• เครื่องเอกซเรย์ยุคแรกใช้หลอดสุญญากาศและฟิล์มถ่ายภาพ

• ภาพเอกซเรย์ยังไม่ชัด และต้องใช้เวลานานในการถ่าย

• มีการพัฒนาหลอดเอกซเรย์ให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นและลดปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับ

• มีการใช้ ฟิล์มที่ไวต่อรังสีมากขึ้น และ ตะกั่วป้องกันรังสี

• แทนที่ฟิล์มด้วยเซนเซอร์รับภาพดิจิทัล

• ภาพสามารถดูได้ทันทีผ่านคอมพิวเตอร์

• เพิ่มความคมชัด และลดรังสีที่ใช้

ซ้อนกว่าเอกซเรย์ธรรมดามากเป็นการตรวจหาความผิดปกติอวัยวะต่างๆ ในร่างกายด้วยลำแสงเอกซ์ โดยฉายลำแสงเอกซ์ผ่านอวัยวะที่ต้องการตรวจในแนวตัดขวาง และให้คอมพิวเตอร์สร้างภาพ ภาพที่ได้จึงเป็นภาพตัดขวางส่วนที่ต้องการตรวจอย่างละเอียด ซึ่งจะให้ภาพเป็น 3 มิติ และยังซอยภาพอวัยวะออกเป็นแผ่นบางๆในภาพตัดขวางได้หลายสิบแผ่น จึงช่วยให้แพทย์อ่านความผิดปกติของอวัยวะนั้นๆได้ละเอียดและแม่นยำกว่า เอกซเรย์ธรรมดา ภาพการตรวจเอกซเรย์ธรรมดาเป็นภาพ 2 มิติ คือกว้าง และยาว ไม่สามารถบอกความลึกได้ และจะให้ภาพเป็นภาพรวมของทั้งอวัยวะ ดังนั้นจึงเป็นข้อจำกัดของเอกซเรย์ธรรมดา เมื่อเปรียบเทียบกับเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ซึ่งใช้เทคโนโลยีในการตรวจที่ซับ

• ระบบดิจิทัล (Digital Radiography)

• ในอตีดระบบดิจิทัล (Digital Radiography)

• ปัจจุบันสร้างภาพ 3 มิติ / วิเคราะห์ด้วย AI

1. การวินิจฉัยโรคแม่นยำและรวดเร็วขึ้น

2. ช่วยลดอัตราการเสียชีวิต

3. ลดภาระของระบบสาธารณสุข

ผลกระทบ ทางลบ

1. ผลกระทบจากรังสี

2. ความเหลื่อมล้ำทางการเข้าถึง

1. การใช้พลังงานไฟฟ้าสูง

2. สารเคมีและวัสดุที่ใช้ในระบบฟิล์ม (ในอดีต)

5. ขยะทางการแพทย์ (Medical Waste)