_{อยุธยายศล่มแล้ว     ลอยสวรรค์  ลงฤๅ
สิงหาสน์ปรางรัตน์บรร   เจิดหล้า
บุญเพรงพระหากสรรค์   ศาสน์รุ่ง เรืองแฮ
บังอบายเบิกฟ้า            ฝึกฟื้นใจเมือง}

ถอดความได้ว่า...กรุงศรีอยุธยาล่มสลายไปแล้ว กลับลอยลงมาจากสวรรค์อีกครั้งหนึ่ง  พระราชอาสน์ พระปรางค์ ประดับประดาด้วยแก้วมณีงามเด่นในโลก เป็นเพราะผลบุญของพระมหากษัตริย์ได้ทรงกระทำไว้แต่เก่าก่อน พระพุทธศาสนาจึงได้เจริญรุ่งเรือง ช่วยปิดทางแห่งความชั่ว เปิดทางสู่ความดี ฟื้นฟูจิตใจราษฎรให้พ้นจากความงมงายในบาปต่างๆ

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้ปฏิพากษ์  การใช้ถ้อยคำที่มีความหมายตรงกันข้ามหรือ ขัดแย้งกันมากล่าว อย่างกลมกลืนกัน เพื่อเพิ่มความหมายให้มีน้ำหนักมากยิ่งขึ้น เช่น ในบทนี้ใช้คำว่า "ล่ม" กับ "ลอย" และ "บังอบาย" กับ "เบิกฟ้า" เป็นต้น

ครูหนิง

_{ทราบสวยมภูวจักรี เกลือกใกล้}

_{เรียมคิดจบจนตรี โลกล่วง เเล้วเเม่}

_{โฉมฝากใจเเม่ได้ ยิ่งด้วยใครครอง}

ถอดความได้ว่า…จะฝากไว้กับพระเเม่อุมา (ชายาพระอิศวร)หรือจะฝากกับพระเเม่ลักษมี(ชายาพระนารายณ์) ก็กลัวว่าถ้าความทราบไปถึงพระอิศวรเเละพระนารายณ์ เกรงว่าจะทรงเสด็จมาเชยชมตัวน้อง ตัวพี่นี้คิดจนจบทั่วทั้งสามโลกเเล้ว (สวรรค์ โลกมนุษย์ บาดาล) เลยขอฝากน้องไว้กับตัวน้องเอง จะดีที่สุด

คุณค่าที่ปรากฎ…ในด้านวรรณศิลป์ การใช้คำศัพท์เปรียบองค์เทพเจ้าทั้งสองว่า สวยมภูวจักรี เเละความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าที่ซึ่งชาวฮินดูให้ความเคารพนับถืออย่างยิ่ง

ผู้จัดทำ

นายปลวัชร ดวงเดือน เลขที่ 4

นายธนานันต์ นภานาถ เลขที่ 11

ถอดความได้ว่า

เป็นโคลงกล่าวความส่งท้าย
บรรยายเรื่องความรักความอาลัยที่ต้องจากนางอันเป็นที่รักเป็นข้อความอันไพเราะถึงความคร่ำครวญดังไปทั่วทั้งฟ้าและดินเรื่องนี้เป็นข้อความที่พี่พูดกับน้อง ด้วยความระทมใจ และด้วยความรักน้องอย่างยิ่งขอให้น้องจงรักษาเรื่องนี้ไว้ต่างหน้าของพี่ในอนาคต อันนานโน้นเถิด

วิเคราะห์คุณค่า

1.มีการใช้คำ กวีใช้คำที่งดงามทั้งความหมายและมีการเล่นเสียง ร.เรือ

2.แสดงให้ถึงภาพพจน์ นางอันเป็นที่รัก

3.การเปรียบเทียบเกินจริงเพื่อให้เห็นคุณค่าทางด้านอารมณ์ ความรักกับฟ้าดิน

นางสาว ณิชานันท์ นามสา เลขที่ 24

นางสาว สิริรัตน์ สายรัตน์ เลขที่ 36

ธรรมาสน์ศาสาลาน พระแผ้ว

หอไตรระฆังขาน ภายค่ำ

ไข่ประทีปโคมแก้ว ก่ำฟ้าเฟือนจันทร์

โบสถ์ วิหาร ระเบียง ธรรรมาสน์ และศาลาต่างๆ นั้น กว้างใหญ่ขยายไปถึงสวรรค์ หอพระไตรปิฎก เสียงระฆังในหอระฆังยามพลบค่ำ และ แสงตะเกียงจากโคมอันมากมายนั้นสามารถทำให้แสงจันทร์สว่างน้อยลง

