Tevrat’a (Eski Ahit) göre, Sodom ve Gomore’nın halkı çok kötüydü ve günahları çok ağırdı. Tanrı, bu şehirlerdeki kötülüğü araştırmak için iki meleği, misafir olarak gönderir. Şehir halkının meleklere yönelik düşmanca ve ahlaksız teklifleri, Tanrı’nın bu şehirleri yıkma kararını pekiştirir.

İncil’de (Yeni Ahit) Sodom ve Gomore, ahlaksızlık ve Tanrı’nın yargısına karşı gelenlerin sonu olarak örnek gösterilir.

Kur’an’da ise, Lut kavmi Sodom ve Gomore’nin halkı olarak kabul edilir, ve ahlaksız davranışları ile eleştirilir. Lut, halkını bu davranışları bırakmaları için uyarır, fakat onlar uyarıları reddeder ve sonunda Tanrı tarafından silinirler.

"Ve Rab, Sodom ve Gomore'nin feryad çoğalıp onların günahı pek büyük olduğu için şimdi yere inip bana gelen feryada göre hareket edip etmediklerini göreyim, etmediler ise bileyim, dedi. O zaman İbrahim yaklaşıp iyileri de kötülerle beraber helak edecek misin? Belki şehrin içinde elli altmış iyi kimse bulunur. İmdi elli altmış iyi için o mahalli affetmeyip de helak eder misin? Hâşâ ki sen iyi ile kötüyü bir arada öldüresin."

İşte, İstanbul düşman işgali altında iken romanın yazarına böyle görünmüştü.

Sodom ve Gomore halkının cinsel ahlaksızlıkları, özellikle de aynı cinsiyetten kişiler arasındaki ilişkiler, dönemin dini metinlerinde sıkça vurgulanan başlıca günah olarak belirtilir.

2) Misafirperverliğe Aykırı Davranışlar

Misafirperverlik eski zamanlardan bu yana kutsal bir erdem olarak kabul edilirken, Sodom ve Gomora halkının Tanrı’nın gönderdiği meleklere karşı gösterdiği düşmanca ve saygısız tavır, Tanrı’nın gazabını çeken bir diğer önemli faktördür.

3) Kötülük ve Günahkar Yaşam Tarzı

Bu şehirlerde yaşayanların sadece cinsel sapkınlıklarla değil, aynı zamanda genel olarak günahkar ve kötü bir yaşam tarzı sürdürdükleri, adaletsizlik, bencillik ve diğer ahlaksız davranışlarla dolu bir toplum oldukları belirtilir.

Bu nedenlerle beraber, Tanrı, Sodom ve Gomore’yı yok etme kararı alır. Bu yıkım, dini metinlerde Tanrı’nın adaletinin ve ahlaki bozulmanın sonuçlarının bir göstergesi olarak sunulur. Sodom ve Gomore’nin yıkımı, ahlaki değerlere bağlı kalmanın ve Tanrı’nın yasalarına itaat etmenin önemini vurgulayan bir ders olarak kabul edilir.

Hadi bir bakalım bu uzaktan birbirinden alakasız iki şehrin korkutucu benzerliklerine:

"Bu Leyla birisiyle nişanlı değil miydi? Hani gözleri daima garip bir ateşle parlayan, uzun kirpikli bi genç var. İsmi ne idi bakayım?...Ha, Necdet, Necdet bey işte, zannedersem bu onun nişanlısı olucak."(Karaosmanoğlu, 51)

"Ve işte Azize Hanım’a bahsettikleri tanışma büfenin başında oldu. Gerçi Captain Marlow Atıf Bey’in Azize Hanım’m kocası olduğunu öğrenince hassasiyetinin tazeliğini bir parça kaybeder gibi oldu ama, bu hali çok sürmedi; zira Atıf Bey, Marlow’a lazım gelen işaretlerin hepsini vermişti ve o andan başlayarak İngiliz delikanlısı tatlı bir vaat almış olanlar gibi gizli bir sevinç içindeydi."(Karaosmanoğlu, 150)

"Hele o delikanlı... O tunçtan bir genç Tanrı heykelidir. Esmer ve parlak derisinin üzerinden hiç durmaksızın birer billûr damlası gibi akan o berrak, o iri ter tanelerini niçin birer birer yutmadım? Daima gözlerinin üstüne doğru dökülen gür ve siyah saçlarını abanoz siperliği altında bana bakarken bütün irademi kaybediyordum, eriyordum..." (Karaosmanoğlu, 48)

"Nermin’e mektep arkadaşlarından birisi şu haberi verdi: Major Will Yeniköy’de bir yalı tutmuş; bu yalıyı acayip ve zengin eşyalarla, biblolarla, tablolarla döşetmiş, dayatmış ve mayısın birinci günü bunun açılış törenini yapacakmış. En az iki yüz kişi davet etmiş, bu davetliler iki kısım imiş, bir gündüz için, bir akşam için... Akşam enikonu bir balo olacakmış. Gündüz de yarı resmî bir toplantı... Bu haberi alır almaz Nermin’in benzi attı. Onlar, ne gündüze, ne geceye davetliydiler."(Karaosmanoğlu, 90)

"Miss Fanny Moore, herkesi hayrete düşüren bu fikrî cüretinin verdiği gurur ve azametle çayım yudum yudum içerek nazariyelerini daha ziyade derinleştirmeye ve açmaya başladı"(Karaosmanoğlu, 59)

"Bütün bu hakaretleri biz kanıksadık, fakat senin gibi cevheri bozulmamışları bu lağıma sokmak bir cinayetti; nasılsa oldu. Affet!.."(Karaosmanoğlu, 77)

"Düşününüz, beni düelloya davet ediyor. Beni, beni...Captain Jackson Reed'i... Bu hatıra gelir şey mi? Demek ki beni kendisiyle eşit sayıyor. Hah, hah; bu ne cüret, bu ne cüret!" (Karaosmanoğlu, 136)

"İki bacağı kesilmiş bir Türk askeri kendisine sığınacak tenha bir köşe bulmak için kalabalığın içinde bin zahmetle sürünerek tramvayın ön sahanlığına geçmeğe çalışıyor. ... Kız, gülerek açılan yere doğru yürürken kısık bir feryat koptu... Kız iskarpinlerinin sivri topuklarıyla bunun tek dayanağı olan ellerinden birine basmıştı....

— Ne acayip! -diye söylendi-. Bu haldeki adam da tramvaya biner mi?" (Karaosmanoğlu, 257-258)