MISTERIOSA gañou a partida a outros candidatos: ENIGMÁTICA, PREOCUPANTE, ONEROSA, CLAMOROSA E OSTENTOSA.

—ONEROSA e CLAMOROSA non din ben o contido da nova —dixo o director.

—Pero se os acabas de propoñer ti! —sorprendeuse a xefa de redacción.

O director púxose rubio.

—Polo menos soan ben, non si? —disimulou.

—Aí falaches —respondeu ela con retranca.

—Trátase dunha desaparición misteriosa! —exclamou o director unha vez tomada a decisión—. Nunca pasara unha cousa así.

—Eu de ti comería rabos de pasa. Van ben para a memoria.

—E logo?

—Hai cinco anos —rememorou a xefa de redacción—, o Erre desapareceu durante unha excursión. Caeu e levou un golpe na caluga.  Perdeu un sentido. Pero atopárono axiña. A policía utilizou o Detector de Letras e problema resolto.

O Suso era un neno coma outro calquera. Nin alto nin baixo, nin gordo nin fraco, nin guapo nin feo, nin louro nin moreno, pero co cabelo algo crecho. Iso si. Caíanlle dous medios rizos pola fronte que máis dunha vez o alporizaran diante do espello. Tiña os ollos da cor da abelá e gustaba de andar cunha vara na man. A vara era un pouco torta e contaba polo menos cunha ducia de nós.

Non sei de onde saíra aquela compañeira. Non tiña biografía aínda, pero pola miña observación, ben podía ser dunha póla cativa de bidueiro.

A ra estaba viva e, cando Chuco a quixo tragar, buligoulle na gorxa e atragoouse con ela: metade dentro, metade fóra. Foi o rapaz quen lle meteu a vara atravesada entre os dentes, para que mantivese a boca algo aberta, mentres el coa súa man tiraba das patas longas da ra. Saír, saíu, pero afogada. E Chuco botou un tempo abondo a tusir. Desde aquel día pasou moitos outros sen botarse á auga.

Non me fixei. Aquí entran e saen continuamente moitas persoas.

Nin rastro deles.

Ao ver saír a Nolo só dos servizos, a Nola fíxoselle un nó na gorxa. O gato miañou con tristeza. Nada.

A inspectora quitou o móbil do bolso e marcou o número do comisario.

Ola! contestou o seu xefe. Xa chegastes a Algures?

Alguén… alguén secuestrou… os meus… fillos dixo ela cun fiíño de voz sen perder o tempo en saúdos.

Tiña a boca tan seca que ata lle custaba falar.