2.เนื่องจากความขาดแคลนของงบประมาณในการจัดซื้อเครื่องมือทางการแพทย์ ทำให้ตูน บอดี้แสลมอยากจะระดมทุนเพื่อมาแกปัญหานี้

3.เพื่อเรียนรู้การนำชื่อเสียงหรือความสามารถที่มีมาช่วยเหลือสังคม

4.ศึกษาบทบาทของตูน บอดี้แสลมในการทำโครงการก้าวคนละก้าว ในช่วงปี2559-2561 และการวิ่งของพี่ตูนช่วยขับเคลื่อนสังคมอย่างไร?

5.สามารถนำความรู้ที่ได้ไปประยุกต์เป็นแนวทางในการแก้ปัญหาสังคมได้

6.เขียนอ้างอิงแบบ APA 

Nattawut, K. (2018). The Take One Step at a Time Campaign by Athiwara “Toon Bodyslam” Khongmalai: communication strategies in charity runs as social movements, 10.14457/TU.the.2018.985 retrieved from http://ethesisarchive.library.tu.ac.th/thesis/2018/TU_2018_6007030064_10379_10898.pdf

2) ปลุกให้ผู้คนตื่นขึ้นมาดูแลสุขภาพตัวเอง การวิ่งกำลังกลายเป็นแฟชั่นของคนหนุ่มสาวเช่นเดียวกับการขี่จักรยาน และการออกกำลังกาย (นายกรัฐมนตรี พลเอกประยุทธ์ ก็มีส่วนในเรื่องนี้) ซึ่งเป็นผลดีต่อตนเองและสุขภาพการเงินของประเทศทั้งระยะสั้น และระยะยาว การวิ่งวันละ 50-70 กิโลเมตรของตูน สร้าง “new normal” สำหรับนักวิ่งทั้งหลาย เดิมวิ่งวันละ 5-6 กิโลเมตรก็ดูเป็นภารกิจที่ใหญ่หลวงแล้ว พอเห็นตูนกับก้อยและพรรคพวกวิ่งสบาย ๆ วันละ 10 เท่าตัวของระยะทางที่ตนเองวิ่ง จึงรู้สึกว่าเป็นภารกิจที่เล็กลงไปมาก กล้าที่จะวิ่งไกลขึ้น การเริ่มบางอย่างก่อให้เกิดผลอย่างไม่น่าเชื่อ ตูนบอกว่าเขาเริ่มวิ่งจากงานวิ่งที่ สสส. (สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ) จัดเมื่อ 5ปีก่อน

3) การเปลี่ยนมาดูแลสุขภาพตนเองยิ่งขึ้นก่อให้เกิดผลดีต่อการให้บริการสาธารณสุขของไทย เพราะเป็นการลดด้านดีมานด์ และการได้รับทรัพยากรแพทย์และเงินทุนมากขึ้นก็คือการเพิ่มซัพพลาย การหาเงินเพื่อสนับสนุนโรงพยาบาลนั้น เป็นเรื่องที่เขาทำกันเป็นประจำทั่วโลก เนื่องจากไม่มีโรงพยาบาลใดในโลก ที่สามารถมีอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยได้ทุกชิ้น มีบ้างขาดบ้างเป็นเรื่องปกติ เนื่องจากเทคโนโลยีการแพทย์เปลี่ยนแปลงรวดเร็วและมีราคาแพงมากเพราะเป็นธุรกิจผูกขาด

และตูนยังติดต่อพี่ป๊อก(ผู้ที่วิ่งเคียงข้างตูน)ทางอีเมล์อีกด้วย และอีกทั้งตูนสื่อสารให้กำลังใจให้กับผู้คนด้วยการไปเซลฟี่และพูดคุยกับคนที่ออกมายินต้อนรับ และรับเงินบริจาคแบบถึงมือ การหยุดทุกครั้งของตูนก็คือการสื่อสาร แม้ว่าจะไม่ได้เป็นการคุยกันนาน แต่ในภาพรวม ประเด็นที่ตูนต้องการสื่อได้ถูกกระตุ้นในทุกพื้นที่ที่ขบวนก้าวคนละก้าวผ่าน เขาจึงยินดีพบปะผู้คนระหว่างทาง

ตูนเริ่มต้นบทสนทนาด้วยการพูดถึงพลังที่ขับเคลื่อนตัวเขาจนวิ่งผ่านมาได้กว่าหนึ่งพันกิโลเมตร สิ่งที่เขาคิดเสมอไม่ว่าจะเจออุปสรรคในรูปแบบไหน คือการคิดถึงเป้าหมายปลายทางว่าทำโครงการนี้ไปทำไม ตูนทำเพื่อช่วยเหลือโรงพยาบาล ชวนให้สังคมสนใจการขาดแคลนปัญหาอุปกรณ์ทางการแพทย์ในโรงพยาบาลศูนย์ และกระตุ้นให้คนหันมาออกกำลังกายมากขึ้น ถ้าคนสุขภาพดี ก็จะแบ่งเบาภาระหน้าที่ของแพทย์ พยาบาล ได้มากขึ้น

เรื่องที่น่าสนใจคือ ตูนไม่ได้คิดว่าตัวเองกำลังวิ่ง แต่กำลัง ‘สื่อสาร’ เป้าหมายของโครงการ เขาเล่าว่าในการวิ่งบางเซ็ต ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร ถ้าวิ่งด้วยความเร็วแบบจ๊อกกิ้ง อาจจะใช้เวลาชั่วโมงเศษๆ แต่วันนั้นเขาใช้เวลาถึง 4 ชั่วโมง ไปกับการเซลฟี่และพูดคุยกับคนที่ออกมายินต้อนรับ และรับเงินบริจาคแบบถึงมือ

การหยุดทุกครั้งของตูนก็คือการสื่อสาร แม้ว่าจะไม่ได้เป็นการคุยกันนาน แต่ในภาพรวม ประเด็นที่ตูนต้องการสื่อได้ถูกกระตุ้นในทุกพื้นที่ที่ขบวนก้าวคนละก้าวผ่าน เขาจึงยินดีพบปะผู้คนระหว่างทาง แม้ว่าจะแลกกับการใช้เวลามากขึ้น รวมถึงอาการบาดเจ็บที่มากขึ้นด้วย

ก่อนสัมภาษณ์ตูน เราได้คุยกับทีมงานก้าวคนละก้าวบางส่วน และเพิ่งรู้ว่าอาการบาดเจ็บของตูนและคณะนักวิ่ง ส่วนมากเกิดจากการถูกเหยียบโดยไม่ตั้งใจ บางวันทีมแพทย์กายภาพฯ ต้องดูแลนิ้วเท้ามากกว่ากล้ามเนื้อขา

บางวัน เราเห็นตูนล้ม จากคลื่นมหาชนที่เข้ามาหาโดยไม่รู้วิธีที่ถูกต้อง ตูนและคณะนักวิ่งต้องพักบ่อยขึ้นกว่าที่ตั้งใจไว้ เมื่อพักบ่อยเข้าในโซเชียลมีเดียจึงเริ่มพูดถึงการวิ่งของตูนว่าอาจจะไม่จบอย่างที่เขาตั้งใจ