วิเคราะห์

การพรรณาโวหาร ถึงวัตถุธรรมที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจคนในสังคม

ผู้จัดทำ

นายเดชาโชติ สวัสดิกาญจน์ เลขที่ 5 ม.4/7

นางสาวฐิติวรรณ์ แซ่ลี้ เลขที่ 21 ม.4/7

ภูเขาพังทลาย สวรรค์๖ชั้น ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ จะหายไปในโลก ความรักของพี่นั้นก็ไม่หายไป ถึงไฟมาผลาญ ล้างทวีปทั้ง4 ก็สามารถล้างความอาลัยของพี่ได้

วิเคราะห์คุณค่า

ความไพเราะตามแบบฉบับโคลงสี่สุภาพ

ความนิยมเสียงพยัญชนะของคำสุดท้ายวรรคหน้า เป็นเสียงเดียวกันกับวรรคหลังและใช้ภาพพจน์ชนิดอธิพจน์ซึ่งเป็นการกล่าวเกินจริงเพื่อสร้างอารมณ์และความรู้สึก

น.ส.ฐิติพร เชยทอง เลขที่20

น.ส.ดาริกา ฉางข้าวไชย เลขที่26

บางยี่เรือราพลาง พี่พร้อง

เรือแผงช่วยพานาง เมียงม่าน มานา

บาง บ่ รับคำคล้อง คล่าวน้ำตาคลอ

ล่องเรือมาตามลำคลองไปจนผ่านตำบลบางยี่เรือ

เมื่อกำลังจะจากบางยี่เรือได้ยินคำว่าเรือๆก็เลยนึกว่า

ที่นี่คงมีเรือจึงบอกกับบางยี่เรือช่วยให้เอาเรือมีม่านบังไปรับนางให้แอบหลังม่านมาแต่บางยี่เรือก็ไม่รับคำจึงต้องนั่ง ร้องน้ำตาคลอ

มีการใช้ บุคคลวัตคือการสมมติให้สิ่งที่ไม่มีชีวิต ที่ไม่ใช้คนมีการแสดงความรักต่อคนที่รักและความห่วงใยต่อคนที่รักและความเสียใจต่อคนที่รักมีการซ้ำคำคือคำว่า ยี่เรือ สัมผัสสระ บาง,พลาง มา,นา สัมผัสพยัญชนะ พี่,พร้อง เมี่ยง,ม่าน

นายเตมีย์ ณ นคร ม.4/7

นายนฤดล สิงห์น้อย มา.4/7

_{หนาวนอกรุมในดวง จิตช้ำ}

_{โฉมแม่พมลพวง มาเลศ กูเอย}

_{มือแม่วีเดียวล้ำ ยิ่งล้ำลมพาน}

---------------------------------

ความหมาย : ลมที่พัดมาโดนร่างกายเหมือนกับพิษที่มาโดนร่างกายไม่เหมือนกับน้องนางที่มาพัดด้วยมือเบาๆก็เย็นยิ่งนัก

วิเคราะห์คำประพันธ์

มีการใช้รสวรรณคดี สัลปังคพิสัย ที่ครํ่ารวญถึงคนรัก มีการเล่นคำ คือ การใช้คำซํ้า เช่น คำว่าลํ้า

นายปรมะ พลศักดิ์ เลขที่ 2 ม.4/7

นายสรรเสริญ ศรีนนท์ เลขที่ 13 ม.4/7

เห็นจากจากแจกก้าน แกมระกำ
ถนัดระกำกรรมจำ จากช้า
บาปใดที่โททำ แทนเท่า ราแม่
จากแต่คาบนี้หน้า พี่น้องคงถนอม

ถอดบทความได้ว่า นายนรินทร์ เห็นต้นจากกับต้นระกำ ขึ้นปนกันอยู่ เห็นต้นจากก็นึกถึงการที่จากมา เห็นต้นระกำก็นึกถึงกรรม อนึ่ง เราจากกันแต่เพียงครั้งนี้ดอก ต่อไปภายหน้าเรา (พี่และน้อง) คงได้กลับมาร่วมกัน

วิเคราะห์คุณค่า

มีการเล่นคำซ้ำอย่างไพเราะคือคำว่าจากและระกำ มีการกล่าวคร่ำครวญถึงนางอันเป็นที่รักซึ่งมีการใช้รสวรรณวดีคือสัลลาปังคพิสัยที่แสดงถึงอารมณ์เศร้าโศกที่ต้องพลัดพรากกับนางอันเป็นที่รัก

