เมื่ออดีตชาติ

“เพราะข้ามิใช้หญิงที่งามเลิศเหมือนผู้คนในพระนครนี้

ข้าจึงรักกับพี่มิได้”

“ถ้าชาติหน้ามีจริงก็ขอให้บุญวาสนาที่ข้ามีขอให้ข้าได้รักกับพี่รักกันทุกชาติไป“

นักเรียนดีเดือด

นักเรียนดีเดือด

ชียุน นักเรียนมัธยมปลายที่ดูภายนอกอ่อนแอ แต่มีความฉลาดและไหวพริบในการต่อสู้กับอันธพาลที่รังแก เขาได้รู้จักกับเพื่อนใหม่ที่เข้ามาช่วยเหลือและร่วมต่อสู้ด้วย

นักเรียนดีเดือด

การัมเด็กหนุ่มวัยใส เพิ่งเรียนจบกำลังจะเข้ามาในมหาวิทยาลัย การัมกำลังไปหาหอ หออยู่ห้องละสองคนกับรูมเมท การัมได้ห้องที่อยู่กับยุนแจฮยอก หนุ่มหล่อแบดบอยประจำ หนุ่มหล่อแบดบอยสายปาร์ตี้ประจำมหาวิทยาลัยชอบใช่ชีวิตส่วนตัว พอการัมขนของเข้ามาในห้องเสร็จก็สงสัยว่ารูมเมทของตนไปไหนก็ได้แต่สงสัยจึงจัดของเตรียมของให้เรียบร้อยและเตรียมตัวรอรูมเมทเขากลับมา พอผ่านไปจนรูมเมทของการัมกับมาก็คือยุนแจฮยอก

"จองแจอึย" พี่ชายของเขาที่หายสาปสูญ

แต่ก็มีคุณอาที่จริงๆแล้วพวกเขาก็รู้ว่าคนๆนี้คือพ่อของพวกเขา เหตุเพราะว่าพ่อของเขาเป็นหมัน

ในวันนั้นคุณอาได้ออกจากกองปฏิบัติการเพื่อมาเยี่ยมเยียนกับเขา และถามไถเรื่องของเขาพร้อมบอกเขาว่า

"เขาไม่มีเวลาที่จะตามหาจองแจอึยแล้ว คนที่อยู่เท่านั้นแหละที่เป็นลูกของเขา"

และเขายังได้บอกอีกว่า

"มีเพียงคนเดียวเท่านั้น"

จองแทอึยก็ตกใจเล็กน้อยที่เขาพูดแบบนั้นกับตัวเอง

.

.

.

และเรื่องก็ตัดจบ

คุณอาของแทอึยได้ช่วยแจอึยหลังปลดประจำการ

แจอึยได้บอกกับคุณอาว่า " น้องชายที่ร่างกายอ่อนแอ จิตใจแหลกสลาย มีแผลเต็มตัวกำลังร้องไห้อยู่ในกรม " ซึ่งในกรมนั้นเป็นความทรงจำที่แย่ของแทอึย

แทอึยเกลียดกองทัพ การทำงานแบบเผด็จการ แต่คุณอาก็พูดปลอบใจ เขาเชื่อมั่นใจตัวแทอึย และ เขาต้องการคนอยู่รอดในขณะที่เขาสั่งการได้ดี

คุณอาเสนอ ให้เขาทำงานในกรมครึ่งปี และหลังจากนั้นเขาจะหนีไปหรืออยู่ต่อก็ได้

จนสุดท้ายเขาก็ต้องจำใจไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่เขากำลังงงว่าคุณอาเลือกเขาแค่เพราะ "สัญชาติญาณ"

กันเป็นเด็กมนุษย์ศาสตร์ และได้เข้าร่วมกิจกรรมกับคณะศิลปกรรมในงานกระชับมิตร

ณ ห่อทำกิจกรรม

อาจารย์ให้โจทย์กิจกรรมมาหัวข้อคืออารมณ์ของมนุษย์ให้จับคู่กัน 1คู่ต่อ1รูป ถึงเวลาจับคู่

