Uitgeverij: HarperCollins

Jaar van uitgave: 2022

Genre: oorlogsroman

Thema: overleven

Aantal bladzijden: 352

-lang donker haar

-klein en slank

Persoonlijkheid:

-moedig

-zorgzaam

-leergierig

-rechtvaardig

Hij legt zijn hand op de hare, kijkt haar glimlachend aan en knikt bemoedigend. ‘Succes, kleintje. Vooruit, in de trein.’

Ze haast zich naar de open deuren van de wagon. Wanneer ze in wil stappen, wordt ze hard opzijgeduwd door twee mannen die willen voordringen. Zo te zien zit de wagon tjokvol, er kan nauwelijks nog iemand bij. Ze steekt haar armen naar binnen en probeert wanhopig de deuren vast te grijpen, zodat ze zich naar binnen kan wringen. De fluit van de trein klinkt, een waarschuwing dat dit de laatste mogelijkheid is om in te stappen. Voor haar wordt er geschreeuwd en geduwd, en een man tuimelt uit de wagon en komt naast haar op het perron terecht.

‘Gaat het wel?’ zegt ze en ze laat de deur los en buigt zich bezorgd over de man heen. Om haar heen verdringen de mensen zich om de wagon binnen te komen. De man kijkt op, en onder zijn hoed ziet ze de verbaasde bruine ogen van Aleksandr.

‘Cilka!’

Met wild bonzend hart schuift ze haar handen onder zijn armen en helpt ze hem overeind. ‘O, Aleksandr! Gaat het?’ herhaalt ze, haar stem verstikt van de tranen.

Met een vertrokken gezicht richt hij zich op. De stroom mensen achter hen begint uit te dunnen. Haar handen liggen nog steeds onder zijn armen.

Opnieuw klinkt het fluiten van de trein. Cilka kijkt naar de deuren. Er is een kleine opening ontstaan in het gedrang.

‘Kom op!’ zegt ze. Ze pakt zijn hand vast en samen klimmen ze in de wagon. De trein komt al in beweging, en Aleksandr kan zijn voet nog maar net op tijd naar binnen trekken.

In de wagon slaat Aleksandr zijn armen om haar heen.

Ze huilt openlijk tegen zijn borst. ‘Ik kan het niet geloven,’ zegt ze.

Ze kijkt omhoog, in zijn zachte, vriendelijke ogen.

‘Ik wel,’ zegt hij. Hij streelt haar haren, veegt de tranen van haar wangen. In zijn ogen ziet ze alles wat hij heeft meegemaakt, en in reflectie, haar eigen ogen, en alles wat zij heeft meegemaakt.

‘Het is tijd om te gaan leven, Cilka,’ zegt hij. ‘Zonder angst, en met het wonder van de liefde.’

‘Is dat een gedicht?’ vraagt ze, glimlachend door haar tranen.

‘Het is het begin van een gedicht.’

Voordat ze kon zien wiens hand het was, hoorde ze het gefluister van een zachte, vertrouwde stem. Haar hart stokte. ‘Yelena Georgijevna?!’ vroeg Cilka met een trillende stem, haar handen tastend in het duister van de wagon. De vrouw glimlachte, haar ogen vochtig, haar hand reikte aarzelend naar voren. Cilka greep haar vast alsof ze bang was dat ze zou verdwijnen.

Ze zaten naast elkaar, hun handen verstrengeld, terwijl de trein richting Moskou gleed. Wat daar op Cilka wachtte, dat wist ze niet, maar ze had Yelena die er alles aan zou doen om haar te helpen.