นายพสิษฐ์ คติทองเอก เลขที่ 1 ม.4/7

น.ส.วราวรรณ แซ่ตั้ง เลขที่ 35 ม.4/7

เมรุชุบสมุทรดินลง เลขแต้ม

อากาศจักจารผจง จารึก พอฤา

โฉมแม่หยาดฟ้าแย้ม อยู่ร้อนฤาเห็น

ถอดความได้ว่า

อยากเทความรักจากอกพี่ให้น้องรับรู้เอาเขาพระสุเมรุเป็นปากกาเอาดินละลายน้ำ เพื่อเป็นหมึกไปเขียนบนท้องฟ้าก็ไม่พอ

คุณค่าทางวรรณศิลป์

มีการเล่นเสียงพยัญชนะ คือ เอียงอกเทออกอ้าง อวดองค์ อรเอย เล่นเสียงเล่นคำ มีการกล่าวเกินจริง การใช้อุปมา อุปไมย ใช้ภาษาที่สละสลวย

นางสาว กัญญาภัค ค้าผล เลขที่15

นางสาว รษณา อนุวัฒนานนท์ เลขที่34

ภูเขาพังทลาย สวรรค์๖ชั้น ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ จะหายไปในโลก ความรักของพี่นั้นก็ไม่หายไป ถึงไฟมาผลาญ ล้างทวีปทั้ง4 ก็สามารถล้างความอาลัยของพี่ได้

วิเคราะห์คุณค่า

ความไพเราะตามแบบฉบับโคลงสี่สุภาพ

ความนิยมเสียงพยัญชนะของคำสุดท้ายวรรคหน้า เป็นเสียงเดียวกันกับวรรคหลังและใช้ภาพพจน์ชนิดอธิพจน์ซึ่งเป็นการกล่าวเกินจริงเพื่อสร้างอารมณ์และความรู้สึก

น.ส.ฐิติพร เชยทอง เลขที่20

น.ส.ดาริกา ฉางข้าวไชย เลขที่26

ทุกทิศชระมัวมา มืดแล้ว

เนตรหนึ่งว่ายนภา เพียงเมฆ

เนตรหนึ่งตรวจไตรแผ้ว แผ่นหล้ามาสมร

ถอดความได้ว่า

ดวงตะวันลับเหลี่ยมเขา ลาโลกไปแล้ว

ความมืดแผ่เข้ามาทุกทิศแล้ว

ตาหนึ่ง (ของพี่) มองกวาดไปในท้องฟ้าไปจนจดก้อนเมฆ

อีกตาหนึ่งตรวจค้นหาน้องบนพื้นแผ่นดิน

วิเคราะห์คุณค่า

เมื่ออ่านแล้วก็สามารถเห็นภาพเกิดขึ้นตามตัวอักษรได้อย่างชัดเจนมีการเล่นการคำอย่างไพเราะ

น.ส.นันท์นภัส ปากกล้า 28 4/7

นาย กายสิทธิ์ สายสวัสดิ์ 3 4/7

เรื่องเรืองไรไตรรัตน์พ้น พันแสง

รินรสพระธรรมแสดง ค่ำเช้า

เจดีย์ระดะแซง เสียดยอด

ยลยิ่งแสงแก้วเก้า แก่นหล้าหลากสวรรค์

ถอดความจากโคงบทนี้ได้ว่า เป็นการสรรเสริญไตรลักษณ์ว่าเป็นหลักของโลก พระรัตนไตรให้ความสว่างแก่โลกยิ่งกว่าพระอาทิตย์ ซึ่งคำว่าเสียดยอดหมายถึงยอดเจดีย์ที่ชิดกันเป็นจินตนาการของกวีที่มองเห็นบ้านเมืองเต็มไปด้วยเจดีย์โดยใช้คำพูดให้เห็นว่ามากๆจริงเลยใช้คำว่า เสียดยอด

วิเคราะห์คุณค่า

โคลงบทนี้มีการใช้คำสามัญแทนคำศัพท์ และ

มีการสัมผัสอักษร คำว่า พ้น..พ้น และ แก้ว..แก่น

ชื่อ น.ส.จณิสดา มุติยารมย์ ชั้น ม.4/7 เลขที่16

เมื่อจำต้องจากนางอันเป็นที่รักไปด้วยความอาลัยเหมือนกับต้องปิดหัวใจของตนออกไปกับนาง ถ้าหากว่าดวงใจสามารถแบ่งออกได้ ก็จะผ่าออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งจะเก็บไว้กับตนเอง แต่อีกซีกหนึ่งจะมองให้นางรักษาไว้