เพื่อนของกันได้คู่กันหมดเหลือกัน และเหลือผู้ชายศิลปกรรมคนหนึ่งก็หาคู่เหมือนกัน กันได้ขอคอนแทคของไต๋หนุ่มตัวท๊อปศิลปกรรม

กันได้ทักหาไต๋เรื่องจะคู่ด้วย ไต๋ได้ทักหาเพื่อนในกลุ่มศิลปกรรมของเขาว่า “สวยสมชื่อจริงๆ”

ชั่วขณะหนึ่งเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกสับสนเธอเจอเดรโกมันฟอยในสภาพบอบช้ำอย่างหนักดูแปลกแยกเช่นเดียวกับเธอและเขามีแผลเป็นจากสงคราม ระหว่างเธอและเขาใครที่จะแตกสลายกว่ากัน

วันหนึ่ง ซั้มโจรเสือธัญญ์ ได้ไปออกปล้นจนทุกคนหนี เป็นเวลาเดียวที่ กำปอ ได้หนีออกมาจากหมู่บ้านลับเเล จึงได้ทำการหนีไปในรถม้าของเสือธัญญ์ พอเสือธัญญ์ เจอก็ได้พาตัวนางไปขังในห้อง ห้องหนึ่ง เเล้วสอบสวน เเล้วเป็นเวลาที่นางกำปอ ได้มีอาการบุษบัน จนได้เสียกันกัน กำปอผู้ไม่มีที่ไปก็ได้ บอกกับเสือธัญญ์ว่า นั้นก็ต้องรับตนเป็นเมีย เสือธัญญ์ จึงต้องยอมรับเป็นเมีย เเต่เป็นเมียลับๆ

กลางดึกที่ฮิมะตกหนักเเละไม่สามารถเดินทางไปยังจุดหมายได้ ทีทันใดนั้นได้พบกับโรงแรมเเห่งหนึ่งถึงจะเลือกไม่ได้เเต่คงต้องพักจนถึงรุ่งสางของอีกวัน เเต่ในโรงเเรเเห่งนี้ไม่ธรรมดาเพราะมันเป็นม่านรูดเเละมีกฏเเปลกๆมากมายเเละเรื่องเล่าอันสยดสยองเเละน่ากลัวของวิณญาณลึกลับภายในโรงเเรม

กันได้ทักหาไต๋ เพื่อที่จะทำงานคู่กัน แต่ไต๋ได้แพ้เสียในหัวเลยพิมพ์คำว่า“ชอบครับ” ในแชทจองกัน กันได้ตกใจกับสิ่งที่ไต๋พิมพ์มา แต่กันก็ตัดบทโดยการบอกกับไต๋ว่า“เราคู่กันนะ”

กันตาก็ได้คุยเรื่องงานกับไต๋ในแชท แล้วก็ก็นัดกับไต๋มาทำงานพรุ่งนี้ที่ห้องศิลปะคณะของไต๋

กันได้ถามไต๋ว่าจะวาดรูปอะไร ไต๋ก็บอกไปว่าวาดรูปมึง  ไต๋ได้วาดรูปกันไปสักพักก็ได้มีเสียงในหัวขึ้นมาว่า “เพราะข้ามิใช่หญิงที่งามเลิสเหมือนผู้คนในพระนครนี้ จึงรักกับพี่ไม่ได้ “

”ถ้าชาติหน้าก็ขอให้ยุญวาสนาที่ข้ามี ทำให้ข้าได้รักดับพี่ทุกชาติไป“ ไต๋ตั้งสติได้ก็ได้หลุดออกจากภวังค์นี้  และได้หันมาวาดรูปกันต่อ

UNHRDO คือ องค์กรพัฒนาทรัพยากรมนุษย์แห่งสหประชาชาติ เป็นสถานที่เพื่ออบรมผู้มีศักยภาพทุกแขนง ช่วยในการรักษาและบริหารจัดการองค์กรเอกชน

หลังจากแทอึยได้อ่านจบ เขารู้สึกว่า มันเป็นข้อมูลที่ไม่มีประโยชน์แก่เขา เปลืองเยื่อกระดาษสุดๆ

