Był piękny słoneczny piątkowy dzień, a dokładnie piątek. Zaczynała się pierwsza lekcja a nasza klasa już nie mogła się doczekać, aż pójdzie do domu. Wszystko było w porządku do czasu. W pewnym momencie zaczęły dziać się naprawdę dziwne rzeczy. Wszystko zaczęło spadać z półek. Każdy z nas był mocno zaniepokojony, że coś jest naprawdę nie tak w naszej klasie. Później było jeszcze dziwniej. Podłoga zapadła się nam pod nogami, znaleźliśmy się jakby w innym świecie. Wszystko było mroczne, nie było żadnej zieleni i dziwnie ciche. Bardzo nas to zaniepokoiło, że w ogóle my się tu znaleźliśmy. Zaczęliśmy się rozglądać, aż wreszcie z suchego krzaku wyskoczył królik i powiedział:

- Czego tu szukacie?!

- Niczego właściwie, nawet nie wiemy jak się tu znaleźliśmy! – Odpowiedziałam. 

Królik na chwilę zamilkł i po chwili powiedział:

- To wy jesteście klasą 4 z Żegiestowa?

- Tak to my –Odpowiedzieliśmy.

- No nareszcie jesteście! – Powiedział uśmiechnięty – Tylko wy możecie uratować naszą wioskę! Powiem wam tylko jak. Tak więc musicie iść do wioski Uśmiech i poprosić..

- Ale stop, stop! – Przerwała Laura królikowi.

- co się stało – Królik był trochę zaniepokojony.

- Nie powiedzieliśmy że chcemy uratować waszą wioskę. Nie jesteśmy na to gotowi!

- Ale – Ciągnął dalej królik – musicie to zrobić ponieważ tak dzieję się przez naszą królową. Zaginął jej ostatnio pupilek i dlatego jest tu taki mrok. Wystarczy że pójdziecie do wioski Uśmiechu i poprosicie o pupila królowej, ponieważ właśnie Uśmiechowicze mają jej pupila.

- Dobrze zrobimy to, ale nic nam nie grozi króliku? - zapytał Mikołaj I.

- Nie, nie martwcie się nic wam się tam nie stanie. – Odpowiedział królik.

- Dobra to idziemy! – Powiedziała Asia.

Szliśmy przez mroczny las, aż wreszcie doszliśmy do wioski pełnej kwiatów i drzew. Było tam cudownie, drzewa były o smaku czekolady, a kwiaty o smaku owoców leśnych. Doszliśmy do profesora Uśmieszki , który trzymał pupila królowej na rękach. Był on bardzo miły, do czasu aż nie spytaliśmy się o pupila, wtedy powiedział:

- Nie oddam wam go! Chyba że…

- Co chyba że? – Powiedział zaciekawiony Kuba. 

- Chyba że się uśmiechniecie! 

- To chyba jakieś żarty! – Powiedział roześmiany Mikołaj K.

- Dobra – Powiedziałam – wszyscy się uśmiechniemy i wtedy oddasz nam pupila tak?

- Tak – Powiedział profesor Śmieszki.

Wszyscy się uśmiechnęli i profesor dotrzymał słowa.

Gdy wróciliśmy królik zaprowadził nas do królowej i wszystko wróciło do normy gdy oddaliśmy jej skarb.

- Dziękuję wam bardzo – Powiedziała uradowana królowa – Jak mogę wam się odwdzięczyć?

- Chcielibyśmy wrócić do domu, a raczej do szkoły do Żegiestowa. Możemy mieć taką prośbę? – zapytałam. 

- Tak oczywiście! – Odpowiedziała.

I wtedy wróciliśmy do szkoły wszystko było tak jak wcześniej. Nasza przygoda została tajemnicą naszej klasy, którą często wspominamy podczas wspólnych spotkań. 

 

Byłam wtedy na treningu rowerowym. Na początku jeździliśmy tam i powrotem następnie pojechaliśmy przez Złockie, byłam trochę zmęczona ale jechałam dalej, za trenerem. Widziałam też żabę przeszły mnie ciarki bo nie lubię żab pojechałam dalej. Później wjechaliśmy do Powroźnika, i jechaliśmy pod górę, z Powroźnika wyjechaliśmy do Muszyny. Był to ciężki trening, ale przejechałam od początku do końca, Później pojechaliśmy do domu i zobaczyłam tam 
bardzo duży klucz ptaków były to chyba żurawie, był to bardzo fajny dzień, podobał mi się najbardziej ze wszystkich. Na następny dzień poszłam z moją klasą na wycieczkę do lasu po wycieczce poszliśmy do altanki i rozpaliliśmy ognisko piekliśmy kiełbasy i ziemniaki , na koniec bawiliśmy się w chowanego i wyliczaliśmy kto będzie liczył wypadło na Asię po zabawie poszliśmy do domu, i tak się skończyły te dwa dni.

