Leonardo da Vinci (1452-1519) was een echte ‘’homo universalis’’. Dat wil zeggen dat hij heel veel wist en kon. En dat klopt, want hij was architect, uitvinder, ingenieur, filosoof, natuurkundige, scheikundige, anatomist, beeldhouwer, schrijver, schilder en componist! Van het leven van Leonardo is veel bekend, aangezien schrijver Giorgio Vasari zijn biografie heeft geschreven.

Het grootste deel van zijn leven werkte hij in de steden Milaan, Florence. In de laatste jaren van zijn leven in Rome. Hier waren in die tijd ook kunstenaars Michelangelo en Rafaël werkzaam. Vanaf 1842 werkte hij als zelfstandige schilder en hij had ook een aantal leerlingen, met wie hij het meesterwerk Het Laatste Avondmaal schilderde. Verder is Da Vinci vooral bekend van het schilderij de Mona Lisa, dat tegenwoordig te zien is in het Louvre in Parijs.

Leonardo had een bijzonder karakter en leven. Zo schreef hij alles in spiegelschrift, zodat rivaliserende kunstenaars zijn ideeën niet konden stelen. Ook zou hij homoseksueel zijn geweest en een relatie hebben gehad met een 17-jarige jongen. Hiervoor heeft hij twee weken in de gevangenis gezeten, maar daar is hij wegens gebrek aan bewijs weer uit vrijgelaten.

Da Vinci heeft tegenwoordig nog steeds veel invloed. Zo heeft schrijver Dan Brown zich door deze man laten inspireren bij het schrijven van zijn wereldwijde bestseller ‘’The Da Vinci Code’’. 

'De Schepping Van Adam' is een van de bekendste schilderwerken van Michelangelo. Het is onderdeel van het gigantische fresco op het plafond van de Sixtijnse Kapel in Vaticaanstad.

Michelangelo Buonarroti geboren in het jaar 1475, overleden in het jaar 1564

Michelangelo Buonarroti (kortweg op gewoon Michelangelo) was van Italiaanse afkomst. hij deed veel, zoals: beeldhouwer, schilder, architect en dichter. hij wordt beschouwd als een van de grootste kunstenaars ooit. Werkte in Florence en in Rome (beide plaatsen liggen in Italië).

hij was een leerling van de schilder Domenico Ghirlandaio en van de beeldhouwer Bertoldo di Giovanni. In Florence leerde hij de klassieke oudheid kennen, die van grote invloed is geweest op zijn werk, en kwam hij via Lorenzo de' Medici in contact met enkele van de grote wetenschappers van zijn tijd. In 1496 trok hij naar Rome, waar hij in 1498 de bekende Pietà in de St.-Pieter maakte. Na terugkeer in Florence kreeg hij de opdracht voor de eveneens bekende david.

Paus Julius II gaf de opdracht tot de fresco's op het plafond van de Sixtijnse Kapel: taferelen uit Genesis, omrand met afbeeldingen van profeten en naakte jongeren. Michelangelo werkte vier jaar aan het plafond, liggend op zijn rug. Hij schilderde daarna vrijwel niet meer, tot hij in 1536 begon aan Het Laatste Oordeel, op de achterwand van de Sixtijnse Kapel. Dat werd in 1541 voltooid.

Speciaal van Michelangelo's stijl zijn de forse, gespierde lichamen. Hij overleed in 1564 in Rome en ligt begraven in Florence.

Hij stond vooral bekend als pessimistisch en gierig. Het laatste oordeel van MICHELANGELO

De Mona Lisa is een van de meest beroemde schilderijen en is gemaakt door Leonardo da Vinci. Leonardo is geboren in het dorpje Vinci en zijn achternaam, da Vinci, betekent van Vinci. Het schilderij hangt in het Louvre in Parijs en ik heb het daar al 2 keer gezien. Met is eigenlijk een best klein schilderij en je moet in de rij staan om het te kunnen zien. Het meest bijzondere van het schilderij is de manier hoe ze kijkt en die glimlach. Je weet niet wat ze denkt en of ze nu echt blij is.

da Vinci (15 april 1452 2 mei 1519) was een 'Homo universalis'. Daarmee wordt bedoeld dat hij heel veel kon en wist. Hij was een Architect, uitvinder, Inginieur, filosoof, Natuurkundige, scheikundige, anatomist, beeldhouwer, Schrijver, componist en schilder. Een bekend schilderij van hem is de Mona Lisa.

was een Italiaanse Renaissance-schilder.