ในขณะเดินทางไปยังองค์กร คุณอาก็เล่าเรื่องของจองแจอึย ที่เคยทำงานในองค์กรสาขาที่อเมริกา แต่แทอึย ถูกส่งมายังสำนักงานที่จีน สาขาของเขามีเป้าหมายอบรมให้เป็น "แมคกายเวอร์"

จองแทอึยได้บอกกับคุณอาว่าเขาชอบคนน่ารัก นุ่มนิ่มกลิ่นเหมือนสบู่มากกว่าคนที่มีกลิ่นเหงื่อ จากนั้นเขากับคุณอาก็พูดหยอกล้อกันมาตลอดทาง

จนถึง... ท่าเรือเพื่อข้ามไปยังฝั่งอีโด เกาะที่อยู่ไกลกว่าฮ่องกง เป็นเขตนอกเหนือกฎหมายของจีน ซึ่งคุณอาก็อธิบายคร่าวๆให้แทอึยฟัง

เขาต้องฝึกร่วมกับสาขายุโรปภายใน15วันเพื่อการฝึกแลกเปลี่ยนของแต่ละสาขา เขาเล่าถึงนิสัยของคนสาขายุโรปว่าพวกเขาดุร้ายและไม่ถูกกับสาขาเอเชีย ซึ่งแทอึยไม่เข้าใจ การอบรวมแลกเปลี่ยนจัดขึ้นปีละแค่ 1 ครั้งเท่านั้น

พวกเขานั่งเรือมาถึงเกาะที่เป็นสาขาของ UNDRDO สภาพมันโทรมมากจนเขาไม่แน่ใจ และเขาก็ได้เจอกับคนร่วมสาขา ที่ต้องพาเขาเดินชมสาขาที่จะต้องเข้าทำงาน แทอึยได้แต่คิดในใจว่า "รู้สึกอิจฉาพี่มากกว่าใครๆ ที่ได้ทำงานในสาขาอเมริกาที่มีสำนักงานใหญ่ตึกสวยไปอยู่" แล้วก็

ตัดจบ

พอได้ตกลงกัน ก็ได้พากำปอกลับมาที่ซุ้มโจร เเต่ไม่ได้ จะเผยเเพร่ให้ใครทราบ ว่าคนที่ตามมาด้วยเป็นเมียของตน จึงให้ไปทำงาน บุษบันอีกคน ทั้งสองได้อายุเท่ากัน จึงได้ได้เป็นเพื่อนกัน มีวันหนึ่งบุษบันได้พากำปอไปเล่นน้ำจึงได้นุ้งกระจุงอก เเลได้ลงไปเล่น เเลมีคนเออบมองอยู่ฝั่งตรงข้าม พอเสือธัณณ์ลงจากเรือนได้มรการหวงเเล้วได้โกรธ บังคับให้กำปอขึ้นเรือนด้วยสีหน้าบึ่งตึง

อยุธยา พุทธศักราช 1911

ณ ลำธารหลังตลาด มีเด็กชาย2คนนั่งอยู่

ด้วยกัน พร้อมกับสนทนา ”พี่กินสิ ข้าทำขนมมาให้“ ทิวาถามจันทร์เจ้าว่า “เจ้าทำเป็นด้วยหรอ“

จันทร์เจ้าก็ได้ตอบทิวาว่า“ก็แม่พี่กับแม่ข้าเป็นขุนนางในวัง แม่สอนจันทร์เจ้ามา“ ทิวาได้หยิบขนมมากินแล้วพูดว่า“อื้ม อร่อยจัง เจ้าทำเก่งนะแท่เจ้าต้องภูมิใจแน่ๆ“ แล้วทิวากับจันทร์เจ้าได้มองตากันทิวา

แทอึยมาถึงแล้วเขาก็เหนื่อยมากแล้วยังต้องไปทักทายเพื่อนคนอื่นต่ออีก เขาได้เจอกับเพื่อนในทีมที่ชวนกันจะไปสูบบุหรี่ โต่วชายหนุ่มที่พาเดินดูหน่วย ก็ได้มาแนะนำตัวเขาให้พวกเพื่อนในทีมรู้จัก