Z wycieczki do Zatoru nie byliśmy nie zadowoleni, ponieważ wydawało się nam zamało ekstująca. Jednak pani zdecydowała, że jedziemy. To co nas spotkało, nie zapomnimy. Gdy dojechaliśmy na miejsce, przez jakiś czas odnosiliśmy wrażenie, że jesteśmy obserwowani. Poszliśmy zwiedzać Dioaprk, nagle dinozaury ożyły (zbudził je pisk dziewczyn) Tyranozaur, Triceaptop, Herodus, naprawdę ożyły biegały, latały, ryczały jak oszalałe .Wszyscy przestraszani ukryliśmy się we wraku autokaru. Myśleliśmy, że to już koniec. I każdy z nas chciał do domu. Nagle z chmurzonego nieba wyszło słońce, które oświetliło cały park i dinozaury w tym momencie znieruchomiały. Nie mogliśmy uwierzyć, że jesteśmy uratowani i wte pędy pobiegliśmy do autokaru. Po tej wycieczce każdy potrzebował psychologa.

Pewnego słonecznego dnia nasz nauczyciel w-fu postanowił że pójdziemy na spacer do lasu aby oderwać nas od szkolnej rutyny. Bardzo chętnie się zgodziliśmy w szczególności że w innym razie czekało by nas 45 minut biegania po boisku. Tego dnia zdarzyła się moja wielka przygoda o której nigdy nie zapomnę. Gdy z całą klasą zaczęliśmy wkraczać na leśne ścieżki odrywając się ob. Naszej małej wsi zaczęłam czuć jak napływają mi nowe siły. Poczułam się wolna i szczęśliwa. Wokół było słychać świergot ptaków a leśne powietrze przyjemnie orzeźwiało. Tak byłam zafascynowana przyrodą że nawet nie zauważyłam kiedy odłączam się od reszty klasy. Ocknęłam się że jestem sama i nie miałam pojęcia którą drogą teraz iść. Wokół były same drzewa i krzaki. Usłyszałam że w zaroślach coś się poruszało  zaczęłam się bać. Dźwięki były coraz bliżej mnie a ja sparaliżowana strachem nie mogłam uciec. Chwile później ujrzałam wielkiego psa  który biegł w moją stronę. Byłam pewna że się na mnie żuci więc odruchowo zakryłam się rękami. Jednak nic strasznego się nie stało. Pies zatrzymał się i zaczął przyjaźnie merdać ogonem. Uśmiechnęłam się  i pogłaskałam psa po głowie i zaczęłam szukać klasy. Pochwiali usłyszałam głos nauczyciela który mnie wołał szybko dołączyłam do grupy i zaczęłam opowiadać historie.            

 

 

Klasa na wycieczce

 

Byłam w lesie na spacerze z bratem zobaczyliśmy tam stado jeleni które biegły naszą stronę przestraszyliśmy się i uciekaliśmy. Biegliśmy przez chwilę a jelenie już za nami nie biegły. Poszliśmy dalej i po chwili zobaczyliśmy rozkwitające kwiaty. Po chwili spotkałam naszą klasę więc z bratem i z moją klasą poszliśmy do altany i rozpaliliśmy ognisko. Opowiadaliśmy sobie

                                                         

Ta historia wydarzyła się w wakacje dwa lata temu. Byłam na wczasach nad morzem, razem z rodzicami i młodszą siostrą. Przez dwa tygodnie mieszkaliśmy w drewnianych domkach niedaleko plaży. Bardzo miło spędzaliśmy czas , pływaliśmy, jedliśmy mnóstwo lodów i zwiedzaliśmy polskie miejscowości. Czas szybko minął i trzeba było wracać.

Na dworcu kolejowym moja siostra uparła się, że musi kupić sobie hot-doga. Dostała od mamy pieniądze i pobiegła do budki. Podczas gdy stała w kolejce, po obu stronach peronu zatrzymały się pociągi. Oba wyglądały identycznie, miały czerwono-żółte wagony. Jeden z nich był naszym pociągiem więc do niego wsiedliśmy. Za chwilę drugi z pociągów ruszył i wtedy moja siostra ruszyła biegiem z pod budki i wskoczyła do tego złego pociągu i odjechała. 

Powstało zamieszanie. Moja mama zaczęła panikować, ale tata poszedł do kasy i zapytał, dokąd pojechał ten pociąg. Pracownicy stacji od razu zawiadomili obsługę pociągu, że jedzie z nimi przez pomyłkę moja siostra. Mama poprosiła, żeby jej przekazali, że po nią przyjedziemy, żeby się nie martwiła. Okazało się, że zamiast do Warszawy, pojechała ekspresem do Suwałk. 

Tata poszedł do wypożyczalni samochodów i pożyczył wóz, którym pojechaliśmy do tego miasta. Wiedzieliśmy, że Wiktoria jest pod opieką konduktora, humory trochę nam się poprawiły. Wiktoria czekała na nas w poczekalni dworca w Suwałkach. Była trochę wystraszona, ale nic, jej się nie stało. Zwiedziliśmy przy okazji Suwałki  i zjedliśmy na obiad przepyszną pizzę. Potem wróciliśmy samochodem do Gdańska, gdzie mieliśmy zostać w hotelu na jeszcze jedną noc, bo byliśmy bardzo zmęczeni. Rano wsiedliśmy do pociągu i tym razem bez przygód wróciliśmy do domu.

 

 

                     Julia Jakiel