-วิเคราะห์คุณค่าด้านวรรณศิลป์

: โวหารภาพพจน์

อติพจน์ ของกวี ให้ความรู้สึกสะเทือน และมองเห็นภาพความลึกซึ้ง ของอารมณ์ที่อยู่ในห้วงรัก และต้องพลัดพรากจากนางอันเป็นที่รัก เช่น จำใจจากแม่เปลื้องปลิดอก อรเอย

ใจ หมายถึง นายนรินทร์

ปลิดอก หมายถึง พรากหัวใจจากหญิงอันเป็นที่รัก

: การใช้คำไวพจน์ในการแต่ง

เช่น คำว่า แล่ง และ แตกพราก

หมายถึง การผ่าการแบ่งออกให้เป็นสองฝั่ง

น.ส. ณัชชา ทับเจริญ เลขที่ 22

น.ส. ปุญณิศา แซ่อึ้ง เลขที่ 30

สังข์พระสี่กรทรง จักรแก้ว

สรวมทิพย์สุธาสรง สายสวาท พี่เอย

สังข์สระสมรจงแผ้ว ผ่อนถ้าเรียมถึง

ถอดข้อความประพันธ์

ได้จากนางมาถึงวัดสังข์กระจายแล้ว พอถึงวัดนี้ ก็นึกถึง สังข์ ของพระผู้ทรงจักรแก้ว (พระนารายณ์) ขอให้น้ำ ทิพย์ในสังข์นั้น จงอาบนางของข้า ให้นางมีจิตอัน ผ่องแผ้วสบาย ผ่อน (ความทุกข์) ไว้คอยท่าเวลาที่พี่จะกลับคืนมาทำนองของการแต่งนิราศ เมื่อผ่านตำบลอะไร หรือ พบเห็นอะไร ก็จะต้องนึกพาดพิงไปถึงเมีย หรือคนรักที่ อยู่ข้างหลัง การที่จะกล่าวพาดพิงไปถึงคนรัก (หรืออาจ แสดงความนึกคิดอย่างอื่น) ได้ดี คือ ไพเราะจับใจ ชวน คิดได้เพียงใด ย่อมแล้วแต่ความสามารถ ของกวี

วิเคราะห์คุณค่า

การวิเคราะห์ในเชิงลึกอาจพิจารณาถึงการใช้ภาพพจน์และสัญลักษณ์ที่สุนทรภู่ใช้ในการแสดงออกถึงความรู้สึกและประสบการณ์ของตัวละคร รวมถึงการศึกษาในเรื่องของโครงสร้างและการประพันธ์ที่ช่วยเสริมสร้างความเข้าใจในคุณค่าของบทกวีนี้

นานธนวัฒน์ จารุเลขา เลขที่6

นายเขมินทร์ อรรถมงคล เลขที่9

วิเคราะห์คุณค่าด้านวรรณศิลป์

-มีการเล่นคำซ้ำ•คำที่มีความหมายเหมือนกันเเต่บริบทต่างกัน

เช่น ดวงจันทร์ใช้ในบริบทต่างกัน (แข,เดือน)

-มีการใช้รสวรรณคดี เสาวรนี•การเล่าชมความงามของตัวละคร

เช่น ใบหน้าสวยกว่าดวงจันทร์

-มีการใช้ภาพพจน์ อติพจน์•เปรียบเทียบถึงสิ่งที่ดูเกินความจริง

เช่น เวลายิ้มสวยกว่านางฟ้า

น.ส.ญานิน ละออผิว เลขที่19 4/7

น.ส.พัฒน์นรี กมลธรรม เลขที่31 4/7

จรศึกโศกมานาน เนินช้า

เดินดงท่งทางละหาน หิมเวศ

สารสั่งทุกหย่อมหญ้า ย่านน้ำลานาง

ถอดความได้ว่า

ถึงเมืองตนาวก็นึกสงสารน้องหญิง ต้องจากมาทำศึกเป็นเวลานาน เดินผ่านท่งเข้าห้วยละหาน ได้แต่สั่งลานางกับหย่อมหญ้า

คุณค่าของบทประพันธ์

ความไพเราะอันเกิดจากการใช้เสียงสัมผัสพยัญชนะเเละสัมผัสสระมีปรากฏเเทบทุกวรรคเช่น

• สัมผัสสระ เช่น หน่ำ - ซ้ำ

• สัมผัสสระ เช่น สง - สาร

• สัมผัสวรรค ซ้ำสง(สาร)

