Birkaç aydır olduğu gibi bugun de uykusundan,yüksek bir ateş ile terlemiş vaziyette korkulu bir şekilde uyanan hazal,gördüğü kâbusun şokunu atlatmaya çalışıyordu.Ses çıkarmadan yavaşca yatağından kalkıp,banyoya doğru yürümeye başladı.Işığı açtı,lavaboya yöneldi.Aynada kendine bakıyordu,yüzü ruh gibiydi.Yüzünü yıkadı ve yatağına geri dönüp uykuya dalmaya çalışmakla meşgüldü.Hazal,hep şu ön sıralarda oturan,dersleri pek iyi olan,alımlı,bakımlı bir kızdı.Hazal babasını bir tarfik kazasında kaybetmişti.Babasının En büyük hayali kızının bir çocuk dokturu olmasıydı ve Hazal bunun olması için çok emek harcıyordu..Bir kaç saat sonra telefonun alarm sesiyle uyandı.Yatağından halsiz bir şekilde kalkıp hazırlanmaya başladı.Annesinin seslenişiyle kahvaltıya indi.Pek bir iştahsızdı,canı bir şeyler yemek istemiyordu.Bu durum annesinin dikkatini çekmişti,normalde yemeği çok seven bir kızdı.Hazal kahvaltı masasından kalkıcağı sırada başı dönüp bayılıverdi.Annesi telaşlandı, ne yapacağını bilmiyordu.Vucudunda morluklara rastladı.Ne yapsa kızını uyandırmayı başaramamıştı.Ambulansı arayıp gelmesini bekledi bu sıra Allah'a dualar ediyordu.Tek yaşam kaynağı olan kızına bir şey olmasını istemiyordu.Ambulansın gelmesiyle Hazal hastaneye kaldırıldı.Hastanede uzman doktorlar tarafından LÖSEMİ teşhisi konuldu.Aylarca 4 duvar arasında tedavi gördü.Annesi hergün kızının eski sağlına kavuşabilmesi için namazlar kılıyor,dualar ediyordu.Tâ ki bir sabah kızının ölüm haberiyle uyanana dek... 

10/B- KÖTÜ GÜNLER 

Ülkemiz çok kötü günler geçiriyordu ne yapacağımızı şaşırdık annem zar zorda olsa bir araya getirdiği yiyecekleri sunuyordu bize mecburen yemek zorundaydık yoksa aç kalacaktık.Bu durumda başımıza gelecek en kötü şey. Bir gün yemeğimizi yiyip kardeşimi uyuttum.Tam uykuya dalacağım bir grup insan evimizi bastı çok korktum annem ve babam sessizce odamıza geldi ve bize işaret yaptılar “ susun “ dedi annem. Bende kafamı salladım ve “ tamam “ dedim. Babamın sinirli olduğu belliydi ama çaresizdi.Annem yiyecekleri alsınlar da gitsinler dedi. Ama bugünün yarını da vardı.hırsızlar yiyecekleri aldılar ve gittiler. Rahatladık ve bir okadar da çaresiz hissettik kendimizi.Annem hırsızlar bize birşey yapmadı diye derin bir oh çekti.Ve “haydi uyuyun” dedi.

Newyork uçağına yaklaşıyordu.Sanki dışlancağını bile bile gidiyordu.Fakat eğitimden önemli ne vardı ki hayatta diye düşündü.Daha uçağa biner binmez başörtüsünden dolayı uğradığı tacizin hesabı yoktu.Hiç bir şey diyemedi oturdu yerine.Etraftakilerin iğrenç bakışları arasında havalandı uçak.İnişe kadar geçen sürede sözlü taciz devam etti.Ağlamamak için zor tuttu ya gözlerini.Sanki onlara koz vermemek için ağlamadı.Ben buyum dermişçesine etrafa baktı.Fakat kimsenin umurunda değildi o bakış.Uçağın içinde haykırdı bir anda.Onların fikirlerini değiştirmek üzere. 

-Yeter!Dinimizi seçme hakkı bize verilmişken bu bakışlar ne? 

Sen diye gösterdi yanındaki adamı. 

-Sen kendin mi seçtin dinini?Ne bu önyargı? 

Hostesler uyardı.Yerine oturmasını istediler.Oturdu ve artık inmek istedi uçaktan.O güzel vatanına dönmek istedi.Ama davasından vazgeçmeyecekti.Bu düşünceler sırasında uçak indi.İnsanların tacizleri altında indi uçaktan.Bir kaç gün sonra gideceği okulu düşündü.Acaba orda ne olcaktı?Bu olaylar devam mı edecekti? 

O kapıdan adım attığı an insanlar üstüne gitmeye başladı.Bakışlar,tacziler…Ama ilerledi.Bir grup insanın üstüne doğru koştuğunu gördü.Korktu ve koşmaya başladı.Fakat nereye kadar koşabilirdi ki zaten.Yavaşladığı an ona vurmaya başladılar.Ölecekti o kalabalıkta.Acılar içinde kıvranırken en azından davamdan vazgeçmedim dedi.O an unuttu tüm acıları kapadı gözlerini yüzünde bir tebessümle.Orda vefat etmişti.Anında da unutturulmuştu olay zaten.Hiçbir şey olmamışçasına devam etti herkes hayatına… 

İşimde ilk günüm bugündü.Her tarafım mosmor, yara bere içinde idi.Neden mi?Belki de kadın olduğum içindir.Belki de ailenin tek çocuğuyumdur.Mesai saatinde herkes bana şaşkınlıkla bakıyor,bana ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.Sonunda bu felaket günü atlatmıştım yada hayatım yeni başlıyordu.Eve vardığımda sadece odama çıkıp dinlenmek istiyordum.Salondan babamın sesi duyuldu: 

-'İlk iş günün nasıldı?'dedi. 