แทอึย โดนหัวโจกเฉพาะทีมเข้ามาทดสอบเขา เขาล็อกแทอึยลงกับพื้น แล้วก็สั่งให้แทอึยลุกขึ้น แต่แทอึยกระดิกแค่นิ้วได้อย่างเดียว เขาคิดได้จึงใช้ขากระแทกเข้าตรงเป้าอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายดิ้นงอไปเลย พอเขาจะเดินออกไปพักก็มีชายอีกคน จะมาสู้กับเขา เขาจึงจับชายคนนั้นทุ่มลงพื้นและตบเขาดังป๊าบบ แทอึยใช้กลอุบายในการหลอกคู่ต่อสู้ จนเขาชนะ และอธิบายให้อีกฝ่ายฟังพร้อมขอโทษ

ตอนนี้ทุกคนในทีมรู้แล้วว่าเขาเป็นหลานครูฝึกจอง พวกเขาคิดว่าแทอึยเคยใช้เส้น จึงสั่งสอนแทนอึยนิดๆหน่

อยๆ

ณ เวลา 06.30น.

กันและตี๋ ได้นอนกอดกันในห้องและเจนได้เปิดห้องมาเห็นก็เลยทักบอกเพื่อนในกลุ่มและถ่ายรูปส่งไป ตี๋ได้ทักในกลุ่มว่า“จะทักอะไรนักหนา”

คนจะนอนกอดหมวย เพื่อนก็ได้พิมพ์มาแซวกับตี๋ว่า“เพื่อนกันนอนกอดขนาดนี้เลยเหรอ” ตี๋ก็ได้ตอบว่า“ไม่อยากเป็นเพื่อน~~~“

และบทสนทนาก็ได้จบไป

เเซ็คเป็นฆาตกรในตึกของนักโทษเดนนรก เรเชลสููญเสียความทรงจำเกี่ยวกับตนเองไป พอทั้งสองเจอกัน เรเชลขอให้เเซ็คฆ่าตนให้ที เเละทั้งคู่ก็พากันช่วยกันออกจากตึกเเห่งนี้

ฝฝนตกลมีเสียงแปะ ก็อก ก็อก พอเปิดประุดูไม่มีใครละไม่มีเสียง

แทอึยได้เอ่ยถาม " พวกเราดื่มหนักกันได้จริงๆงั้นหรอ ถ้ามีเหตุฉุกเฉินจะเกิดอะไรขึ้น"

เพื่อนๆในทีมก็งง บางคนก็บอกว่า "ไม่มีเหตุผลที่ต้องตื่นตัวตลอดเวลานี่ ถ้าไม่มีการเอามีดเข้ามาแทงเพื่อนร่วมงานอ่ะนะ" และเข้าก็ได้พูดเตือนแทอึยว่า ให้ระวังพวกฝั่งสาขายุโรป เพราะคนพวกนั้นกำลังจะเข้ามาที่นี่อย่างน่าไม่อาย พวกสาขายุโรปเลวร้ายยิ่งกว่าอะไร อีกทั้งสาขาเอเชียยังไม่ถูกกับพวกนั้นอีก

อยู่บรรยากาศก็เงียบทั้งโต๊ะ เพื่อนร่วมทีมคนนึงพูดขึ้น "ไม่ได้มีแค่เราที่อยากจัดการเจ้านั้นนี่ ถ้าปล่อยให้คนอย่างเจ้านั่นเข้ามาใน UNDRDO จะไม่เป็นปัญหาหรอ เขาก็เคยฆ่าคนพิการตายแล้วไปแล้วนี่นา "

แทอุยได้เสนอการป้องกันตัวให้ทุกคน แต่ทุกคนกลับบอกว่า มันไม่ใช่แค่นั้นมันหนักกว่านั้น และพวกเขาก็เล่าวีรกรรมเจ้านั้นให้แทอึยฟัง