Hij was beeldhouder, schilder en architect.

Hij was sterk beïnvloed door

Leonardo da Vinci's schilderstijl.

Zijn eerste kunstindrukken schijnen in Perugia te zijn opgedaan: hij werkte aanvankelijk in de stijl van Pinturicchio en anderen. Lazzaro Vasari, de overgrootvader van de kunsthistoricus Giorgio Vasari, was een broer van Luca's moeder. Hij wist de jongeman als leerling bij Piero de Franceschi te plaatsen. In 1472 vinden we Luca in Arezzo, en in 1474 in Città di Castello. Hij schonk een schilderij aan Lorenzo de Medici genaamd 'De School van Pan', ontdekt in Florence en vroeger in Berlijn, maar vernield tijdens de Tweede wereldoorlog. Een vergelijkbaar werk schilderde hij later op de muur van het paleis van Pandolfo Petrucci in Siena.

Rafaël werd geboren in Urbino, waar zijn geboortehuis nog steeds te bezoeken is. Van zijn jeugd is weinig bekend anders dan dat hij schilderles kreeg van zijn vader Giovanni Santi, een schilder die al in 1494 overleed. In de periode tussen ongeveer 1500 en 1504 was hij leerling bij Perugino, onder wie hij vermoedelijk aan fresco's werkte in Perugia. Vermoedelijk kreeg het wonderkind Rafaël rond die tijd zijn eerste eigen opdracht en maakte hij ook het schilderij De droom van de ridder. In zijn eerste werken is de invloed van Perugino nog zeer duidelijk; Vasari schreef over een bepaald werk van Rafaël dat als er geen handtekening op stond, iedereen het voor een Perugino zou houden.

Rond 1504 ging Rafaël naar Florence, waar hem bleek dat zijn techniek ouderwets en provinciaals was. Hij stond er echter om bekend dat hij zeer snel van anderen leerde en paste zich spoedig aan. Hij werd vooral beïnvloed door Leonardo da Vinci en in mindere mate door Michelangelo.

Waarom Rafaël naar Rome vertrok, vermoedelijk in de laatste maanden van 1508, is niet helemaal duidelijk. Mogelijk was hem ter ore gekomen dat er in het Vaticaan, destijds onder Paus Julius II, privévertrekken waren die opnieuw gedecoreerd moesten worden. In 1509 kreeg hij de opdracht voor één ervan, de Stanza della Segnatura. 

Al heel snel gold hij in het Vaticaan, op Michelangelo na, als de belangrijkste kunstenaar. Hij zou er de rest van zijn korte leven blijven.

een slimme man die veel kon

Hij is geboren in Vinci waar z'n achternaam

vandaan komt

een van de bekendste schilderijen is de Mona Lisa

die schilderde hij

Raffaello Sanzio (1483-1520), wereldwijd bekend als Rafael, was een kunstschilder die werkte aan het eind van de renaissance. Van zijn jeugd is bekend dat hij schilderlessen had van zijn vader Giovanni. Verder hebben verschillende schrijvers laten merken dat Rafael een ‘’wonderkind’’ zou zijn: hij leerde zeer snel, vooral voor iemand van zijn leeftijd.

In 1508 vertrok Rafael naar het Vaticaan om de woon- en werkvertrekken, de zogenaamde stanzen van paus Julius II te beschilderen. Hij heeft onder andere de allesverwoestende brand die de mythische stad Troje zou hebben getroffen, geschilderd in één van vertrekken.