-'Güzeldi,baya yorucuymuş.'dedim.Mutfaktan annemin sesi duyuldu: 

-'İyi bari 10 dakikaya yemek hazır sofra da ol!' dedi. 

Belki de evdeki ilk insan gibi olan diyaloğumuz buydu.10 dakika da odama çıkıp dinlendim ve ardından sofraya indim.Sofra da gene herzaman ki sohbetler konuşuluyordu.Babam bana şöyle bir soru yöneltti: 

-'Faturaları yatırdın mı?' dedi.Faturaları yatırmayı unutmuştum ve cezası olacaktı bu deli saçması kural onlara göre bir gelenekti sanki. 

-'Hayır.'dedim usülce. 

-'Peki ama bunun bir cezası olacak biliyorsun değil mi?' 

Ortalık sessizleşti, ne olacağını biliyordum.Yani vücudumdaki morlukların çoğalması olacaktı.Benimde hayatım bundan ibaretti.Ertesi sabah işe gittiğimde herkes sanki gene şaşkın şaşkın bana bakıyolardı,bana neler olduğunu az çok tahmin edebiliyorlardı.Bunun ismi cezalandırma veya gelenek değildi,bu sadece birçok insananın kabaca göstermeme şekli idi.Bunun ismi 'Kadına Şiddet' ti.Bilmiyorum buna kim dur diyecek.Ama bunu yapıcaksa derhal yapsa çok iyi olurdu.İş arkadaşlarım bu konu üzerinde çalışma yapıyorlardı ama bana çaktırmamaya çalışıyorlardı.Ben anlıyordum.Belki de ilk defa bir kaç insanın umrundaydım. 

Bu konu üzerinde aylarca çalışmıştık ama bir sonuç olmamıştı, aslına bakarsanız ben bir kaç şiddete daha maruz kalmıştım.Bu konu üzerinde daha yoğun çalışınca daha kapsamlı bilgileri olan yetkililere ulaşıp aileden uzaklaştırıldım.Güvenli bir eve alındım.Burada benim gibi şiddete maruz kalmış insanlarla yakın bir aile oluşturduk.Artık benim yeni ailem buydu... 

 Bir gece çığlık sesleriyle yatağımızdan sıçradık. Dışardan ağlama, çığlık sesleri geliyordu. Korkudan yatağımdan kımıldayamadım içeri babam girdi ve korkmamamı sakin olmamı söyledi. Evin salonuna geçtik yavaşça pencereye yaklaştık pencerenin arkasından dışarıyı izledik. Bir de ne görelim? Dışarıda bir sürü yabancı askerler ellerinde silahlar ve rehineler. Tam bi kabus gibi. Dışarıyı öyle görünce pencereden korkulu bir şekilde uzaklaştık. Televizyonu açıp ne olup ne bittiğini öğreneceğimiz esnada kapı kırılarak içeri yabancı askerler girdi bağırmaya başladılar. Babam biz bir şey yapmadık ne istiyorsunuz der demez susturdular konuşmak yasaktı, yerde ellerimiz bağlı yatıyorduk aklımda bir dünya soru vardı. Bu askerler kim? Ne istiyorlar? Bize ne yapacaklar? soruları aklımdan geçerken bizi aniden kaldırıp dışardaki askeri bir arabaya bindirdiler. Gözlerimiz bağlı bir şekilde uzun bir yolculuk yaptıktan sonra gözlerimizi çözüp arabadan indiğimizde gündüz olmuş ve etrafımızda birbirlerine şaşkınlık ile bakan binlerce insan vardı ilk başta bizde bir şey anlamadık ancak biraz vakit geçince ülkemizin sınırındaydık. Artık bizi kabul edebilecek bir ülke aramaya başlamıştık. 

Evet şimdi sıra sende küçüklüğümden bu yana hep benden nefret etmiş biricik babam; kendi kanından olmadığımı öğrendiğinden beri hayatı anneme ve bana zindan eden canım babam; aklıma gelen tek mutlu hatıramız küçükken beni götürdüğün park... Belki.. Belkide ben büyümeseydim her şey yolunda gidecekti. Ben olmasam siz mutlu bir aile olacaktınız...
Odada tavandan sarkan o ip, bir tabure ve hayatının son saniyelerini yaşayan ben.. Seni seviyorum anne.

İnsanlar bu dünyaya gelen en büyük felalet.. Sırf aynı konumda değiliz , aynı dilde değiliz , aynı görünüşte değiliz diye beni yargılama cürretini nereden buluyorlardı anlamıyordum. Buram buram bencillik kokuyor çoğu insan, karşısındakinin düşüncelerine dinine saygısı yok.. Bazen böyle insanlarla aynı havayı soluduğumdan nefret ediyorum. Ama ne yapsan ne konuşsan boş olduğu için elden birşey gelmiyordu...

Bende bir müslümanım ve bu okumamız için dinimiz dilimiz hiç birimize engel degil. Lafımi bitirmeden o anki yaşadığım heyecan sinir duygularını bir arada yaşarken bi kaç öğrenci linç etmeye kalkıştı o an sadece kaçıyordum başka elimden bişey gelemezdi çünkü bizim çocukların yanına gidip olanları anlattım ve istediğimiz bölümün türkiyede de olduğunu uygun bir dille ve onları bu kararla sarsmicagimi düşünerek ikna ettim hadi çocuklar toplanin istenmedigimiz yerde daha fazla oksijen soluyamayiz ya hem istediğimiz bölüm türkiyede de var oraya gider daha çok çalışıp daha iyi profesörler olabiliriz bu aralar Atatürk bazı çalışmaları için yabancı bilim adamlariyla çalışıyomus sözünün devamı gelmeden bizim çocuklar toplanmaya başlamıştı bile 
Türkiye ye gitme fikri çok mantıklı ve Atatürk gibi muhteşem bi insanla tanışmak dahada güzel derken alelacele toparlaniyordu .  Turkiye ye gelmiştik ben burdan gittiğim den beri daha çok gelişmiş modern ve Atatürk'ün imzasıyla dolmuştu heryer ankaradaki fakültede okuyor bir yandan da projelerimiz için sürekli görüşmeler yapıyorduk mezun olduk Atatürk le bir çok çalışma firsatimiz oldu daha ne isteyebilirdikki artık bizde o sayılı. Bilim adamlarından biriydik yaşlandıkça daha çok donanıma sahip oluyorduk. Atatürk daha biz gençken olmuştu ancak onunla tanışma fırsatı bulup çok başarılı işler çıkartıp birde tüm Türkiye nin ve kendi ülkelerimizin insanlarından cokça takdir duyduktan sonra  gözüm arkada kalmayacakti