หลังจากกลับมาจากดื่มฉลองแทอึยเดินหลงไปมาอยู่ในองค์กรณ์ จนมาถึงห้องน้ำ กำลังจะถามทางกับใครคนนึง คนๆนั้นคือซินหรู หนุ่มน้อยที่ทำให้แทอึยหลงไหลด้วยร่างกายและหน้าตาที่น่ารักขาวดูนุ่มฟู เขาได้ทักทายถามอายุ แต่ก็โดนซินหรูเย็นชาใส่ จนเขาถามทางหาทางไปจนเจอ ดขาก็คิดว่าเสียดายจังที่ต้องไปแล้ว เขาเดินมาหาคุณอาแต่กลับคุณอาดันอาบน้ำ มีเพียงโน้ตบุ๊คบนโต๊ะข้างเตียง

จู่ๆก็มีเสียงโทรมาจากโน้ตบุ๊คคุณอา คุณอาบอกให้เขารับสายแทน เขากดรับสาย ปลายสายไม่เห็นหน้า เห็นเพียงแค่ มือขาวนวลเล็บดูสวยงามและนั่งไขว้ห้างอยู่ ปลายสายไม่เอ่ยปากพูดอะไร จนกระทั่งแทอึยต้องพูดบอกก่อนว่าคุณอาอาบน้ำอยู่ เขาจึงถามไถ่ชื่อปลายสาย เขาตอบมาแค่ว่า "ชื่อฉันคือ อิลเลย์" จากนั้

นก็ตัดจบ

เช้าพระเอกพานายเอกมาร้านอาหารและตอนกลางวันพระเอกได้ออกไปทำงานนอกบ้านนายเอกเลยได้ออกไปเดินเล่นนอกบ้านและนายเอกได้ไปพิพิธภัณฑ์และได้ไปเจอผู้ชายคนนึงที่คุยกับนายเอกถูกคอแต่ขณะเดียวกันพระเอกได้กลับมาแล้วแต่ไม่เจอนายเองจึงได้ถามพ่อบ้านไปว่านายเอกไปไหนและพ่อบ้านได้บอกว่าไปข้างนอกและพระเอกได้ไปตามนายเอกกลับแต่นายเอกไม่กลับไปกับเขาแต่นายเองกลับไปที่หอของนานเอก

เพลงเพื่อน

ณ เวลา 08.40น. กับอุณหภูมิ22องศาอากาศบนดอย ไต๋“ใช่ครับผมกำลังจะบอกชอบกัน”

ไอ้หน้าหมวยๆที่ชอบทำตัวน่าๆทำให้ใจผมวุ่นวาย ภาระกิจจะเริ่มใน 3 2 1 ไต๋ได้ถามกันว่า“มึงฟังเพลงไหม“ ก่อนที่ไต๋จะยื่นหูฟังสายหนึ่งข้างให้กับกัน ทันได้นั้น เพลง เพื่อน

-polycat  ก็เล่นในหูฟัง กันได้ถามไต๋ว่า“มึงชอบวงนี้หรอ” ไต๋ก็ตอบว่า“ชอบ” และไต๋ก็ได้คิดอยู่ในใจว่า“ความจริงคือกูชอบมึง“ แต่ไม่ได้พูดออกไป ไต๋เลยได้รวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนจะพูดกับกันว่า“กูชอบมึงนะ“และเป็นจังหวะเดี๋ยวกับท่อนฮุกพอดี กันก็ได้พูดว่า

“มึงแกล้งงกูป่าว” ไต๋ก็ได้พูดย้ำอีกทีว่า“กูชอบมึงจริงๆ”และภาพก็ตัดจบ

ตัวเองได้เข้ามาที่นี่เพราะอา ง่ายๆคือเด็กเส้น  แทอึยบอกให้อิลเลย์รอคุณอา แต่เพียงอย่างเดียว พร้อมทิ้งท้ายว่า "เจอแล้วนะหนังสือ ตอนานของโลรองต์ กันติเย่ห์ ฉบับ 1925 7พันดอลลาร์" แทอึยตกใจเพราะราคาหนังสือเพียงเล่มเดียวแพงถึงขนาดนี้เชียว 

