Uczestnicy po kolei wyławiają jabłka z miednicy wypełnionej wodą za pomocą ust i zębów. Ręce należy trzymać z tyłu za plecami. Zasady gry mogą być różnie ustalane. Zwykle jednak wygrywa ta osoba, której uda się wyciągnąć jabłko w jak najszybszym czasie. Wówczas osoba prowadząca powinna mierzyć czas stoperem dla każdego z uczestników.

Można tę zabawę jeszcze utrudnić poprzez zawiązanie oczu uczestnikom gry. 

Kto z Was owoc taki zna,
w którym w nazwie
na początku jestem „JA”.

Niedaleko od drzewa pada,
każdy je z ochotą zjada.
Okrąglutkie i rumiane,
na słoneczku dojrzewane.

Różowo zakwitło wiosną,
przez lato pięknie urosło.
Jesienią w sadzie dojrzało.
Rumiane, krągłe - zapachniało.

Czekała Marysia aż do jesieni
i widzi, że w liściach coś się rumieni.
Dojrzałe, okrągłe, błyszczy się ładnie.
Jesienny wiatr dmuchnie, na ziemię spadnie.

Jabłko
 
 Gdy jabłko z drzewa spadało
 Tak o sobie pomyślało:
 Jestem śliczne, nie paskudne.
 Kiedy spadnę będę brudne.
 
 Jam symbolem jest poznania.
 Dla Adama do zjadania.
 Mogę kwaśne być, soczyste
 I gruszkowe, i mięsiste.
 
 Natchnieniem Newtona jestem
 I nadzieniem w smacznym cieście.
 Jam jest Lobo, ja Kosztela.
 Wilhelm Tell też do mnie strzelał.
 
 Miasto zwane mym imieniem.
 Jestem poetów natchnieniem.
 Ze mnie cydry, ze mnie wina.
 Gdym w tytule – pełne kina.
 
 Jestem w szyi u mężczyzny.
 Apple zwane z angielszczyzny.
 I tak leci jabłko w dół,
 Myśli: chyba pęknę w pół.
 
 Spadło i się lekko toczy,
 A że był to środek nocy,
 Legło smutne obok płotka:
 Będzie ze mnie szarlotka...