Gustaríame compartir un anaquiño do seu concerto na aldea de “O Couto”. Este vídeo é unha parte da súa canción “Só con amor” pertencente ao seu albúm chamado “Costuras”, cuxo título quere transmitirnos que as costuras están cheas de remendos e con estes remendos ímos facendo cousas máis grandes, xa que non debemos esquecer que “A vida está chea desos remendos que se van cosendo”.

Pois na costa e nas montañas, ata que brila o luar, as árbores e os paxaros cantan por vela chegar.

María chega nas flores, na auga fresca do mar, no sorriso dun pequeno e en cada paso que das.

A Virxe trae alegría para os que saben mirar. Nestes días sen abrazos, María tamén é a amiga a quen queres abrazar.

Espero que vos guste!

Idioma meu, humilde, nidio, popular,
labrego, suburbial e mariñeiro
que fas avergoñar
ó burgués, ó señorito i o tendeiro:
levas sangue do pobo
e raigañas escuras
que anuncian un día novo
sen mágoas nin tristuras.

Idioma proscrito,
asoballado,
soterrado,
refugado,
negado
como a pobreza i o delito,
fala do emigrante e do maldito:
só resoas nos lares
das xentes populares.
¡Ti tés que rexurdir puro,
poderoso, enteiro
para erguer noso futuro
de pobo absoluto e verdadeiro!

Considero que estos libros tiñan una boa calidade, mais tamén era unha excelente fonte onde pasar un bo rato lendo en galego e aprendendo os contidos que trataban estes libros. Porén, os debuxos animados e a literatura infantil en galego xa non teñen tanta demanda. É triste atoparse nesta situación onde o galego case non se use agás nos ámbitos familiar e pouco máis.

En conclusión, os debuxos animados serían una esperanza de recuperar o galego nalgúns ámbitos pero para iso sería preciso a nosa axuda e non abandonar e desprezar o noso idioma.

Cando estaba na ESO todos os cursos tivemos a oportunidade de acudir a un pequeno concerto de Rosa Cedrón que tivo lugar nun auditorio ao lado do noso colexio. Nas clases de galego pasamos días investigando sobre esta artista e escoitando as súas cancións, polo que cando chegou o momento do concerto desfrutamos moito da súa música.
Foi unha maneira moi entretida de acercarnos máis a nosa lingua e a súa cultura.

@rebecastones

Para min é un texto moi importante que me transporta a unha etapa moi significativa da miña vida. Sempre que o leo esperta moitos sentimentos e a súa lectura e moi especial.

Cando quero vivir

digo Moraima.

Digo Moraima

cando semento a espranza.

Digo Moraima

e ponse azul a alba.

Cando quero soñar

digo Moraima.

Digo Moraima

cando a noite é pechada.

Digo Moraima

e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar

digo Moraima.

Digo Moraima

cando a anguria me abafa.

Digo Moraima

e ponse a mar en calma.

Cando quero surrir

digo Moraima.

Digo Moraima

cando a mañá é crara.

Digo Moraima

e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer

non digo nada.

E mátame o silencio

de non decir Moraima.

 galegos ou artistas que cantan en gale

Cando sexa profe sen dúbida recomendareillos aos meus nenos e nenas e traballarei con eles na clase!

Esta historia fixo que me achegase máis ao galego e que unha peza na nosa lingua deixase marca na miña vida

Recoméndovos que leades o libro ou vexades a película, merece moito a pena. Desexo que os guste tanto como a min. 

Ola! A mín gustaríame compartir esta imaxe do último concerto que fun da cantante bergantiñá, Sés. Escollín esta foto xa que se trata dunha cantante que me gusta moito, non só a súa música se non tamén o significado e a loita que hai tras cada canción. Ademáis, engadín o enlace da súa canción máis coñecida, "Tempestades de sal", e a miña favorita pois ten un significado moi especial para mín pola forza que transmite. Dedica os seus concertos sempre para amosar a súa contra ante diversas inxustizas sociais como o racismo, o machismo, o malestar da época franquista, os presos políticos… xunto cunha gran reivindicación e implicación do uso do galego, pois como di ela en todos os concertos, “o único galego que se fala mal é o que non se fala”. 
Recomendo moito escoitar as súas cancións e máis aínda asistir a algún concerto seu porque é unha muller increíble que impacta moito, tanto pola súa forma de ser como polas súas cancións e letras. 