Bir gün hepberaber ailecek masada yemek yerken dısarıdan bağırış sesleri gelmeye başladi. Biz bir hışımla dışarıya baktık ve zorla insanların evlerine giren alman askerler gördük. Ben 12 yaşımdaydım ve neler oluyor anlamıyordum. Alman askerler bağırıyordu "pis yahudiler hepiniz öleceksiniz."diye. Biz bir şeyler anlamaya başladik. Garip bir şeyler oluyordu. Babam anneme "hemen eşyaları topla gidiyoruz" diye bağırıyordu. Annem "nereye " diye sordu. Babam da bilmiyordu fakat evden hemen çıkmamız gerektiğini söylüyordu. Hemen eşyalarımızı toplayıp evden çıktık. Babam "Max'in yanına gideceğiz. Orda çok yahudi var. Orda bir şey yapamazlar"dedi ve yola koyulduk. Yolda saklana saklana yürüyorduk çunkü her yerde alman askerleri vardı. Yolda bir hışırtılar duyduk ve çimenkerin arkasındaki ağacın arkasına saklandık. Meğersem alman askerler çimenlerin içinde pusu kurmuşlar. Çimenlerin arasından çıkıp hepimizi kurşuna dizdiler. Ben hariç  herkes  öldü. Ben de yaralıydım. Beni alıp toplama kampına götürdüler. Orda çok kişi vardı. Hepsi de yahudiydi, hepsi de çizgili pijamaıydı. Büyük büyük fırınlar vardı, ilk önce ne olduğunu anlamadım ama sonradan anldım nasıl iğrenç bir şey yaptıklarını. Burda herkes bir iş yapmak zorundaydı çünkü işe yaramıyanları yakıyorlardı. Benim işim yakılan insanların gözlüklerini bir depoya atmaktı. Bir gün yibe görevimi yaparken cebimden bir şey düstü ve alip ne olduğuna baktım. Bu onun fotoğrafıydı. Megeda'nın. Megeda, Jack'in sevdigi kizdi. Kizla okuldan tanışıyorlardı ve ikisi de birbirini seviyorlardı. Fotoğrafı görünce hüzünlendi ve iç çekti. Sonra geri cebine koydu. Ertesi gün yine görevini yaparken yandaki kampta kalan Megeda'yı gördü ve şok oldu. Hemen koşarak kızın yanına gitti. Hasret giderdiler. Sonra bir alman askeri Jack'i iterek " isinin başına" diye bağırdı. O günden sonra iki gün görüşemediler. O sırada Jack kamptan kaçma planları yaptı çünkü ikisinin de sonunun o fırınlar olacağını biliyordu. Sonra Jack planını kıza anlattı ve kaçmaya karar verdiler. Bir gece yarısıydı Jeck 'le Megeda buluşup kaçıyolardı ki bir alman askerine rasladılar fakat içi geçmişti. Tam onun önünden geçerken Jack'ın bir kuru oduna basıp ses çıkarmasıyla alman askeri uyandı ve ikisini de vurarak öldürdü.

Bir gün sosyal medyada gezinirken bir videoya rastladım.Bir sosyal deney videosuydu ve açıp izlemeye başladım.Bir grup, sayısını hatırlamadığım kadın, erkek, genç kızlar ve erkeklere soru soruyorlar.

Onlara yöneltilen sorulara göre ne düşündüklerini bedenleriyle anlatmaları isteniyor.Onlardan öncelikle "Kız gibi koşmaları isteniyor." kendilerine göre tabiri caizse 'kırıtarak,yalpalayarak' bir şekilde kız gibi koşuyorlar.

Sonra "Kız gibi top atın" dendiğinde hepsi aynı şekilde topu atıyormuş gibi yapıyo,r birkaç kişi topu beceriksizmiş gibi düşürerek kız gibi atıldığını temsil ediyor kendince.

En sevdiğim kısımdır böyle videolarda toplumda düşünülen yargıları önce yetişkinlere sorarlar sonra da bu soruları çocuklara yönlendirerek en iyi sonucu alırlar.

Devam edelim, 'kız gibi 'tanımlama sorularını aynı şekilde kız çocuklarına da yönlendiriyorlar ve çıkan sonuçlar tam da beklediğimiz gibi muazzam!

Kızlar güçlü ve iyi bir şekilde hareketleri yaptıktan sonra en sonda 

 "KIZ GİBİ SÖZÜ NE ZAMANDAN BERİ HAKARET SAYILDI?" diye bir yazı çıkıyor.

Şimdi ben de soruyorum size ,ne zamandan beri bir işi kız gibi yapmak o işi en kötü en beceriksiz şekilde yapmak olarak nitelendirildi?

Evet kızlar her konuda hassastırlar bir işi yapmak isterse en ince ayrıntısına kadar dikkatle yaparlar ama tek düşünmemiz gereken konu bu değil.

Kadınlar hassas,güçsüz ya da geri kalmış canlılar gibi görülmemeli artık.

