Κατά το τότε Ενετικό σύστημα απόλυτος κυρίαρχος των πάντων στην περιοχή του ήταν ο Άρχοντας Φεουδάρχης, και οι άμοιροι Έλληνες ήταν δούλοι στον τόπο τους εργαζόμενοι σκληρά για λογαριασμό του παίρνοντας ένα μικρό μερίδιο από τα πλούσια προϊόντα που παρήγαγαν. Ο κάθε Φεουδάρχης διοικούσε μια περιοχή μικρή ή μεγάλη, ασφαλώς ανάλογα με το μέσον που διέθετε στο συμβούλιο των Δόγηδων της Γαληνότατης δημοκρατίας της Βενετίας. Και έδινε λογαριασμό μόνο στον εκπρόσωπο γενικό προβλεπτή στην Κρήτη. Είχε δικό του οικόσημο, σημαία και στρατό, ήταν κράτος εν κράτει. Την εποχή εκείνη και το Νεροκούρου είχε την τύχη όλου του Έθνους να υποστεί τα δεινά τη ς Ενετοκρατίας.

Επί Ενετών υπήρχε ένας μικρός αριθμός Ελλήνων, οι Αρχοντορωμαίοι, που είχαν σχεδόν τα ίδια δικαιώματα με τους Βενετσιάνους άρχοντες, όπως οι Καλλέργηδες στο Μυλοπόταμο, οι Χορτάτσηδες, οι Χαρτοφύλακες στα Χανιά κ.ά. Αυτοί πιθανότατα, οι περισσότεροι τουλάχιστον, θα πρέπει να ήταν απόγονοι των Βυζαντινών αρχοντόπουλων που είχε εγκαταστήσει στην Κρήτη ο Νικηφόρος Φωκάς το έτος 961 μετά την απομάκρυνση των Σαρακηνών.