Semasa tingkatan lima, saya dan rakan berjanji hendak sambung belajar sama – sama di UPSI, sepakat dalam semua perkara iaitu dalam memenuhi krateria untuk kemasukan ke universiti. Apabila keputusan Medsi keluar, saya dan sahabat saya dapat menduduki ujian di Terengganu. Saya dan dia pergi bersama dengan kereta tanpa ibu bapa dan hanya kami berdua sahaja pergi untuk mengambil ujian tersebut. Sesampai di sana, kami makan, solat, sembang peribadi dan ketika ini saya dan sahabat sangat gembira kerana hasrat untuk belajara bersama sangat tinggi. Apabila sampai di tempat untuk jawab ujian Medsi, saya dan sahabat sepakat untuk dudukk sekali jika dibenarkan akan tetapi semua telah diatur dan ditentukan.

Namun begitu, selepas jawab soalan saya dan rakan berbincang dan bersuka ria semasa perjalanan pulang dan harapan agar kami berdua lulus bersama dan belajaran bersama. Semasa pulang, saya pernah berkata kalau saya tidak lulus ujian ini mungkin saya akan memulakan perniagaan yang saya impikan, akan tetapi sahabat baik saya berkata in sha Allah kita dapat sambung pengajian sama – sama. Tetapi semasa jawab soalan Medsi itu, saya jawab dengan cepat dan orang kedua terawal yang siap dalam ujian itu. Saya melihat kawan saya jawab dengan penuh berhati – hati dan sangat lama saya menunggu beliau di luar.

Apabila keputusan Medsi telah keluar, saya menelefon beliau untuk membuat semakan sama – sama di kedai ibu saya. Setelah sama – sama semak, saya terkejut saya lulus dan saya menoleh sahabat saya melihat wajahnya seakan – akan marah dengan keputusan ini. Beliau terus berlalu pergi dan selepas itu saya menelefon beliau tetapi beliau tidak menjawab pangilan saya. Saya pergi ke rumah beliau tetapi beliau tidak mahu keluar dan tidak mahu berjumpa dengan saya. Sebelum dia pulang ke rumah dia pernah berkata, kau jawab sekejap sahaja ujian itu tetapi lulus, manakala saya jawab dengan penuh yakin dan berhati – hati tetapi keputusan sebaliknya. 

Semenjak daripada itu, hubungan kami mula renggang dan tidak menegur antara satu sama lain. Saya kekadang ada hantar gambar dan menelefon beliau, tetapi beliau memarahi saya kerana ganggu beliau. Seolah – olah dia mahu menjauhkan diri daripada saya. Selama 2 tahun kami tidak berhubung, setelah berjumpa dengan beliau di kedai makan, saya melihat beliau berjaya dengan gembira dengan perniagaan yang beliau lakukan. Akan tetapi sampai sekarang kami masih tidak berhubung kerana hal sebegitu, mungkin beliau ingin tidak dapat menerima dengan keputusan takdir. Saya selalu berdoa akan kami dimurahkan rezeki dan dimudahkan segala urusan.

Akhir sekali, cara untuk mencengah hal – hal buruk ni berlaku, kita jangan mengharapkan sesuatu keputusan itu adalah membantu kita untuk kita berjaya. Ingat semua perkara yang berlaku mesti ada hikmahnya.