Bir kadın araba sürdüğünde

 'Ya bud a kadın sürücüymüş belli oluyor zaten' 

diyecek tek bir kişi bile kalmamalı artık.Trafiğin, kadın ve erkek ile alakası yok, hatta kadın ralli şoförleri bile var, Senden çok daha iyi araba süren ,üstelik senin gibi küfür etmeden,kuralları bozmadan,içki içip gece boyunca asfaltlarda terör estirmeyen.

Başarılı ve gelişmekte olup hala da gelişen ülkelere bir bakın.

Bir başbakanı ,bir adalet bakanı kadındır.Ya da bir milletvekili.Ve siyasetleri de sağlamdır.Çünkü iktidarda kadın da vardır.

Tek problem kadın olmak değil ne yazık ki.

Asırlar boyu insanlıkta bitirilmesi için çok çaba sarf edilen "ön yargı" kavramı bütün sorunların altyapısıdır.

Eskiden insanlar 'din,dil,ırk'  ayrımı yapılmaz derken şimdi ise buna bir yeni kavram daha eklendi 'cinsiyet'...

Evet yanlış değil.Cinsiyet de basitleşmeye başladı ya da ayaklar altına alınması istenmediği için artık 'din,dil,ırk,cinsiyet' ayrımı yapılmıyor deniliyor. Aslında terimlerin yavaş yavaş yok olması gerekirken her geçen gün sanki bu ayrımcılık terimlerine bir yenisi daha eklenecek gibi gözüküyor.

Kadın/Erkek-

Siyah/Beyaz-    

Müslüman/Hristiyan/Yahudi-

Türk/İngiliz/Fransız

Yukarıdaki gibi insanların yaradılışlarından onlara gelen ve değiştiremeyecekleri şeylerden dolayı onları utandırmak yerine gurur duymalarını sağlamak inanın insanlığımızdan hiçbir şey kaybettirmeyecektir.

Gelecek nesillerin daha barışçıl olması ümit ediliyor ama farkında değiliz artık biz de yeni nesil olmaktan çıkıyoruz ve bizden sonrası da geliyor.

Bizden öncekiler yapamadı ama belki biz bu dünyada bir şeyleri değiştirebiliriz.

İnsanlık hiç umulmadık kişiler tarafından değiştirildi, kim bilebilir belki bugünkü sorunu ortadan kaldıracak kişi sen olabilirsin.

Yeter ki bunun için bir adım at..

Selim göz kapaklarını aralamış yeni bir güne başlamak için uyanabilmişti.Biraz kendine geldikten sonra yavaş yavaş yataktan kalmayı başarabilmiş ve kendini rahatlatan mavi renkli duvarda eski aile resimleri arasında duran takvime doğru yönelmişti. "Perşembe,yine görüştük seninle.İnşallah bu sefer olur"diye düşünürken tek yaşadığı evin mutfağına gidip masanın üzerinde duran iki parça ekmekten birini ve bir kasenin içindeki üç beş zeytini ağzına attı.Sonra tekrar mutfaktan odasına doğru yönelerek kendini zorlamayan bir hızla üzerini çıkarıp yine aynı hızla düzgün kıyafetler giymeye başladı.Kendini zorlanmasına gerek yoktu.Çünkü zaten yetişmesi gereken bir yeri,bir işi,bir dükkanı yoktu.Keşke olsaydı ama haftalardır aramasına rağmen bulamamıştı.Selim işsizliğin kendine verdiği miskinlik ve rahata alışmaktan koktuğu için bir an önce iş bulmalıydı fakat kendine yakışan bir iş bulamamıştı.Sonunda evdeki işlerini bitirdikten sonra kendisini mahallenin Dr ve uzun sokaklarında sürüklemeye vazgeçmiştie aynı sokaklar,aynı yerler,aynı mekanlar,aynı dükkanlar.Sonucu yine mi aynı olur acaba?"diye düşünürken aslında içinde farklı bir his vardı.Sanki amacına ulaşmış,bir iş bulmuştu.Fakat bu hisleri öylesine değildi.Bu sefer kendine uygun bir iş değilde sadece bir iş bulacaktı.Herhangi bir iş.İlerlerken ufak esnaf dükkanlarıyla dolu sokağa giriş yaptı.Burda kasaptan bakkala,kuruyemişciden manava her şey vardı ama o mobilyacıya girmek istedi.
-Selamun Aleyküm ustam.Nasılsın?
-Aleyküm Selam delikanlı.İyiyim.Hayırdır bir şeye mi baktın?diye cevap verdi yüzü buruşuk,saçları beyaz ama sıcak kanlı mobilyacı. 
-Evet. İş baktım.Eğer siz de isterseniz size el ayak olurum.Pek para da istemem.

İşim olsun yeter .-Aferin sana delikanlı.İşleyen demir pas tutmaz,diye cevap verdi mobilyacı.

Selim bu cevaptan kabus ettiğini düşünerek hemen ceketini çıkararak etrafı düzeltmeye başladı.Mobilyacı kabul etmekte kararsızdı ama Selim'in bu hareketi çok hoşuna gitmiş onu işe almıştı.Aylar,aylarla birlikte yıllar geçmişti ve Selim hala mobilyacıya çalışıyordu. Artık Selim ve Mobilyacı,birer usta,çırak değil,birer arkadaş olmuşlardı.Selim'in bir derdi olsa mobilyacı,mobilyacının bir derdi olsa Selim yetişirdi.Selim iyi ki o Perşembe kendine uygun bir iş aramaktan vazgeçmişti

Yine bir pazar sabahı pencerenin kenarında oturmuş sokakta oynayan çocukları izliyorum . Bazen onlara özenirken bazen de kendimi şükretmekten geri alamıyorum .Ben Dila , DilaPOLAT 18 yaşındaki genç bir kızım . İki sene önce bir trafik kazası geçirdim ve gözlerimi açtığımda bembeyaz bir hastane odasinda vücudumun yarısı felçli bir şekilde uyandım . İki ay komada kalmışım . Annem ev hanımı babamsa bir şöför . Babam bize bakabilmek için gecesini gundunuze katıyor . İki sene öncesine kadar bende çalışıyor ve aileme destek olabiliyordum bu kazayı gecirmeyseydim şuanda bende çalışıyor ve aileme destek olabiliyordum . Ben böyle düşüncelere dalmışken birden içeriye güler yüzlü annem Esra girdi 

_ Güzel kızım istiyosan senide dışarıya cikartiyim sende eğlen arkaslarinla

_ Yok annecim iyiyim ben böyle dedim .

