https://padlet.com/kalazfeyza6597/rikcjb1atn02 neşeyle yapıldı en-us 2017-02-13 13:42:04 UTC 2025-11-03 04:26:17 UTC hello@padlet.com https://padlet-assets.s3.amazonaws.com/icons/Bigthunderstorm.png kalazfeyza6597 https://padlet.com/kalazfeyza6597/rikcjb1atn02/wish/153412994 Küçük bir çam ormanı. Vakit sabah. Arı, sinek kuş sesi yaz ayının ortalarındayız. Her insana huzur verir kuş sesleri, rahatlatır insanı. Çam oormanının ortasında küçük bir evde yaşıyoruz. Her sabah kuş sesleri ile uyanıyorum ama bu sesler bana huzur vermiyor, yaşadıklarımı daha çok düşünmeme neden oluyor. Daha onbeş yaşımdayım ve hayattan bıkmış durumdayım. Şu küçücük yaşımda bile hayatı bana zehir ettiler. yaşamayı istemeyen bir kız oldum, her şeyden herkesten kendimi soyutlamaya başladım şu küçücük yaşımda. Ben bunları düşünürken annem mutfaktan bana seslendi " Derin, kızım gel hadi, sofra hazır. " oflayarak kalktım yataktan, elimi yüzümü yıkayıp annemin yanına gittim " Anne saat daha çok erken ya. " dedim sitem ederek. " Ne erkeni kızım, öğlen oldu. Hem bugün seninle bir işimiz var." dediği anda oflayarak " Ne işimiz var anne bu saatte yine hangi hastaneye gideceğiz? " dedim hafif sinirlenerek. " Kızım bu sefer gerçekten iyi bir psikoloğa gideceğiz, araştırdım, işinde başarılı bir doktor." dedi ikni etmek istercesine. " Tamam anne ama eğer bu seferde hiçbir işe yaramazsa artık hiçbir doktora gitmeyeceğim." dedim çıkışarak. " Ama kızım.." sözünü kestim " Anne ben artık hastane hastanegezmekten bıktım, yoruldum iyileşememekten, hasta olmaktan, kendime zarar vermekten yoruldum anlıyor musun? Eğer bu gittiğimiz psikologda beni iyileştiremezse artık hiçbir doktora gitmeyeceğim! " dedim biraz bağırarak. Annem sustu bir şey söylemedi. O konuşmamızdan sonra hiç konuşmadan kahvaltımızı yaptık. Saatin geçtiğini görünce, ellerimi yıkayıp odama gidip hazırlanmaya başladım. Siyah dar paça pantolonumu giydim üzerime de siyah tişörtümü giyip, annemin yanına gittim. O"da çoktan hazırlanmıştı, evden çıkıp arabaya bindik ve yol boyunca hiç konuşmadık. hastanenin önüne geldiğimizde arabadan indik. Danışmaya gidip randevumuz olduğunu söyledik o"da bize beklebebiz gerektiğini, bize haber vereceğini söyledi. Beklerken gözlerimi kapattım yaşadığım her şeyi saniyesi saniyesine hatırladım ve küçük bir damla gözyaşı süzüldü yanağımdan, o sırada doktor bizi çağırdı yanına. Psikologun odasına girdiğimizde annemle konuştu biraz sonra anneme çıkmasını söyledi. Annem çıktıktan sonra bana döndü ve " Annenin seni buraya neden çağırdığını biliyor musun?" dedi merak ederek. " Biliyorum" dedim " Kendime zarar veriyorum, iki kere intihar girişiminde bulundum. İşte bu yüzden, korktukları için getirdi beni buraya." Anlattıklarımı duyunca şaşırmıştı biraz ama bozuntuya vermedi. " Peki neden kendine zarar veriyorsun." dedi kuşkuyla. " Gittiğim hiçbir psikologa anlatmadım ama size güvenmek istediğim için anlatacağım. Ben küçükken daha 5 yaşımdayken, annem çalışıyordu, para lazımdı çünkü. Bende evde tek kalmayayım diye beni babaannemlere bırakırdı hatta akşamlar orada kalırdım. Bi gece yine babaannemlerde kalıyordum, herkes uyumuştu, bende yatmıştım kapı sesi duydum, gelen dedemdi ve yine içmişti. Benim uyuduğumu zannetsin diye gözlerimi kapatmıştım. Ben onun odasına gideceğini düşünürken birden benim başımda durdu ve.." diyerek yutkundum. " Eğildi ve beni öpmeye başladı, hiçte masum öpücükler değildi bunlar. Eli kalçama doğru gidiyordu ben tam o sırada arkamı döndüm ve oda oflayarak odasına gitti. Ben hiç bir şey anlamamıştım sadece.." diyerek iç çektim " sadece çok korktum." Gözümden bir kaç damla yaşın düşmesine izin verdim. " Ve ben bunu her hatırladığımda, iki tane elin bana dokunduğunu hissediyorum şu anda olduğu gibi ve o eller gitsin diye dokunduğu yerleri jiletle kesiyorum. Ve bunları annemler bilmiyor." dedim gözlerinin içine bakarak. " Merak etme annenlere sen istemediğin takdirde hiç bir şey anlatmayacağım. Ama bu böyle olmaz bunu aşmamız gerekiyor ve ilk adımı senin atman gerek, annenlere her şeyi anlatmalısın.
                                           1 YIL SONRA...
Bugün hastanede son günümdü, Aslı abla yani psikoloğumla ilk konuştuğumuz günden sonra her şey değişti, toparlamaya başladım kendimi ve belki biraz daha iyi gelir diye hastaneye yatmıştım, hastanedeki son günümdü bugün, birazdan çıkacaktım. Annem benim yanımda olabilmek için, kendime zarar vermemi önleyebilmek için işinden ayrılmıştı, benim için büyük bir fedakarlık yapmıştı. Benim için büyük bir fedakarlık çünkü annemin çalışmasına ihtiyacımız vardı, babam faturaları ve kredi kartı borcunu öder annem ise bizim ihtiyaçlarımızla ilgilenirdi benim için büyük bir fedakarlık yapmak zorunda kaldı. Annemlere her şeyi anlatmıştım, ailece sıkıntılı bir yıl geçirdik ama hepsini atlattık Allah"a şükür. Annemle babam bana her zaman inandılar, yalan söylediğimi hiç düşünmediler ve her zaman yanımda bana destek oldular eğer onlar olmasaydı bu yaşananları atlatamazdım. Her zaman yaşamak için bir umut vardır mesele o umudu bulup ona sıkı sıkı tutunmaktır. Hala hayattaysak bir umudumuz vardır demektir.]]> 2017-02-13 13:45:38 UTC https://padlet.com/kalazfeyza6597/rikcjb1atn02/wish/153412994