Velen waren onder de indruk van zijn werk en Rafael kreeg steeds meer opdrachten aangeboden. Ook de Kerk wilde dat Rafael nog meer voor hen ging schilderen. Hij kon al dit werk niet in zijn eentje aan. Daarom ging hij steeds meer leerlingen inhuren die een deel van het werk voor hem moesten opknappen. Hij gaf zijn leerlingen wel strenge aanwijzingen mee, zodat het werk wel op een echte Rafael ging lijken.

Rafael heeft een opvallende schilderstijl. Zo gebruikt hij in al zijn schilderingen de kleuren geel, blauw en rood. Ook schildert hij vaak een triomfboog op de voorgrond, zoals het geval is bij De School van Athene.

Het lichaam van Rafael is in het Pantheon, een grote tempel, begraven. Dit maakt duidelijk dat de Romeinen zeer veel respect voor Rafael hadden. Er werden tot dan toe namelijk alleen burgers van Rome in het Pantheon begraven, en dat was Rafael niet. Na de dood van Rafaël begon de glorie van de renaissance te verminderen.

Raffaello Sanzio (1483-1520), wereldwijd bekend als Rafael, was een kunstschilder die werkte aan het eind van de renaissance. Van zijn jeugd is bekend dat hij schilderlessen had van zijn vader Giovanni. Verder hebben verschillende schrijvers laten merken dat Rafael een ‘’wonderkind’’ zou zijn: hij leerde zeer snel, vooral voor iemand van zijn leeftijd.

In 1508 vertrok Rafael naar het Vaticaan om de woon- en werkvertrekken, de zogenaamde stanzen van paus Julius II te beschilderen. Hij heeft onder andere de allesverwoestende brand die de mythische stad Troje zou hebben getroffen, geschilderd in één van vertrekken.

Velen waren onder de indruk van zijn werk en Rafael kreeg steeds meer opdrachten aangeboden. Ook de Kerk wilde dat Rafael nog meer voor hen ging schilderen. Hij kon al dit werk niet in zijn eentje aan. Daarom ging hij steeds meer leerlingen inhuren die een deel van het werk voor hem moesten opknappen. Hij gaf zijn leerlingen wel strenge aanwijzingen mee, zodat het werk wel op een echte Rafael ging lijken.

Rafael heeft een opvallende schilderstijl. Zo gebruikt hij in al zijn schilderingen de kleuren geel, blauw en rood. Ook schildert hij vaak een triomfboog op de voorgrond, zoals het geval is bij De School van Athene.

Het lichaam van Rafael is in het Pantheon, een grote tempel, begraven. Dit maakt duidelijk dat de Romeinen zeer veel respect voor Rafael hadden. Er werden tot dan toe namelijk alleen burgers van Rome in het Pantheon begraven, en dat was Rafael niet. Na de dood van Rafaël begon de glorie van de renaissance te verminderen.

Giovanni werd opgeleid door zijn vader, Jacopo Bellini, die in een icoonachtige stijl schilderde die zijn vroege stijl beïnvloedde. Er bestonden sterke relaties tussen Bellini en Andrea Mantegna, die getrouwd was met de zus van Bellini. Onder de invloed van Mantegna kreeg zijn werk een zeker kalligrafische precisie.

Het bezoek van Antonello da Messina aan Venetië in 1475 lijkt de talenten in Giovanni te hebben losgemaakt. Zijn kleuren werden sterker en kregen meer diepte zonder dat de interactie tussen vorm en ruimte verloren ging. Het licht komt het doek overvloedig binnen.

De landschappelijke achtergronden in de werken na 1475 zijn van een zodanige kwaliteit dat Bellini wel de belangrijkste landschapsschilder van de vroege renaissance wordt genoemd. Zijn kunde om een figuur met een uitdrukking van rustige overdenking weer te geven terwijl hij volledig beweeglijk is, wordt niet door zijn tijdgenoten geëvenaard. Hij maakte ook Piëta's.