Fakat iyi olmadığım aşikardi.

_Nereye kadar böyle camdan onları izleyeceksiniz felçli olmak senin suçun değil .

Anne boyle  diyince sinirlendim ve patladığım kişi yine annem olmuştu 

_Bu halimle çıkıp  insanları kendime güldürmektense birde otururum daha iyi dedim

Ve benim güler yüzlü annem buruk bir tebessüm ve dolu gözleriyle odada beni yanlız bıraktı .

 

Aksam olmuştu ve babam gelmişti eve artık yorgun olduğu her halinden belliydi ufak bir tebessumle yanima geldi ve anlimdan optu . Bende babama gulumsedim fakat bı sorun olduğu her halinden belliydi annemle babam özel konuscagizdiyerek beni odama kadar taşıyıp yatirdilar. Fakat ben uyumadım ve onları dinledim  . Dinlerken de gözlerimden akan yaşlara engel olamadım . Babamı işten kovmuslardi ve artık issizdi . Nasıl gecinirdik biz şimdi ? Benimde çalışmam lazımdı ama bu halimle nasıl yapardim diye düşünürken okuduğum bir kitapta fizik tedavi ile eski haline dönen bir kızın hikayesiydi neden olmasın belki bende eski halime dönerdim . 

YıllarYıllar geçti aradan tamı tamına 8 yıl . çalıştım ,çokuğraştım yillarca fizik tedaviye gittim ve artık eskisi gibi her yerim tutuyor . Ama hayatım hiçbir zaman eskisi gibi olmucakti . Çünkü beni yıllarca sırtında taşıyıp koruyan babam artık yok onu kaybettim . Babam çok dil döktü ben olmasamda bir gün başarıcaksin dedi . İnandım babama her zaman iyiki inanmisim ona canım babam o artık gitti ama beni ayağa kaldirdida gitti.

 

Soğuk bir kış akşamıydı.İşten eve gelmiş yorgunluğumun üzerine annemin demlemiş olduğu sıcak çayı alıp,pencerenin önüne geçtim.Sakin yağan kar taneleri her tarafı beyaza bürümüştü.Kış demek heyazlıktı,beyazlık ise huzur.Herkesin bir özlemi vardır içinde kalan keza benimde öyle.

 Çok küçüktüm babamı kaybettiğimde,7 yaşında dünyayı,hayatı tozpembe zanneden hiçbir şeyden habersiz Ankara’nın bir köyünde yaşayan masum deli dolu bir çocuktum.Cama gelen sesle düşüncelerimden sıyrılıp kendime geldim.Tanımadığım bir el ‘pardon’ dercesine.Ona cevaben tebessüm ederek başımı öne eğdim.Soğumuş olan çayımı yenilemek için mutfağa yönelirken bir ‘tık’ sesi daha pencereyi açarak;

“Efendim?” dedim 

Bir delikanlı;

“Bu güzel karlı havada bana eşlik eder misiniz?” diye bir soru yöneltti karşımdaki iri cüsseli adam.O an içimi bir tanımlayamadığım bir heyecan kapladı. Küçük bir kız edasıyla gülümseyerek “evet” diye yanıtladım onu.Siyah paltomu askıdan alıp içeride olan anneme;

“Ben dışardayım.” diyerek evden çıktım.

Genç adam siyahlara bürünmüş olmasına rağmen oldukça yakışıklı görünüyordu.Yanına gittiğimde gülümsedi ve;

“Merhaba ben Kenan” dedi bende gülümseyerek elimi uzattım. “Merhaba ben de İnci.” yüzünü dikkatli incelediğimde kaşının üstünde ve dudağının altında olan benleri dikkatimi çekti.Onu hiç burada görmemiştim.

“Neredensiniz?Sizi daha önce burada hiç görmedim.” gülümsedi.

“Öğretmenim ben,köyünüze yeni atandım.” diye cevap verdi öğretmendi demek. “O zaman hoşgeldiniz.Bende baba yadigarı küçük bir dükkanda köydeki yoksul ailelere ve öğrencilere önlük gibi ihtiyaçlarını karşılamak için terzilik yapıyorum.” 

“Bu muhteşem.Benim de annem evlenmeden önce terzilik yaparmış.” Kenan’ın cümlesine gülümsedim.Kar tanelerini takip ederek yürümeye başladık.

İşte herşey böyle başlamıştı.Kim bilebilirdi ki bunun sonunun evlilik olacağını?Kenan ile İnci evlenmiş ve bir de kız çocukları olmuştu.Sarışın,yeşil gözlü aynı babasına benzeyen bir kız çocuğu.Adı Yeliz.

Şuan ise hastanedeler.Aylardır çıkamadıkları hastane..

İnci’nin durmayan gözyaşları,Kenan’ın çaresizliği,Yeliz’in ise bir şeyden haberi yok.Daha dört yaşında...

Yaklaşık iki yıldır kanserle savaşan İnci yavaş yavaş umudu kesiyor,dayanamıyordu artık.Katlanamıyordu bu acıya.İki yıl savaşmıştı daha ne yapabilirdi ki?Artık gözünde damla kalmamıştı ki akacak.Sıkıca sarıldı Kenan’a.Nerden bilebilirdi ki bu son sarılışı olduğunu?Kızını ise en son ne zaman görmüştü?

