Bunlardan birisi içinde yaşayanların çoğunluğunun tarım dışı iş dallarında çalıştığı, nüfus yoğunluğuna sahip, insanların barınmadan, eğlenmeye tüm ihtiyaçlarının karşılandığı ve sürekli bir toplumsal gelişim gösteren, bütünleşme derecesinin yüksek olduğu"  yerleşim yeridir. Ben bu tanımın eksik olduğunu düşünüyorum.

 ‘Kent insanın en insan olduğu yerdir. Kentler sadece beton ormanlardan veya tam tersi ekolojik bir bütünleşmeyle oluşmazlar. Kenti kent yapan kentleşebilen insanlardı.’ Cengiz Bektaş’ın da dediği gibi kentte iş kolları, endüstrileşme, eğitim, sağlık, sosyal olanaklar, yapılaşma, eğlence, turizm, vs geliştiği kadar sözlüğün tersine çeşitli tarımsal faaliyetler, doğa, ekolojik değerler de bulunmaktadır. Yani kent farklılıkların bir arada belirli bir düzenle ilerleyebildiği ortamlardır. Önemli olan kenti kent yapan insanların birbirlerine ve bulundukları ortama uyum sağlamasıdır. İşte o zaman oraya kent denilebilir. 


Karina Puente, Italo Calvino’nun 1972’de yayınlanan “Görünmez Kentler” kitabını illüstre etti.