Cando a nosa mestra explicou en que consistía esta tarefa, non se me veu a cabeza nin un poema nin unha canción nin un lugar… Apareceu ela: a miña avoa paterna, unha gran muller e unha gran galega. Dende ben cativa medrei escoitando os contos e lendas da nosa terra que ela mesma contaba, as panxoliñas de Nadal que aprendera na súa mocidade ou as cancións tradicionais que cantaba durante a vendima. 

A maior parte da miña familia emprega o castelán como lingua vehicular. Ben é certo que parte dela desenvólvese en galego, mais sempre percibín algo especial na miña avoa. Esa gheada tan característica súa, as paragoxes nas formas verbais (“Neniña, ven comere”) e, como non, esas expresións coa súa entoación particular (“Non vaia ser o demo!”). 

Desgraciadamente, dende o falecemento do meu avó comezou a perder facultades, e hai uns anos os médicos diagnosticáronlle demencia; esa indesexable enfermidade que vai borrando todo o que un pensa, todo o que un sente, todo o que un é. Sen embargo, sorprendentemente, no caso da miña avoa a lingua permanece; é unha delicia escoitala. Moitas cousas cambiaron, pero o galego debe de estar adherido a algo que vai máis alá dos límites do seu intelecto: verdadeiramente, está fixado no seu corazón.

As dúas imaxes adxuntas correspóndense cunha fotografía súa e cunha lámina pintada por ela hai uns meses. Como dicía ao comezo, unha gran muller; nin unha doenza deste calibre pode roubarlle a súa arte!

Hoxe gustaríame que disfrutarades igual que o disfruto eu, unha das tantas cancións que me canta a miña avoa.

Amalia é sinónimo de loitadora, de alegría, de todas aquelas cousas bonitas que se vos veña á cabeza, esa é miña avoa!

Desta maneira, é como aprendín o galego, xa que Amalia e mais eu temos pasado tardes e tardes cantando e contándome ela historias da sua infancia.

Esta canción en concreto fai referencia a unha das romarías máis coñecidas da miña zona, A Barca, que pertence a Muxía.

Así é como eu me involucrei co galego, ca miña lingua, cultura... con Galicia! E así é como disfruto eu do meu tempo libre, cos meus da casa, e ca miña lingua da casa.

Os libros destes personaxes tamén coñecidos como Os Bolechas, eran dos seus preferidos. Lémbrome desta serie e destes libros de contos con moito agarimo, xa que introducían uns valores moi educativos contados desde unha perspectiva humorística. Por este motivo, encantaríame compartilos cos meus fillos nun futuro.

Por outra banda, no ámbito escolar, algo que me une moitísimo á nosa lingua e do que gardo un recordo extraordinariamente importante para min son as cancións en galego da miña escola de educación infantil. Alí foi onde comecei a ter contacto coas cancións populares galegas e as nosas tradicións, moitas veces transmitidas a través destas cancións populares. Tiñamos un pequeno coro onde cantabamos moitas cancións en galego nos festivais de Nadal, o Entroido, as Letras Galegas, ante os nosos pais e familiares. 

En conclusión, debería haber máis debuxos animados e literatura infantil en galego porque é unha boa forma de recupéralo neste ámbito, pero para isto é preciso da nosa axuda. Ter estes recursos audiovisuais influíume positivamente no meu desenvolvemento en galego, polo que nun futuro pensó animar aos meus alumnos e alumnas a leer libros e ver películas nesta lingua na miña labor como docente.

Ademáis, o estribillo “Bailade nenas, bailade que o voso bailar me alegra, se o voso bailar non fora non estaba nesta terra” representa o que me transmite praticalo no meu tempo libre: a diversión en grupo e a unión con Galicia.

Grazas a todo isto, aprendín as raíces galegas e a disfrutar dos nosos cantares que espero que nunca se esquezan!

Esta é unha das mellores lembranzas que teño dela, recordo como chegou á aula orgullosa da súa actuación e desexando poñela na nosa clase.