Suçlu hissetmiyordu kendimi ama savaşmıştı kanserle şimdede istemeden bırakıp gitmişti...

Sare'nin hayatı da istediği gibi gitmedi.Babası Ali Bey çok iyi bir insanmış.Babasının kot taşlama fabrikası varmış.İşçilerinin maaşlarını günü gününe yatırır ve onlara çok önem verirmiş.Ama birgün işçileri yavaş yavaş meslek  hastalığına yakalanmaya 

başlamışlar.Bu hastalığın hiçbir tedavisi yokmuş.Babası işçilerine çok önem verdiği halde dışarıdaki insanların gözünde yavaş yavaş düşüyormuş.Birgün fabrikaya haber ajansından insanlar gelmiş ve bu konu hakkında röpörtaj yapmak istediklerini soylemis.Ali bey hemen kabul etmiş.Çünkü iscilerine bu konuda cok guveniyormus.Birkac isci verdigi roportajda Ali Beyi kotuleyince is daha da ciddilesmis.Ve polisler kadar gelmis.Ali Bey aksam eşi Ayşe Hanım ve kızı Sare ile güzel bir yemek yemeyi dusunurken birden kapi calmis ve polisler ali beyi karakola kadar onlarla gelmesi gerektigini soylemis.Sare olanlara inanamamis ve aynı zamanda Ayşe Hanimda .Hemen Ali bey in pesinden karakola gitmisler.Ali beyin fabrikasina el konulmasina ve mahkeme gunune kadar karakolda kalmasi gerektigini soylemis.Ayse Hanim oracikta yikilmis,kendine gelmesi biraz uzun surmus.Ayse Hanim ve Sare evlerine gitmisler.Sare babasini birakmayi hic istemiyormus.Mahkem gunu gelmis ve Ali bey suçlu cikarilmis.Bu durumda kimsenin elinden birsey gelmemis.Fabrika da kapanınca Ayşe Hanımın evi idare etmesi gerekmis ve bir kafede garson olarak calismaya baslamis.Hic bir zaman vazgecmemisler.Ayse hanim ilk maasiyla bir avukat tutmus.Sare okula gidiyormus ama babasini dusunmekten dersler kendini veremiyormus.Derslerde hep babasini hayal ediyor ve hayal ettigi anlarin resmini ciziyormus.Sarenin gittikce dersleri dusmius,tek yapabildigi ders resimmis.Okuldaki resim ogretmeninin begenisini kazanmisa ve okulda ressam diye taninmis.Ayse Hanim kizinin bu haline cok uzuluyormus.Ayse hanimin tuttugu avukat buyuk ugraslar sonucu Ali Beyi o acimasiz insanlardan ve hapishaneden cikarmis..Ali Bey esinin ve kizinin onu cok sevdigini bir kez daha anlamis.Ali Bey kot taslama isini birakmis Ayse hanimin calistigi kafeyi satin almis ve orayi isletmye baslamis bu durumda Sare artik derslerine cok onem veriyormus .Okuldaki ogretmen ve arkadaslarina sadece resim dersinde degil tum derslerde basarili oldugunu gostermis.Bu sekilde yasayip gitmisler.

 Bisikletine bindi tam tamına 1 saati vardı. Hızlı bir şekilde gidiyordu. Aniden önüne çıkan kediyi ezmemek için direksiyonu çevirince önünde bulunan ağaca çarptı. Hafif yaralandı ve bayıldı. Sokaktan geçenler yaşlı adamı hemen en yakın hastaneye ulaştırdı. Hemşireler adamın yarasına pansuman yaptıktan sonra biraz beklemesini ve röntgen çekerek herhangi bir yerinde kırık veya çatlak olabileceğini söyledi.

 Yaşlı adam huzursuzlandı,”acelem var istemiyorum” dedi. Hemşireler merakla acelesinin sebebini sordu.

 Yaşlı adam da “karım huzur evinde kalıyor her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim geç kalmak istemiyorum” dedi. Hemşire “ karınızın sizi gecikince merak edeceğinden korkuyorsunuz herhalde” dedi.

 Adam buruk bir sesle “ne yazıkki karın alzheimer hastası ve benim kim olduğumu bilmiyor”dedi.

 Hemşireler “madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden hergün kahvaltı yapmak için koşuşturuyorsunuz” dediler.

 Yaşlı adam “ama ben onun kim olduğunu biliyorum” dedi. Hızlıca çantasını aldı ve gitti.

Ne Yani yahudi diye yakılmak zorunda mı yada yada işkence görmek zorunda mı  geçmiş bi adam “yahudiler bu dünyaya yanlışlıkla gönderildi”der ve olay biter bu.

Bu dünyada güçlünün arkasında dururlar güçsüsüz ise hep kaybeden taraftır sizce burda nerde adalet??

Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor. Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor. Zaman, yer ya da kişi kavramı yok. Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor. Son altı aydır onun yanındayım. Ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor. Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor. Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde. Yürümüyor. Uykusu da düzensiz. Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor. Çoğu zaman mutlu ve sevimli, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor... 

Dr. Ahmet, bunları anlattıktan sonra öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemeyeceklerini sorar. Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söyler. 

Ahmet, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince hepsi şaşırır. 

Daha sonra Ahmet, sözünü ettiği kişinin fotoğrafını dolaştırmaya başlar. 

Fotoğraftaki, doktorun altı aylık kızıdır. 

Dr. Ahmet, Amerikan Tıp Birliği Dergisi'ndeki makalesinde, gülünç bir yanlış anlamanın, insana nasıl tamamen farklı bir perspektif kazandıracağını anlatıyor.