แทอึยเล่าถึงการคุยกับอิลเลย์ให้คุณอาฟัง แต่คุณอากลับมีท่าทีแปลกๆ อาพูดถึงมือของอิลเลย์ที่สวยจนน่ากลัว แต่แทอึยก็ไม่เข้าใจที่คุณอาพูด

แทอึยถามถึงซินหรูกับคุณอา พร้อมกลับหน้าแดง  คุณอาเดาออกทันทีว่าเขาแอบชอบซินหรู คุณอาบอกว่า เขาต้องได้เจอกันอีกบ่อยๆแน่ๆ แทอึยคิดในใจ ถ้าบอกชอบเขาเร็วเกินไปมันคงจะไวไปหน่อย อย่าพึ่งรบกวนเขาเลย

เขาถามอาทำไมถึงมาที่นี่ได้ อาบอกแค่ผ่านมาเลยแวะดูเขาสักหน่อย  คุณอาสังเกตเห็นเสื้อแทอึย มันขาดรุ่งริ่งเพราะโดนดาบไม้เกี่ยวจนขาด เขาว่าผู้จัดการต้องโมโหมากแน่ เขาบอกให้แทอึยไปหาซินหรูเพื่อขอเสื้อใหม่ แถมแซวอีกด้วย

หลังจากฝึกเสร็จเขานั่งคิดทบทวนเรื่องลำดับขั้นยิ่งขุดยิ่งเจอ การฝึกฝนถ้าไม่ดี มีคนของที่นี่ตาย ถ้าดูจากการต่อสู้เขาคงได้ที่โหล่แน่ เทียบกับพี่ชายแล้วแทบไม่ติดเลย

เขามาเบิกเสื้อตัวใหม่กับซินหรู เขาก็โดนซินหรูบ่นอีกยาว แต่ก็ได้เสื้อมาใหม่ เขาถามถึงวันที่เจอกันในห้องน้ำรวม สีหน้าของซินหรูวันนั้นไม่ค่อยดีมากนัก แต่ไม่นานนักพวกเขาก็ได้สนิทกันมากขึ้น จนซินหรูเรียกแทอึยว่า “พี่”

ซินหรูเข้าไปลูบเสื้อที่ขาดแถวอก เขาบอกให้แทอึยซ่อมมัน แทอึยสะดุ้งใจเต้นตึกตักๆ เพราะเขิน เขาคิดในใจว่า ซินหรูผมสวย ขวัญก็สวยมากเลย เขาลังเลที่จะลูบมัน สุดท้ายก็ไม่ได้ลูบเพราะซินหรูรีบให้เขาถอดเสื้อเพื่อไปเย็บให้ซะก่อน

พวกเขาพูดคุยกันมองท้องฟ้าที่มีเมฆบางๆยามเย็น แทอึยเคยได้ยินเรื่องมีงูโผล่มาแถวๆหน้าต่างห้องทำงานซินหรูบ่อยๆ ซินหรูอธิบายว่าก็แค่ฝั่งป่าเท่านั้น สวยชายหาดไม่เป็นไร จากนั้นแทอึยก็ชวนเขาออกไปเดินชายหาดด้วยกัน ซินหรูก็ตกลง ….

ณ เวลา 06.00 น.

ไต๋ได้เรียกกันให้ตื่นเนื่องจากต้องเดินทางกลับแต่เช้า และเรียกให้กันตื่นมาดูทะเลหมอกด้วยกัน แต่กันก็ได้ตอบกับไต๋ว่า“ขออีก5นาที”

06.05น กันก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมา ไต๋ก็ได้ยืนมองดูกันอย่างเอ็นดู ไต๋ก็ได้ปลุกกันอีกครั้ง

แต่กันก็ยังไม่ลุกแถมยังมาอ้อนไต๋สะงั้น ผ่านมาได้หนึ่งอาทิตย์ความสัมพันธ์ทั้งคู่ก็ดีขึ้น จนไต๋

ก็ได้คิดว่า“มันน่ารักขนาดนี้จะให้ผมหยุดรักได้ไง“