Zoals met vele Italiaanse kunstenaars uit zijn tijd het geval is, wordt zijn leven beschreven in het beroemde boek Le Vite van de 16e eeuwse Giorgio Vasari. Zijn bijnaam kreeg hij vanwege zijn broer, die zo dik was dat hij Botticelli oftewel "het tonnetje" werd genoemd.

Botticelli werd geboren in de rione genaamd Ognissanti in Florence. Hij zou kort in de leer geweest zijn bij "het vaatje", een goudsmid. Bij wie hij daarna in de leer ging is onduidelijk; het vermoeden bestaat dat dit bij Fra Filippo Lippi was, maar ook Andrea del Verrocchio wordt wel genoemd in dit verband. In het laatste geval zou Botticelli Leonardo da Vinci als medeleerling hebben gehad.

In 1470 opende hij zijn eigen studio. In 1481 en 1482 verbleef hij in Rome, waar hij fresco's schilderde in de Sixtijnse Kapel, net als toen onder meer Cosimo Rosselli en Perugino deden. (Michelangelo werkte er pas jaren later.) Omdat er daar maar drie fresco's van zijn hand zijn wordt vermoed dat de opdrachtgevers ze niet waardeerden.

Sandro Botticelli is niet eenvoudig in een categorie onder te brengen - deels kan hij gerekend worden tot de late Middeleeuwen en deels tot de vroege renaissance. Aan het begin van zijn carrière schilderde hij enkele kleine schilderijen die allemaal de elegante en lyrische kleurenpracht hebben van de Boheemse werken van de internationale stijl. Daarna produceerde hij triomfantelijke werken die gesitueerd zijn in fantasiewerelden, zoals zijn vermaarde La Primavera (ca. 1478) en De Geboorte van Venus (ca. 1485). Tot deze periode behoren ook de portretten waarin geportretteerden en profil worden weergegeven en daardoor doen denken aan ingekleurde Romeinse munten. Beïnvloed door de fundamentalistische monnik Savonarola (die zelf wegens ketterij op de brandstapel eindigde) schilderde Botticelli een serie duistere, intens religieuze werken die dezelfde onheilspellende sfeer ademen als bij sommige Duitse expressionisten van de 20e eeuw het geval is, die even voor de opkomst van het nationaalsocialisme, de ineenstortende wereld van de Republiek van Weimar verbeelden

Vittore Carpaccio (wrsch. Venetië, ca. 1455 - Capodistria, 1525/1526) was een Venetiaanse schilder. Hij werd vooral bekend door de negen schilderijen over de legende over de Heilige Ursula. Zijn schilderijen werden vooral in rood en wit geschilderd en behoren tot de hoog-renaissance.

Van zijn leven is weinig bekend. Zelfs over zijn geboorte- en sterfdatum zijn historici het niet eens. Hij werd rond 1455 geboren in Venetië als zoon van een leerhandelaar met de naam Piero Scarpazza. Hij zou later zelf zijn achternaam veranderen in Carpaccio.

Waarschijnlijk is hij in de leer geweest bij Gentile Bellini en Lazzaro Bastiani. Verder lijkt hij erg geïnspireerd door Cima da Conegliano.

In de twintigste eeuw werd het gerecht carpaccio naar hem genoemd.

Piero was een zoon van Benedetto de Francesci . Zijn eerste opleiding als kunstenaar kreeg hij in de studio van Antonio di Anghiari. Verder studeerde hij (onder andere) onder Domenico Veneziano in Florence en werkte inFlorence, Rimini, Rome en Arezzo maar zijn hart lag in zijn geboortedorp Sansepolcro waar hij regelmatig maar vooral tijdens zijn werk in de kathedraal in Arezzo het grootste deel van zijn leven doorbracht. De meest uitgebreide (bestaande) serie fresco's zijn te vinden in de kathedraal van San Francesco in Arezzo. Een van Francesca's bekendere studenten is de architect en schilder Donato Bramante.