TEMA : IRKÇILIK

Merhaba ben Renato . 19 yaşındayım. Portekiz’in küçük bir eyaletinde annem ve kız kardeşim ile yaşıyorum . Babam ben 7 yaşındayken öldü . Ölme denmemeli aslında öldürüldü. Babam evini geçindirmeye çalışan fakir bir adamdı . Bir firmada çalışıyor firmanın hemen yanında ise soylu bir aile yaşıyor. Bu soylu ailenin yaklaşık 8-9 yaşında ufak bir kız çocuğu var . Birgün iş çıkışı 2 tane yabancı adam bu kız’ ı gözüne kestiriyor. Bakıyorlar ki zengin bir kız siyah şapkalı olan adam’ın aklına bir fikir geliyor . Arkadaşına “ bu kızı kaçırıp fidye istersek köşeyi döneriz adamım” diyor . Arkadaşı hemen tersliyor “ sen hangi ara bu kadar pislik bi adam oldun “ diyor . Siyah şapkalı genç o an vazgeçti gibi dursada aklından çıkarmıyor. Aradan bir hafta geçiyor benim kız kardeşim doğuyor tabi o ara babam eline ne geçerse geçsin kızına veriyor , ihtiyaçlarını karşılamak için çalışıyordu adeta . Siyah şapkalı genç devamlı arkadaşını kötü amaçlara sürüklüyor , kendini düşünüyordu . Tüm planı kurmuş sadece arkadaşının evet demesini bekliyordu. Arkadaşı birgün gerçekten bir palto yu çok istiyor onu almak için ise arkadaşından yardım istiyor . Siyah şapkalı genç “dostum plan hazır herşey tamam evet dediğin anda zengin olabilir o palto nun markasını bile satın alabilirsin “ dedi . Arkadaşı “ ama sakın o kıza zarar verme “ diyor . Ve artık hareket e koyuluyorlar “ plan şu ; kız her sabah 8.15 de okula gitmek için şoför ünü bekliyor ve yanında sadece bir bayan hizmetçi oluyor şoför 8.20 de burada oluyor , şoför gelene kadar 5 dakika içinde yapmamız gereken ben bayanı bayıltacağım sen ise kızı alıp firma nın yanındaki dar alana götürüp saklanacaksın ben ise bir araba bulup getireceğim “ dedi genç . Artık herşey tamamdı . Saat 8.12 yi gösteriyordu kız erken çıktı evden siyah şapkalı genç arkadan yaklaştı ve bayanı bayılttı arkadaşı bağıran kızın ağzını kapatırken araya kaçtı . Ve orda babam ile karşılaştı babam yorgun ve bitkin bir şekildeydi babam olayı farketti. Hemen adama saldırdı ve kızı elinden aldı . Fakat adamın yanında bir silah vardı adam silahı belinden çıkardığı gibi adama çekti tam babamı vurucakken seken mermi kızın tam kalbine isabet etti . Adam son hızlı kaçarken babam orda elinden geleni yapmasına rağmen artık çok geçti ufak kızın bünyesi böyle bir yarayı kaldıramazdı . Polisler geldi . Babam bir köşede çaresizce duruyor ağlıyor ve ifade veriyordu . Polisler babama inanmadı ifadeyi bilerek değişik yazdı . Babam nasıl olduysa mahkeme ye çıkmak zorunda kaldı . Fakat bir avukat tutacak parası yoktu . Otomatik olarak bir avukat atandı fakat avukat ben bir zenciyi asla savunmam diyen ayrımcalık ve renk ayrımı yapan bir ırkçıydı . Babam şaşkındı ve masum du fakat be bir avukat ı nede yeterli delili vardı . Polisler olay yerine geldiğinde o ufacık alanda babamın her yerinde kan yerde silah ve kucağında bir kız vardı . Babamı tecavüz ile şuçluyorlardı ve buna kimse ses çıkarmadı ne bir delil ne bir iz vardı . Adaletsizlik vardı ve ülkenin en iyi mahkeme lerinden biride olsa haksızlığa izin verme söz konusuydu fakat yinede delil yetersizliğinden babam serbest kaldı. Fakat soylu ailenin evin babası olan David bey ülkenin en tanınmış ve en soylu kişilerinden biriydi bu olaya dayanamadı ve babamı bir seri katille öldürttü . Fakat ne suçlandı ne de bir ses çıkarabildiler . Bu olaydan yıllar yıllar geçti fakat hala ülke gündeminde konuşuluyor. Bu olay yüzünden siyahi insanların ülkede özgür ve rahat dolaşmaları zorlaştı . Bİzim orda şöyle bir söz var “ Gözlerimizin ve derimizin rengi ne olursa olsun,gözyaşlarımızın rengi aynıdır.”

Günlerden bir gün istanbul'un bir yerinde 3 yaşında efe adında bir çoçuk vardır.Bu çoçuk dışarı çıkar arkadaşlarıyla oyunlar oynar ailesiyle gezer.Bir gün okulda bayılır Annesi'nin kalbine bir sızı düşmüştür aslında ilk başlarda kalbi'nin ağrısı'nın sebebini anlayamamış daha sonra telefonu çaldığında ve Efe'nin öğretmeni aradığında anlar nedenini.Efeyi hastaneye götürdüler ve doktor Efe'ye lösemi teşhisi koydu. Efe'nin Annesi Babası yıkılmıştır Efeye belli etmiyorlardır.

