. Bonnie kuste Sjoerd toen hij dood in de open kist lag. Op dat moment was er nog niemand, maar de moeder had het gezien. Die was gechoqueerd. Ook was er seksuele activiteit. Dit vond ik smerig omdat ze nog maar 12 jaar is. De jongen was ook dronken en liep weg, waardoor het niet verder ging. Deze dingen vond ik erg smerig. Ik vind het niet kunnen dat ze een dood iemand kuste, dat doe je niet. 

Je hebt in dit verhaal ook 2 bijstanders, Ine en Manuel. Ine is een helper en Manuel is ook een helper. Ze zijn allebei vrienden van Bonnie, al hoewel Bonnie meer contact heeft met Ine. 

De personages in dit boek reageren zeker niet voorspelbaar. Met Bonnie, omdat ze een psychische stoornis heeft, weet je nooit wat ze gaat doen. Ze doet veel onvoorspelbare dingen die je zelf niet herkend en niet zou doen. Ine en Manuel reageerden op meerdere dingen heel anders dan ik had verwacht. Ine bleef Bonnie helpen, ook toen Bonnie uitlegde hoe ze een superduif was en mensen redde. Beide Ine en Manuel gingen erin mee in, en ik kreeg zeker het idee dat ze het zelf ook geloofde. 

De verteller is de hoofdpersoon in dit verhaal, oftewel Bonnie. In dit verhaal maak je dus de dingen mee die Bonnie meemaakt in haar ogen. 

De verteller is onbetrouwbaar. Dit komt omdat de verteller, Bonnie, een psychische stoornis heeft. Hierdoor zijn sommige dingen in haar hoofd, en niet echt. Ze beleefd dingen ook anders dan dat ze zijn. Hierdoor is het dus niet betrouwbaar en kun je niet weten of het echt zo is gebeurd, of dat het überhaupt wel is gebeurd.