ผู้จัดทำ

นางสาวญาณิศา โยมญาติ 18

นางสาวณีรนุช วงเวียน 25

เกรงเทพไท้ธรณินทร์ ลอบกล้ำ

ฝากลมเลื่อนโฉมบิน บทเล่า นะแม่

ลมจะชายชักช้ำ ชอกเนื้อเรียมสงวน

ถอดความได้ว่า จะฝากแม่คนคนงามไว้ที่ไหนดี จะพื้นดินหรือฟากฟ้า เพราะก็กลัวพระเจ้าแผ่นดินจะมาลอบเชยชมความงามของนาง จะฝากนางไว้กับสายลมให้พัดนางไปเลื่อยๆ ก็กลัวลมจะทำให้ผิวนางมีรอยช้ำ

วิเคราะห์คุณค่าด้านวรรณศิลป์ได้ว่า

มีความพิถีพิถันในการใช้คำถ้อยคำต่างๆ ได้มีความไพเราะ จับใจแสดงให้เห็นภาพความโศกเศร้าความ เพ้อละเมอถึงนางอันเป็นที่รัก และมีลักษณะรสวรรณคดีคือ สัลลาปังคพิสัย

ความหมายคำศัพท์

เทพไท้ หมายถึง เทวดาผู้เป็นใหญ่

ธรณินทร์ หมายถึง ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน พระเจ้าแผ่นดิน

กล้ำ หมายถึง ในที่นี้หมายถึง เชยชม

เลื่อน หมายถึง พาไป

ชาย หมายถึง พัด

ชัก หมายถึง ทำให้

น.ส. โชติกา เจนวิบูลกิจ ม.4/7 เลขที่ 17

น.ส. เพชรน้ำผึ้ง ชัยกิจ ม.4/7 เลขที่ 33

ติมิงคล์มังกรนาคผาย ผาดส้อน

หยาดเหมพิรุณหายท เหือดโลก แล้งแม่

แรมราคแสนร้อยร้อน ฤเถ้าเรียมทน

• ถอดความได้ว่า ต่อให้มหาสมุทรทั้งสี่ต้องแห้งจนหมดสิ้น จนปลาตีมิงคล์ มังกร และนาค ต้องหาที่ซ่อน หยาดฝนแห้งจนหมดไปจากโลก จนแล้ง ความร้อนแสนร้อนนั้น ก็ไม่เท่ากับความร้อนรุ่มที่ตัวเราต้องทนอยู่

• วิเคราะห์คุณค่า

  - การสรรหาคำ การเลือกคำที่สื่อถึงความคิด ความ เข้าใจ อารมณ์

  -การใช้คำประกอบให้ไพเราะขึ้นการใช้ความหมายคล้ายกัน กล่าวอติพจน์เกินจริง รสทางวรรณคดี

นางสาวกนกลักษณ์ สุวรรสมบูรณ์ เลขที่ 14

นางสาวพิมพ์นารา พงศ์ครรชิต เลขที่ 32 ม.4/7

• พระอินทร์ผู้มีพันตา ตาของ ท่านมัวไปมองอะไรอยู่

พระพรหมผู้มีสี่หน้าแปดหู หูของท่านมัวฟังอะไรอยู่

พระนารายณ์ท่านมัวแต่นอนหลับอยู่บนบัลลังก์นาค

หรืออย่างไร เราสองคนโศกเศร้าถึงเพียงนี้แต่เทพทั้ง หลายก็ยังไม่สนใจ

วิเคราะห์คุณค่า

• ด้านสังคม มีการพูดถึงองค์เทพในวัฒนธรรมอินเดีย สื่อให้เห็นถึงความเชื่อความศรัทธาต่อองค์เทพของคนไทย

• มีการใช้' สัลลาปังคพิสัย" ที่แสดงให้เห็นถึงความ โศกเศร้าเสียใจที่แม้แต่องค์เทพก็ไม่สนใจเขาทั้งสอง

น.ส. ณิชชา ทับเจริญ เลขที่23

น.ส. ทิพกร ควรสถาน เลขที่27

บ่อเนตรคงขังเป็น เลือดไล้

อ้าโอมแม่แบบเบญ จลักษณ์ เรียมเอย

มาซับอัสสุชลให้ พี่แล้วจกลา

ถอดความได้ว่า เดินทางต่อไปจนถึงตำบลบางพ่อ ซึ่งน้ำแห้งเหือดจนมองไม่เห็น มีแต่บ่อน้ำตาที่คงเต็มไปด้วยเลือด พี่ก็อยากให้นางผู้มีความงาม๕ประการมาซับน้ำตาพี่แล้วค่อยจากไป

คุณค่าด้านวรรณศิลป์ การเล่าให้เห็นภาพ และการโหยหาถึงความรัก

เลขที่7,8