Birkaç saat sonra Efe hemşireye; beyaz yatağının üzerinde serili olan pembe çarşafı  işaret ederek :

Efe:Bundan bizde de var

Hemşire:Annen zevkli bir kadınmış der ve yanağını sıkıp oradan ayrılır daha sonra Efe'nin ailesi odaya girer Efe annesinin maviş gözlerinin kızardığını farkeder ve sorar 

Efe :Anne sen ağladın mı ? Annesi: Hayır oğlum gözüme toz kaçtı Efe:annem üfleyeyimde geçiversin. Annesi Efe'nin bu sözüne yıkılır ve canı yanmaya başlar.Babası ağlama karıcığım elbette ki Allah bir çıkış yolu sunacaktır Allah'tan ümit kesilmez der. Efe'yi başka bir hastaneye götürürler annesi Efe'nin hastalığını konduramıyor, lösemi teşhisinin yalan olduğuna inanmak istiyor, hep bir umutla o hayali sürdüyordu.Efe'nin hastalığı kötüleşiyor sanki her gün biraz daha gözden kayboluyor gibi oluyordu. Doktor yüzünü asmış bir şekilde odaya girerek anne ve babasını dışarı çağırır ve "Maalesef artık ümit yok" der.Annesi ağlamaya başlar babası tekrar annesine moral vermeye başlar Efe tüm bu olan biteni biraz aralık bırakılmış kapıdan izler fakat duyamadığı için anlam veremez. Ertesi gün başka bir doktor'a giderler.Doktorlar hala bir ümit var ama ameliyat masraflı demiştir.Efe ve ailesinin durumu o kadar kötüydü ki bırakın ameliyat için para vermeyi herkese borçları olduğu için kimse yardım elini uzatmıyor hergün efe'nin bedeni yenik düşüyordu.Annesi'nin tek tutanacak dalı kalmaz efeyi kaybetmekten korkar.Hergün efeyi yatağa bağlı görürken canından can gider. Annesi otururken Allah'a elini açar ve der ki; Allah'ım benim ömrümü al Efem'e ver onun tertemiz kalbini iyileştir arkadaşlarıyla oynamasına izin ver senden başka kimsem yok. Ertesi gün olur bir vakıf Efe'ye yardım için elini uzatır dünyalar onların olur.

Efe: anne artık bende oyunlar oynayabilecek miyim? Annesinin gözlerinden yaşlar akar ve; oğlum iyileşeceksin deyip sımsıkı sarılır. Efe tedavi için hastaneye yatar her gün bir umut daha efe için artar. Efe 3 yıl tedavi edilir , mutludur , lösemiyi yenmesine rağmen bir ailesi arkadaşları daha olmuştur. Vakıf annesi babası için aile gibidir.

 3 yıl sonrası.. Efe lösemi hastalığını yenmiştir, okula başlar mutludur dünyalar onun olmuştur . Efe: Allah'ım annemi benden almadığın benide anneme bağışladığın için şükürler olsun dedi. Efe'nin annesi:Allahım dileğimi duyduğun için sana şükürler olsun dedi.. Babası mutluluğunu anlatamaz sözleri yetmezdir.. Efe büyür lösemi vakfı açar çoçuklara iyilikler yapar.. Efeye bir çoçuk sorar: Efe amca ben iyileşecekmiyim? Efe gülümseyerek cevap verir. Biliyormusun küçük delikanlı bende hastalandığımda anneme bu soruyu sormuştum ve gülümser.. Aslında Her umut yeni bir güne başlangıçtır..

Tema : Komünizm

 

Türkiye de seçimler yaklaşmıştı onca olan olaydan sonra ortaya birçok görüş birçok fikir atılmıştı her kafadan bir ses çıkıyor deyimi, tam burada geçerliydi 5 senelik olan süreçte Türkiye büyük ilerleme sarf etmiş aynı zamanda da artan grevler ve yürüyüşler yüzünden ülke kaçınılmaz bir duruma gidiyordu. Gelelim şimdiye bence bu olayı öykünün kahramanı olan arkadaşlarımızdan dinleyelim 

 

SON DAKİKA GELİŞMESİ 

-          Anne yine kırmızı bülten geçiyorlar komünizm devlet diyorlar ne demek o 

-           Kızım bak bunu senin bu yaşta anlamanı beklemiyorum ama herkesin eşit olması parasız bir devlet olma en önemlisi de kimsenin kimseyi yönetmemesidir 

-          Haklısın baba kafam karıştı 

Evet, tekrardan birlikteyiz bu olaylardan sonra komünizm devlet yolunda ilerleyen insanlar olayın büyüklüğünü anlıyorlardı herkes eşit toplum diyerek çıktığı yola sonumuz nereye gidiyor acaba diye düşünerek son verdi.  Geçmişten günümüze kadar hiçbir toplum diktatör bir yönetim katı kurallar dışında komünizm anlayışını tam anlamıyla uygulayamamıştır bizim bundan ders çıkartıp düşünmemiz gerekirken herkes galeyana gelip bir anda komünizmi savunmaya başladı aralarından beklide hiçbiri komünizm’in tanımını bilmiyordu gelin size meşhur bir hikâyeyle anlatalım şu olayı 

Bir gün Nazım Hikmet, Necip Fazıl’ın yanına gelir başlar komünizmi anlatmaya, komünizm paylaşmaktır, komünizm ortaklıktır falan filan ve cebinden 50 kuruş çıkartıp 25 kuruşunu Üstada verir.
 Üstat sesini çıkartmaz ve parayı alır. Aradan biraz zaman geçer ve Nazım ile Üstat bir yemekte karşılaşırlar o arada Nazım’a bir çanta dolusu para gelir. 

Üstat hemen der ki; ”Nazım hadi paylaşalım komünizm paylaşmaktır ”der. Nazım “olur mu öyle şey bu 50 kuruş mu” der. Bunun üzerine Üstat aldığı 25 kuruşu masaya koyar;
 
 ”İşte sizin komünizm dediğiniz şeyin 25 kuruşluk değeri var” der... 

İşte hikâyenin sonunu merak ediyorsanız hikâyenin sonunda herkes hata yaptığını anladı ve devlet yönetiminde köklü reformlar yapıldı umarım bu herkese ders olur. Çünkü komünizm hafife alınacak bir ideoloji değildir.